ΣΙΝΕΦΙΛ ΣΙΝΕΜΑ: Carrie

ΣΙΝΕΦΙΛ Η Κάρι, ένα κορίτσι καταπιεσμένο από τη θρησκόληπτη μητέρα του και περιθωριοποιημένο από τους συμμαθητές του, πέφτει θύμα μακάβριας φάρσας από κάποιους από αυτούς, οι οποίοι έχουν τους δικούς τους λόγους για να την τιμωρήσουν. Αυτό που δε γνωρίζουν είναι ότι εκείνη διαθέτει τηλεκινητικές ικανότητες. H φάρσα τους θα αποβεί μοιραία για όλους.



Το Carrie ήταν το πρώτο βιβλίο του Στίβεν Κινγκ, το 1974. Γραμμένο με πρωτότυπο τρόπο (τα γεγονότα εξιστορούνται μέσα από άρθρα εφημερίδων, καταθέσεις μαρτύρων, αφηγήσεις, αλλά και ενδόμυχες σκέψεις των ηρώων), ερχόταν την κατάλληλη στιγμή για ν’ ανατρέψει την τάση της εποχής στη λογοτεχνία και στο σινεμά του Φανταστικού. Λόγω της ανατρεπτικής συμπεριφοράς των νέων της εποχής (μετά το Μάη του ‘68), η νέα γενιά παρουσιάζονταν είτε ήταν φορέας του Κακού («Εξορκιστής», “The Other”) είτε ήταν ο ίδιος ο Εξαποδώ αυτοπροσώπως («Προφητεία»).

Η νεαρή ηρωίδα του Κινγκ, αν και διαθέτει το χάρισμα της τηλεκίνησης (πράγμα που τη δαιμονοποιεί στα μάτια της θρησκευόμενης μητέρας της), είναι κυριευμένη από τον Χριστό. Όχι τον ξανθό άντρα που συγχωρεί πόρνες και δίνει τα κλειδιά των ουρανών στους φτωχούς, αλλά τον μισαλλόδοξο τιμωρό θεό των φονταμενταλιστών χριστιανών, όπως η μητέρα της. Η διαφορετικότητά της την κάνει θύμα των «φυσιολογικών» συμμαθητών της. Η προσπάθεια κάποιων να τη βοηθήσουν θα στεφθεί από παταγώδη αποτυχία. Ο συγγραφέας, αν και ουσιαστικά περιγράφει τον εαυτό του (ήταν ένα όχι όμορφο αγόρι χωρισμένων γονιών, το οποίο είχε προβλήματα με ουσίες κάθε είδους), δεν της επιφυλάσσει ένα καλό τέλος. Αντίθετα, στη «Λάμψη» (1977) που θ’ ακολουθήσει, ο επίσης χαρισματικός Ντάνι θ’ αντιμετωπίσει επιτυχώς τον «τρελαμένο» πατέρα του και το «στοιχειωμένο» ξενοδοχείο που τα βάζουν μαζί του.



Θρησκευτικός φανατισμός, κοινωνικός ρατσισμός, σχολικός εκφοβισμός ήταν τα τρία βασικά θέματα του βιβλίου, το οποίο είχε την καλή τύχη να πέσει στα χέρια του Μπράιαν Ντε Πάλμα, στην πιο δημιουργική εποχή του. Η δική του εκδοχή του “Carrie” (1976) δεν είναι μόνο η καλύτερη μεταφορά βιβλίου του γνωστού συγγραφέα στη μεγάλη οθόνη, αλλά και μία από τις κλασικές πλέον ταινίες ψυχολογικού (όχι μεταφυσικού) τρόμου όλων των εποχών.

