ΣΙΝΕΦΙΛ ΣΙΝΕΜΑ: Ο Μπάτλερ

ΣΙΝΕΦΙΛ Ο Σέσιλ Γκέινς (Φόρεστ Γουίτακερ) είναι ο γιος ενός έγχρωμου εργάτη μιας λευκής οικογένειας βαμβακοκαλλιεργητών του αμερικανικού νότου, στη δεκαετία του ‘20. Μετά το βιασμό της μητέρας του και το φόνο του πατέρα του από τον γιο του αφεντικού, προσλαμβάνεται σαν υπηρέτης στο σπίτι της ίδιας οικογένειας και μαθαίνει πώς να σκύβει το κεφάλι, να υπηρετεί τα λευκά αφεντικά και να κρύβει τα πραγματικά του αισθήματα για όσα συμβαίνουν γύρω του.

Αλλάζοντας δουλειές, πάντα σαν σερβιτόρος λευκών, θα βρεθεί, σχεδόν από τύχη, στο προσωπικό του Λευκού Οίκου το 1957, επί προεδρίας Αϊζενχάουερ. Θα μείνει εκεί σαν μπάτλερ, υπηρετώντας 7 διαφορετικούς προέδρους, μέχρι και τη θητεία του Ρόναλντ Ρίγκαν. Ο σχεδόν υποτακτικός και διακριτικός χαρακτήρας του θα δοκιμαστεί πολλές φορές από τις παραξενιές του εκάστοτε προέδρου, αλλά κυρίως από την κινηματική (Freedom Riders, Black Panthers), επαναστατική, πολιτική δράση του μεγάλου του γιου, το θάνατο του μικρού γιου του στο Βιετνάμ και τον περιστασιακό αλκοολισμό της γυναίκας του.



Το χρονικό διάστημα που παρακολουθεί η ταινία είναι τόσο μεγάλο και τα ιστορικά γεγονότα τόσα πολλά, που αναγκαστικά η αναφορά της στα περισσότερα από αυτά είναι εντελώς επιδερμική και χωρίς το απαιτούμενο αναλυτικό βάθος. Περισσότερο βάρος δίνεται φυσικά (και πολύ σωστά) σε ό,τι αφορά στο μακροχρόνιο αγώνα για τα πολιτικά δικαιώματα των αφροαμερικανών. Αυτό το κομμάτι είναι και το πιο ενδιαφέρον της ταινίας. Η αντιπαράθεση των αντίθετων χαρακτήρων πατέρα και γιου, η ραχοκοκαλιά του σεναρίου και της δραματικής κορύφωσης, δυστυχώς υποβαθμίζεται κι αυτή λόγω της απαρίθμησης σχεδόν όλων των ιστορικών γεγονότων και όλων των επί μέρους οικογενειακών προβλημάτων τους (η αφοσίωση του Σέσιλ στην εκάστοτε Πρώτη Οικογένεια με την πολύωρη απασχόλησή του σχεδόν οδηγεί σε διάλυση τη δική του οικογένεια).

Ο Γουίτακερ, εξαιρετικός όπως πάντα, καταφέρνει να δώσει υπόσταση σ’ ένα χαρακτήρα που διατρέχει σε όλο το φιλμ σαν αυτιστικός Φόρεστ Γκαπ. Τελικά, όμως, του δίνεται πολύ λίγος χρόνος και (μετρημένες στα δάχτυλα του ενός χεριού) πραγματικά ολοκληρωμένες δραματικές σκηνές, για να ξεδιπλώσει το αναμφισβήτητο ταλέντο του. Ο σκηνοθέτης Λι Ντάνιελς (“The Paperboy”, “Precious”) και ο σεναριογράφος Ντάνι Στρονγκ, θέλοντας να μιλήσουν για όλα, σχεδόν τα καταφέρνουν, όμως η συνεχής μετατόπιση του κέντρου του δραματικού βάρους της ταινίας δυναμιτίζει τις καλές προθέσεις τους.



Το κάστινγκ, με το μοίρασμα μικρών ρόλων σε πολλούς γνωστούς ηθοποιούς ή μη, αν και ευφάνταστο, μοιάζει περισσότερο διακοσμητικό, παρά ουσιώδες. Στην πραγματικότητα, στερεί τους θεατές της από την (ψευδ)αίσθηση της συμμετοχής και της ταύτισής τους με τα όσα συμβαίνουν στην οθόνη. Δε μας άρεσε η Όπρα Γουίνφρεϊ στο ρόλο της γυναίκας του Σέσιλ. Αντίθετα, θα θέλαμε να βλέπουμε περισσότερο τον Λένι Γκράβιτς («Αγώνες Πείνας») στο σινεμά.

Η ταινία θα παίξει σίγουρα στα Όσκαρ. Έχει όλα όσα συγκινούν το μεγάλο κοινό και τους ψηφοφόρους της Ακαδημίας. Εμείς θα δίναμε την ψήφο μας στην ταινία του Στιβ ΜακΚουίν πάντως. Η σύγκριση αποβαίνει μοιραία για τον Butler. Γιατί όπως λέει και ο σοφός λαός (χωρίς ειρωνεία): «Άλλα τα μάτια του λαγού κι άλλα της κουκουβάγιας».


Info: «Ο Μπάτλερ» (“Lee Daniel’s: The Butler”) -Δραματική Ιστορική Βιογραφία. ΗΠΑ, 2013. Πρεμιέρα: Πέμπτη 19 Δεκεμβρίου. Σκηνοθεσία: Λι Ντάνιελς. Παίζουν: Φόρεστ Γουίτακερ, Όπρα Γουίνφρεϊ, Ντέιβιντ Ογιέλο, Κούμπα Γκούντινγκ Τζούνιορ, Λένι Γκράβιτς, Τέρενς Χάουαρντ, Βανέσα Ρεντγκρέιβ, Άλεξ Πέτιφερ, Ρόμπιν Γουίλιαμς, Μαράια Κάρεϊ, Λιβ Σράιμπερ, Τζέιμς Μάρσντεν, Άλαν Ρίκμαν, Τζέιν Φόντα, Τζον Κιούζακ. Διανομή: Ομοφοβική πολυεθνική με τσάμπα μάγκες.


Διαβάστε επίσης όλες τις ταινίες της εβδομάδας
 

εμφάνιση σχολίων