H Φλούο έζησε το «χορτάτοι και ευτυχισμένοι». Τώρα εύχεται για μια νίκη. Αυτή του Ανθρώπου
ΕΠΙΛΕΓΩ ΟΛΟ ΑΥΤΟ ΤΟΝ ΚΑΙΡΟ που όλοι μας βιώνουμε μια αφόρητη, αναπόδραστη πραγματικότητα, να μοιράζομαι σκέψεις άλλες και προβληματισμούς πιο εσωτερικούς. Το να μιλάω για πουλάκια, χάδια και έρωτες όταν έχει διαλυθεί το σύμπαν είναι πρωτίστως απολιτίκ. Μια απολύτως πολιτική πράξη. Όπως και όλα. Εδώ ο κόσμος χάνεται θα μου πεις και….
ΕΧΕΙΣ ΔΙΚΙΟ. Η ρετσέτα «χαμένη γενιά» μας βόλεψε πάρα πολύ. Αναλαμβάνω ευθύνη. Και εξαιρώ και βγάζω το καπέλο που δε φορώ, σε όσους δεν έπαψαν ποτέ να πιστεύουν και να αγωνίζονται. Έχασα την πίστη μου εδώ και χρόνια και καλύφθηκα στο μηδενιστικό καβούκι του «αυτός ο κόσμος δε θα αλλάξει ποτέ». Οι σημερινοί σαραντάρηδες, πέντε χρόνια πάνω, πέντε χρόνια κάτω, δεν ήρθαν ποτέ στα πράγματα.
ΒΟΥΛΙΑΞΑΜΕ ΣΤΙΣ ΜΕΡΕΣ ΤΗΣ ΠΛΑΣΜΑΤΙΚΗΣ ΑΦΘΟΝΙΑΣ ΤΟΥ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΟΥ ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ, που οι γονείς μας εξαιτίας του δικού τους άπιαστου ονείρου, μας πρόσφεραν αφειδώς. Και επειδή ζήσαμε την «αλλαγή» του ‘81 πολύ έντονα, απολαμβάναμε και αφορίζαμε. Σοσιαλισμός και φράγκα. Τέρψη και προβληματισμός. Ταξίδια, τέχνη, το θαύμα της τεχνολογίας, καταναλωτισμός και μικρές επαναστάσεις σε κλειστούς τοίχους για να κοιμόμαστε ήσυχα τα βράδια. Αφεθήκαμε και το αφήσαμε στην τύχη του. Και ήρθε το πράγμα και όγκωσε… γιγαντώθηκε.
ΣΤΟ ΜΗ ΠΑΡΕΚΕΙ. Και βλέπω τις νεότερες γενιές και τις καμαρώνω και απλώνω το χέρι μπας και με σηκώσουν από τον καναπέ μου της χοντροκωλίασης. Και το κάνουν. Και με μαθαίνουν ξανά τα όσα έριξα στο κουβά της λήθης. Γιατί δε θέλω να περάσω τη ζωή μου στο περίπου.
ΕΚΕΙΝΟΙ ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΤΙΠΟΤΑ ΝΑ ΧΑΣΟΥΝ ΚΑΙ ΔΕΝ ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΝ ΤΙΠΟΤΑ. Γιατί αυτές οι γενιές σπουδάζουν χωρίς αντίκρισμα. Δουλεύουν ίσα-ίσα για να ζουν. Μοιράζονται στριφτά και μπυρόνια. Δε ζητάνε χαρτζιλίκι γιατί οι γονείς τους πνίγηκαν στα δάνεια και στις κάρτες. Σε κοιτάνε στα μάτια και σου λένε αυτό που θέλουν και που σκέφτονται. Χωρίς τις φανφάρες και τις θεωρίες τις δικές μου.
ΚΑΘΕ ΦΟΡΑ ΠΟΥ ΚΑΤΙ ΜΟΙΡΑΖΟΜΑΙ ΕΔΩ Η ΚΑΡΔΙΑ ΜΟΥ ΧΤΥΠΑ ΔΥΝΑΤΑ. Σήμερα χτυπά στους τοίχους και αντηχεί. Και κοντράρει άγρια με τη σκέψη ότι πάλι δε θα γίνει τίποτα. Και νικά. Σήμερα νικά. Γιατί η ιστορία επιτέλους ξεκίνησε. Κι αν δε πίστευα σε τίποτα, από σήμερα ξανάρχισα να πιστεύω στον Άνθρωπο.
Φλουοξετίνη: Εκλεκτικός ανταγωνιστής της επαναπρόσληψης σεροτονίνης ή SSRI. Ιδιαίτερα αποτελεσματικό στη θεραπεία της κατάθλιψης.