ΣΙΝΕΜΑ: Το Δαχτυλίδι ΣΙΝΕΦΙΛ της Φωτιάς

ΣΙΝΕΦΙΛ Τον μεξικανό Γκιγιέρμο Δελ Τόρο τον γνωρίσαμε το 1993, όταν η πρώτη του μεγάλου μήκους ταινία “Cronos” πήρε μέρος στην Εβδομάδα Κριτικής των Καννών εκείνης της χρονιάς. Η εντύπωση που έκανε η μικρή και cult πλέον ταινία του δεν άργησε να τον οδηγήσει στο Χόλιγουντ και στη χαμηλού προϋπολογισμού ταινία τρόμου “Mimic”. 

Τα προβλήματα, τα οποία αντιμετώπισε στη διάρκεια των γυρισμάτων της, τον έκαναν να ρίξει μαύρη πέτρα πίσω του και ν’ αναζητήσει την τύχη του στην Ισπανία. Εκεί τον ανέλαβαν οι αδερφοί Αλμοδόβαρ, αφήνοντάς του πλήρη καλλιτεχνική ελευθερία. Το αποτέλεσμα ήταν η εκπληκτική «Ραχοκοκαλιά Του Διαβόλου», μια ιστορία φαντασμάτων, σχόλιο πάνω στον Ισπανικό Εμφύλιο (το στόρι της ταινίας εξελίσσεται κατά τη διάρκειά του) και έμμεση αναφορά στο κλασικό «Πνεύμα του Μελισσιού» του Βίκτορ Ερίθε. Η αναφορά αυτή θα γίνει πιο άμεση στην καλύτερη ταινία του μέχρι σήμερα, πάλι στην Ισπανία, πάλι στη διάρκεια του Εμφυλίου, στον αριστουργηματικό «Λαβύρινθο του Πάνα».



Εν τω μεταξύ, ανάμεσα στις δύο arthouse ισπανικές ταινίες του, θα επιστρέψει στο Χόλιγουντ με τους δικούς του όρους. Λάτρης του Φανταστικού και των κόμικς, θα γυρίσει το 2002 το “Blade II” (την καλύτερη από τις ταινίες της τριλογίας), ενώ το 2004 και το 2008 αντίστοιχα, θα υπογράψει τα “Hellboy” και “Hellboy II”, με  πρωταγωνιστή τον αγαπημένο του ηθοποιό, Ρον Πέρλμαν. Πίσω στην Ισπανία, θα συμβάλλει ως παραγωγός σε ταινίες που ανέδειξαν παγκόσμια το Νέο Ισπανικό Κύμα του σινεμά του Φανταστικού, όπως τα αγαπημένα, «Το Ορφανοτροφείο» και «Τα Μάτια της Τζούλια», αλλά και το “Biutiful” του συμπατριώτη του, Αλεχάντρο Γκονζάλες Ινιαρίτου («21 Γραμμάρια», «Βαβέλ»).

Στο Χόλιγουντ πάλι (στο οποίο και κατοικεί μόνιμα πλέον) θα δουλέψει ως παραγωγός σε πολλά projects, κυρίως ταινίες τρόμου («Μη Φοβάσαι το Σκοτάδι») και animation (“Kung Fu Panda 2″, «Μεγαλοφυής», «Γάτος Σπιρουνάτος»). Αφήνοντας τη σκηνοθετική καρέκλα του “Hobbit” στον Πίτερ Τζάκσον, καταπιάστηκε με ένα μεγαλεπήβολο σχέδιο, όνειρο ζωής, να μεταφέρει στη μεγάλη οθόνη το κλασικό έργο του Χ.Φ. Λάβκραφτ, «Στα Βουνά της Τρέλας». Δυστυχώς γι’ αυτόν (και για μας που αγαπάμε τη λογοτεχνία και το σινεμά του Φανταστικού), το σπουδαίο αυτό project ναυάγησε. Τη θέση του πήρε το “Pacific Rim”, μια περιπέτεια φαντασίας, που αν και δε βασίζεται σε κόμικ, είναι ό,τι κοντινότερο έχουμε δει τα τελευταία χρόνια, σε σχέση με τον κόσμο των κλασικότροπων graphic novels των δεκαετιών του '60 και του '70.

