ΣΙΝΕΜΑ: Ο Κλέφτης ΣΙΝΕΦΙΛ ροδάκινων

ΣΙΝΕΦΙΛ Η πιο ενδιαφέρουσα ταινία της εβδομάδας που μόλις ξεκινάει είναι η επανέκδοση του κλασικού βουλγαρικού μελοδράματος «Ο Κλέφτης Ροδάκινων» του 1964 του Βέλο Ράντεφ. Βασισμένη σε ένα μυθιστόρημα του Εμιλιάν Στάνεφ, πρόκειται για το ιστορικό ενός μεγάλου και καταδικασμένου έρωτα ανάμεσα στη νεαρή γυναίκα ενός βούλγαρου ταγματάρχη κι σ’ έναν σέρβο αιχμάλωτο πολέμου.

Η Ελισαβέτα ζει στο απομονωμένο και περιφραγμένο από αγκαθωτό συρματόπλεγμα αρχοντικό τους, ψηλά σε μια πλαγιά, πάνω από την πόλη που διοικεί ο μεγαλύτερος σε ηλικία σύζυγός της. Ο Ίβο είναι αιχμάλωτος και πεινασμένος. Θα το σκάσει και θα τρυπώσει στον κήπο της για να κλέψει ροδάκινα. Εκείνη θα τον δει, θα τον λυπηθεί και θα του προσφέρει φαγητό. Η επιστροφή του μετά από λίγες μέρες δε θα έχει αιτία μονάχα την πείνα. Παρά τα όσα φυσικά και ηθικά εμπόδια με τα οποία θα έρθει αντιμέτωπη, η Ελισαβέτα δε θ’ αργήσει ν’ ανταποκριθεί στον έρωτά του. Αιχμάλωτη κι αυτή του τυπολάτρη και συναισθηματικά στεγνού άντρα της, θα νιώσει για πρώτη φορά ζωντανή και γεμάτη από το σφρίγος και τους χυμούς της νιότης της. Την ώρα της ανείπωτης μέθης του μεγάλου έρωτά τους, δε θα προσέξουν τον κόσμο γύρω τους που καταρρέει. Μια οπισθοχώρηση των στρατιωτών του μετώπου -ταλαιπωρημένων και σμπαραλιασμένων από την αλαζονεία των αξιωματικών στα μετόπισθεν- θ’ απαιτήσει την άμεση μετακίνηση των αιχμαλώτων. Θα είναι τότε που ο Ίβο θα το σκάσει για μια τελευταία φορά για να βρεθεί στην αγκαλιά της αγαπημένης του.



Λυρική, με μια ατμοσφαιρική ασπρόμαυρη φωτογραφία, υπέροχη μουσική και ένα εξαιρετικό ντουέτο πρωταγωνιστών, ο «Κλέφτης ροδάκινων» δεν είναι μια τυπική στρατευμένη ταινία του πρώην ανατολικού μπλοκ. Πέρα από τον έρωτα ανάμεσα σε δύο αιχμαλώτους -και οι δύο περιτριγυρίζονται από αγκαθωτά συρματοπλέγματα, τα οποία παραβιάζουν για να έρθουν εις σάρκα μίαν-, οι αντιμιλιταριστικές αναφορές είναι σαφείς και τολμηρές. Οι συζητήσεις του Ίβο με τον γάλλο συγκρατούμενό του έχουν να κάνουν με την πίστη του ενός και την απαισιοδοξία του άλλου σε ό,τι αφορά στη νίκη του ανθρώπινου πνεύματος πάνω στο παράλογο του πολέμου. Κι όταν ο πρώτος τού αναφέρει τη ρώσικη επανάσταση (βρισκόμαστε στο 1918, λίγο πριν από το τέλος του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου), ο δεύτερος του θυμίζει τη συντριβή της παρισινής κομμούνας.

Παίζοντας σκάκι, ο γάλλος θα του πει: «Κανένα παιχνίδι δεν παίζεται, αν οι παίχτες δεν είναι όλοι στις θέσεις τους». Και ο Ίβο θα απαντήσει: «Ίσως θα πρέπει να βρεθεί ένα άλλο παιχνίδι με άλλους παίχτες και κανόνες». «Για να γίνει αυτό, θα πρέπει να είναι όλοι ερωτευμένοι»  είναι το συμπέρασμα του γάλλου. Ο έρωτας σαν επανάσταση ενάντια σε κάθε είδους πόλεμο, σε κάθε εξουσία. Εκεί ακριβώς βρίσκεται και ο συμβολισμός του παιχνιδιού με τη φιγούρα του ξύλινου στρατιώτη μαριονέτας που αλλάζει χέρια σε όλη τη διάρκεια της ταινίας. Τραβώντας τους σπάγκους που τον συγκρατούν, ορίζεις και τις κινήσεις του. Τώρα ζει. Τώρα πεθαίνει.


Info: «Ο Κλέφτης Ροδάκινων» (Kradetzat na Praskovi)  -Αισθηματικό Δράμα. Βουλγαρία 1964. Πρεμιέρα: Πέμπτη 23 Μαΐου. Σκηνοθεσία: Βέλο Ράντεφ. Σενάριο: Βέλο Ράντεφ από το βιβλίο του Εμιλιάν Στάνεφ. Φωτογραφία: Τοντόρ Στογιάνοφ. Μουσική: Σιμεόν Πιρόνκοφ. Παραγωγή: Ατανάς Παπαδόπουλος. Παίζουν: Νένεβα Κοκάνοβα, Ράντε Μάρκοβιτς, Μιχαήλ Μιχαήλοφ. Διανομή: New Star
 

εμφάνιση σχολίων