ΣΙΝΕΜΑ: Εγώ κι ΣΙΝΕΦΙΛ Εσύ

ΣΙΝΕΦΙΛ Ο 14χρονος Λορέντζο είναι ένα  αγόρι με κλειστό, εσωστρεφή χαρακτήρα και την ανάλογη δόση ναρκισσισμού που χαρακτηρίζει την ηλικία του. Λέγοντας ψέματα στη μητέρα του ότι πηγαίνει στη σχολική εκδρομή για σκι, χαλάει το ποσό του υποτιθέμενου ταξιδιού σε προμήθειες κι ένα τεράριουμ -όπως λέμε, ακουάριουμ- με μία αποικία μυρμηγκιών, για να περάσει τη βδομάδα στην αποθήκη του διαμερίσματός τους, στο υπόγειο της πολυκατοικίας. Λαχταράει να μείνει μόνος του, μακριά από την πίεση της μητέρας του, να είναι «φυσιολογικός» και κοινωνικός, παρέα με τα μυρμήγκια του, ένα αντίτυπο του Συνέντευξη Μ’ Έναν Βρικόλακα της Αν Ράιζ και τη μουσική του.



Για κακή του τύχη, θα εμφανιστεί από το πουθενά (ψάχνοντας για κάτι δικό της που είναι αποθηκευμένο εκεί μέσα) η Ολίβια, η 25χρονη ετεροθαλής αδερφή του. Εθισμένη στην ηρωίνη και μην έχοντας πού αλλού να πάει, σύντομα επιστρέφει για να μείνει μαζί του. Η συγκατοίκησή τους δε θα είναι καθόλου εύκολη, αλλά τα δυο παιδιά θα έρθουν κοντά το ένα στο άλλο, όπως ποτέ άλλοτε στο παρελθόν.

Ο Μπερνάρντο Μπερτολούτσι (“The Dreamers”, «Τσάι στη Σαχάρα», «Ο Τελευταίος Αυτοκράτορας», «1900», «Τελευταίο Ταγκό στο Παρίσι»), μετά από 10χρονη απουσία, επιστρέφει για να μεταφέρει στον κινηματογράφο (με τη βοήθεια του συγγραφέα του) ένα μικρό σε σελίδες μυθιστόρημα του συμπατριώτη του, Νικολό Αμανίτι (Εγώ Δε Φοβάμαι). Χωρίς να χρειάζεται πλέον ν’ αποδείξει τίποτα σε κανέναν, παραδίδει ένα υποδειγματικά σκηνοθετημένο φιλμ, στο οποίο, ό,τι του λείπει από τις «ανατρεπτικές ιδέες» ή από τις επικές απεικονίσεις του πρότερου έργου του, του περισσεύει σε τρυφερότητα και κατανόηση, απλότητα και στυλ.

Κι ενώ στην αρχή πιστεύουμε ότι θα δούμε μια καινούργια εκδοχή του “La Luna” (η αλήθεια είναι ότι η σχέση του Λορέντζο με τη μητέρα του δεν αναλύεται όσο θα θέλαμε), στη συνέχεια -και σχεδόν σε όλη τη διάρκεια της ταινίας- βρισκόμαστε «εγκλωβισμένοι» στο υπόγειο, μαζί με τα δυο παιδιά, παρέα με τις επιθυμίες, τους φόβους και την υπαρξιακή αγωνία τους. Αυτό που παίρνουμε βγαίνοντας κι εμείς μαζί τους, πίσω στον «αληθινό» κόσμο, είναι στιγμές ατόφιας συγκίνησης, με αποκορύφωμα τη σχεδόν σπαραχτική σκηνή όπου τα παιδιά χορεύουν, σφιχταγκαλιασμένα την ιταλική εκδοχή του Space Oddity του David Bowie, που έχει ως τίτλο του στα ιταλικά το Ragazzo Solo, Ragazza Sola  (Αγόρι μόνο, Κορίτσι μόνο).



Εξαιρετικοί οι δύο πρωταγωνιστές. Περισσότερο «γαλλική» η φινέτσα της Τέα Φάλκο. Η λιονταρίσια μουρίτσα, τα γαλάζια μάτια και η moody ερμηνεία του Τζάκοπο Όλμο Αντινόνι μάς έφεραν στο νου ένα πάλαι ποτέ, άγριο νιάτο, τον Μάλκομ ΜακΝτάουελ.


Info: «Εγώ κι Εσύ» (“Io e Te”) -Κοινωνικό, Ιταλία 2012. Πρεμιέρα: Πέμπτη 7 Νοεμβρίου. Σκηνοθεσία: Μπερνάρντο Μπερτολούτσι. Παίζουν: Τζάκοπο Όλμο Αντινόνι, Τέα Φάλκο. Σόνια Περγκαμάσκο, Βερόνικα Λαζάρ. Διανομή: Odeon.


Διαβάστε επίσης όλες τις ταινίες της εβδομάδας
 

εμφάνιση σχολίων