Η μετακίνηση των τεκτονικών πλακών στα βάθη του Ειρηνικού Ωκεανού δημιουργεί ένα ρήγμα, που γίνεται η Πύλη σε μια άλλη διάσταση, από την οποία εισβάλλουν στον κόσμο μας γιγαντιαία σαυρό-ψαρόμορφα τέρατα, αρχίζοντας να καταστρέφουν ό,τι βρεθεί στο πέρασμά τους. Όπως γίνεται σ’ αυτές τις περιπτώσεις, τα Έθνη ξεχνούν τις διαφορές τους, και συμμαχούν ενάντια στον κοινό εχθρό. Κατασκευάζουν (επίσης γιγαντιαία) ρομπότ για να τα αντιμετωπίσουν. Το κάθε ρομπότ, για να λειτουργήσει, απαιτεί δύο πιλότους, των οποίων οι εγκέφαλοι πρέπει να βρίσκονται σε συντονισμό μεταξύ τους, αλλά και σε συντονισμό με το μηχανισμό του. Ένα από αυτά τα ρομπότ (Γιάγκερ), το οποίο πιλοτάρουν οι αδερφοί Ρέιλι και Γιάντσι Μπέκετ, καταστρέφεται σε μια μάχη από ένα από τα τέρατα (Καϊτζού), με αποτέλεσμα να χάσει τη ζωή του ο δεύτερος και να φύγει από το πρόγραμμα ο πρώτος. Οι πολιτικοί θα απαξιώσουν τα Γιάγκερ, προτιμώντας να χτίσουν τεράστια παραθαλάσσια φράγματα, και το πρόγραμμα θα μεταφερθεί, χωρίς κρατική υποστήριξη πλέον, στο Χονγκ Κονγκ.



Μερικά χρόνια αργότερα, ο διευθυντής του προγράμματος, Ταξίαρχος Στάκερ Πέντικοστ, θα αναζητήσει και θα βρει τον Ρέιλι, πείθοντάς τον να επιστρέψει στη μάχη. Το σχέδιό τους είναι να ρίξουν πυρηνική βόμβα στο ρήγμα και να καταστρέψουν την Πύλη. Γι’ αυτό το σκοπό, θα χρειαστούν και τα τέσσερα Γιάγκερ που έχουν απομείνει, καθώς και ένα δίδυμο «τρελών» επιστημόνων, οι οποίοι προσπαθούν να συνδέσουν τον εγκέφαλό τους με έναν εγκέφαλο των τεράτων, αναζητώντας την προέλευσή τους και τον τρόπο με τον οποίο εμφανίζονται, κάθε φορά, όλο και πιο εξελιγμένα. Ο Ρέιλι θα βρεθεί στο πιλοτήριο μαζί με τη Μάκο Μόρι, μια γιαπωνέζα προστατευόμενη του Πέντικοστ, η οποία, μικρό κοριτσάκι, είχε μείνει ορφανή μετά από φονική επίθεση ενός Καϊτζού στη χώρα της.

