ΣΙΝΕΜΑ: Μπουτίκ για ΣΙΝΕΦΙΛ αυτόχειρες

ΣΙΝΕΦΙΛ Ο Πατρίς Λεκόντ έγινε ευρύτερα γνωστός στη χώρα μας το 1990 με τον πολυαγαπημένο «Εραστή της Κομμώτριας». Δέκα χρόνια αργότερα, μας εντυπωσιάζει ξανά με μια εντελώς διαφορετικού ύφους ταινία, το «Δήμιο του Σεντ Πιέρ». Πάντα δημιουργικά ανήσυχος -από το 1976 που ξεκίνησε να κάνει ταινίες μεγάλου μήκους- σε κάθε νέα δουλειά του αλλάζει ύφος και είδος, αν και όχι πάντα με πετυχημένο τρόπο, χωρίς όμως να υπάρξει ποτέ αδιάφορος. Μέχρι και ταινία στην Ελλάδα έχει γυρίσει, «Το Κορίτσι Κάτω από τη γέφυρα» που είχε φέρει στη χώρα μας τη Βανέσα Παραντί και τον Ντανιέλ Οτέιγ.

Στο «Μπουτίκ για Αυτόχειρες» δοκιμάζει για πρώτη φορά να καταπιαστεί με το κινούμενο σχέδιο και το 3D. Ο λόγος, σύμφωνα με τις συνεντεύξεις του, οφείλεται στο μυθιστόρημα του Ζαν Τελέ, στο οποίο βασίστηκε το σενάριο της ταινίας. Είναι η σκοτεινή διήγηση μιας γκρίζας, βροχερής και μελαγχολικής πόλης, με τόσο μίζερες και αφόρητες συνθήκες, που οι κάτοικοι της έχουν χίλιους και έναν λόγους να θέλουν να δώσουν τέρμα στη ζωή τους. Γι’ αυτό υπάρχει το μαγαζάκι του κυρίου Μισιμά και της γυναίκας του Λουκριτίας με «βοηθήματα» για μια επιτυχημένη αυτοκτονία, το οποίο κάνει χρυσές δουλειές. Mέχρι που έρχεται στον κόσμο ο μικρότερος γιος τους, ο Αλάν.

Προσωποποίηση της ευτυχίας και της αισιοδοξίας, το μικρό αγόρι θ’ αρχίσει να κάνει τους πελάτες να χαμογελούν, ζημιώνοντας τις δουλειές του μπαμπά και της μαμάς και δοκιμάζοντας τα νεύρα τους. Διαφορετικός από τα δύο μεγαλύτερα αδέλφια του, με ένα πέπλο και λίγη oriental μουσική (στο νου μας έρχεται ο χαρακτήρας του Ζαν Ροσφόρ στον «Εραστή της Κομμώτριας»), θα καταφέρει να βοηθήσει την αδελφή του Μέριλιν να βρει τον πραγματικό εαυτό της. Αυτό θα του δώσει ιδέες για να προσπαθήσει μαζί με τα φιλαράκια του να αλλάξουν τη διάθεση όλων των κατοίκων της πόλης, καθώς και το «αντικείμενο εργασίας» στο μαγαζί του μπαμπά και της μαμάς.

Η διασκεδαστική αυτή ιστορία, που μοιάζει σαν να είναι η αντιστροφή του μύθου της «Οικογένειας Άνταμς» (εκεί η εκκεντρική οικογένεια «τεράτων» με τη διαφορετικότητά της εκφράζει μια υγιή αντίδραση στον ομογενοποιημένο κόσμο των «φυσιολογικών») θυμίζει σχεδιαστικά τις πρόσφατες δουλειές του Σιλβάν Σομέ (ιδιαίτερα το «Τρίο της Μπελβίλ»). Αν και φτιαγμένο στο χέρι, με υπογράμμιση των φωτοσκιάσεων και των περιγραμμάτων, η χρήση του 3D μας δίνει την αίσθηση ενός βιβλίου με παραμύθια, που σε κάθε καινούργια σελίδα του η εικόνα «ανοίγεται» μπροστά μας τρισδιάστατη. Η μεταφορά του σκοτεινού της μύθου σε μιούζικαλ, μας φέρνει στο νου τον Τιμ Μπάρτον και τα ποντίκια που τραγουδούν το αγαπημένο «Babe, Το Γουρουνάκι». Φυσικά κάποιες σκηνές (όπως αυτή που ο πατέρας δίνει στο μικρό αγόρι τσιγάρα για να πάθει καρκίνο) δε θα έβρισκαν ποτέ θέση σε μια mainstream αμερικανική ταινία κινουμένων σχεδίων. Σκοτεινή, αστεία, αισιόδοξη. Θέλετε κι άλλα;

Info: «Μπουτίκ για Αυτόχειρες» (“Le Magazin des Suicides”) -Κωμωδία Κινουμένων Σχεδίων. Γαλλία, Βέλγιο, Καναδάς 2012. Πρεμιέρα: Πέμπτη 18 Απριλίου. Σκηνοθεσία: Πατρίς Λεκόντ. Σενάριο: Πατρίς Λεκόντ, βασισμένο στο βιβλίο του Ζαν Τελέ. Με τις φωνές των: Μπερνάρ Αλάν, Ίζαμπελ Σπαν, Κέισι Μοτέ Κλάιν και άλλων. Διανομή: Odeon.

 

εμφάνιση σχολίων