Το εν λόγω remake θα είχε αξία πιθανόν αν ήταν μια διαφορετική, εκσυγχρονισμένη εκδοχή (και σήμερα τα νεολαιίστικα κινήματα βρίσκονται στο στόχαστρο του Συστήματος) και όχι μια άνευρη και χωρίς λόγο ύπαρξης ξεπατικωτούρα της ταινίας του 1976. Το ότι το σενάριο υπογράφει κι εδώ ο Λόρενς Ντι Κοέν της πρωτότυπης ταινίας, μαζί με τον Ρομπέρτο Αγκίρε Σακάσα του “Glee” μάλλον έβλαψε, παρά βοήθησε στη διαφοροποίηση των δύο ταινιών (αν αυτό ήταν τελικά το ζητούμενο). Ναι μεν προσθέτουν νέες σκηνές (η ταινία ξεκινά με τη γέννηση της ηρωίδας, ενώ στο τέλος τη βάζουν να σώζει η ίδια τη ζωή της Σου) και φέρνουν την πλοκή στο σήμερα (χρήση κινητών και ισοτόπων κοινωνικής δικτύωσης), προσθέτουν όμως και άχρηστες υπερβολές ( η Κάρι υψώνει τα έπιπλα του δωματίου της αλά «Εξορκιστής», ανοίγει ρήγμα στην άσφαλτο με ένα χτύπημα του ποδιού!) οι οποίες δεν έχουν κανένα νόημα.

Η Κίμπερλι Πιρς του εξαιρετικού “Boys Don’t Cry”, η οποία θα μπορούσε ίσως να ρίξει μια πιο γυναικεία ματιά στην ιστορία (στην εποχή της, μια ελληνίδα κριτικός την είχε αποκαλέσει «αντιφεμινιστικό πορνό»), απλά επιστρατεύει όλα τα σκηνοθετικά κλισέ μιας σύγχρονης ταινίας τρόμου, ενώ στη σκηνή του χορού (κομμάτι ανθολογίας, σε ό,τι αφορά στη μαεστρία του Ντε Πάλμα, ο οποίος μ’ έναν εκπληκτικό συνδυασμό slow motion και split screen χορογραφεί όλη τη σεκάνς, πάνω στην εκπληκτική μουσική του Πίνο Ντονάτσιο), η άτυχη ηρωίδα της δε μοιάζει να στρέφεται επί δικαίων και αδίκων, τυφλωμένη από τη δίκαιη οργή της, αλλά μοιάζει να εκδικείται προσωπικά, έναν έναν, αυτούς που της έστησαν αυτήν τη μακάβρια φάρσα.



Με την εξαίρεση της Τζούλιαν Μουρ στο ρόλο της μητέρας, σχεδόν ολόκληρο το καστ μοιάζει αταίριαστο. Η μικρή Κλόε Γκρέις Μόρετζ (της αμερικανικής εκδοχής του «Άσε το Κακό να Μπει») μοιάζει πολύ όμορφη και πολύ λίγη για τον κεντρικό ρόλο. Αμφιβάλλω αν θα είναι υποψήφιες για βραβείο Όσκαρ ερμηνείας, όπως είχε συμβεί με τη Σίσι Σπέισεκ και την Πάιπερ Λόρι της ορίτζιναλ εκδοχής. Ας ελπίσουμε τουλάχιστον ότι τούτο το, χωρίς λόγο ύπαρξης, remake της “Carrie” θα παρακινήσει κάποιους να δουν ή ν’ ανακαλύψουν την αριστουργηματική ταινία του 1976.


Info: “Carrie” -Ψυχολογικό Θρίλερ Τρόμου. ΗΠΑ 2013. Πρεμιέρα: Πέμπτη 5 Δεκεμβρίου. Σκηνοθεσία: Κίμπερλι Πιρς. Παίζουν: Κλόε Γκρέις Μόρετζ, Τζούλιαν Μουρ, Γκαμπριέλα Γουάιλντ, Πόρτια Νταμπλντέι, Έινσελ Έλγκορτ, Τζούντι Γκριρ, Άλεξ Ράσελ. Διανομή: Feelgood Entertainment.


Διαβάστε επίσης όλες τις ταινίες της εβδομάδας
 

εμφάνιση σχολίων