Στο Γαλάτσι όπου έμενα μικρός, είχα έναν εγγλέζο, συνομήλικό μου γείτονα (βασικά έμενε μερικά οικοδομικά τετράγωνα πιο κάτω). Δε θυμάμαι τ’ όνομά του. Δεν ξέρω πώς βρέθηκε στην Αθήνα, ούτε τι έκαναν οι γονείς του. Δεν ξέρω καν αν το σπίτι που έμενε είναι ακόμη εκεί, στη μορφή που είχε τότε. Δεν ήμασταν φίλοι. Δεν κάναμε παρέα. Ανταλλάσσαμε μόνο κόμικς μεταξύ μας. Είχε μια φανταστική συλλογή από τη σειρά των Διαπλανητικά,  Παράξενα, Υπεράνθρωπα, Δυναμικά, Εκπληκτικά, τα οποία εγώ δε μπορούσα να βρω στο περίπτερο της γειτονιάς μας. Τον είχα ξεχάσει, αλλά γύρισε στη σκέψη μου βλέποντας την ταινία του Δελ Τόρο. Μία ταινία που αποτελεί φόρο τιμής και στα bmovies φαντασίας των παιδικών μου χρόνων, αλλά κυρίως στις γιαπωνέζικες ταινίες με τέρατα που κατέστρεφαν επανειλημμένα το Τόκιο, στους συνοικιακούς κινηματογράφους της παιδικής μου ηλικίας. Τις ταινίες αυτές, όπου συνήθως ένας, δύο ή και περισσότεροι ηθοποιοί (:), ντυμένοι με λαστιχένιες στολές τεράτων, κατέστρεφαν μικροσκοπικές πόλεις από χαρτόνι. Ο Γκοτζίλα, όχι ο κλασικός, αλλά εκείνος των στούντιο Toho, καθώς και ο Γκούιρον, το τέρας που έπρεπε ν’ αντιμετωπίσει η Γκαμέρα, η αγαπημένη μου ιπτάμενη χελώνα των αντιπάλων στούντιο Daiei, στο “Attack of the Monsters”.



Φυσικά, η σημερινή ταινία δεν έχει την αθωότητα και τα χάρτινα εφέ εκείνων των ταινιών. Είναι όμως το ίδιο σχηματική, γεμάτη παραδοξολογίες (τα Καϊτζού είναι οι σημερινοί εξελιγμένοι δεινόσαυροι των παλαιοντολογικών χρόνων, οι οποίοι επιστρέφουν από εκεί που εξαφανίστηκαν, για να ολοκληρώσουν το μισοτελειωμένο έργο τους) και αρκετά προβλέψιμη στην εξέλιξή της. Καθαρά αγορίστικη, με τις απαραίτητες σκηνές πολεμικών τεχνών κι ένα μιλιταριστικό πνεύμα, αδικαιολόγητο από τον σκηνοθέτη του «Λαβύρινθου του Πάνα»  και όσων εκείνη η ταινία αντιπροσώπευε ιδεολογικά.

Ευτυχώς, δε λείπει το διεστραμμένο χιούμορ που τον χαρακτηρίζει (το εμπόριο των υπολειμμάτων των τεράτων στη μαύρη αγορά -η οποία λόγω Χονγκ Κονγκ, έχει κάτι από την ατμόσφαιρα του Λος Άντζελες του “Blade Runner”- για αφροδισιακούς ή άλλους λόγους, ο ομφάλιος λώρος που εμποδίζει το μωρό τέρας να κατασπαράξει έναν από τους πρωταγωνιστές), η βρόμικη σκηνογραφία και τα over the top ειδικά εφέ. Καταπληκτικός για άλλη μια φορά ο Ρον Πέρλμαν, ενώ ο σέξι Τσάρλι Χάναμ, ως Ρέιλι, τα βγάζει πέρα μια χαρά. Στα μελλοντικά σχέδια του σκηνοθέτη, είναι μια σκοτεινή, animation εκδοχή του «Πινόκιο», το “Hellboy III” και μία ταινία τρόμου με τον τίτλο “Crimson Peak”, όλες στην Αμερική. Τι κι αν εμείς θα τον προτιμούσαμε πίσς στην Ισπανία….

Υ.Γ.: Η ταινία στη χώρα μας διανέμεται από τη Village. Όλο και κάτι θα έχει πάρει τ’ αυτί σας για το ντόρο που έγινε με την συγκεκριμένη εταιρεία. Αφού επέσυρε τις διαφημίσεις της από γνωστό ενημερωτικό site, λόγω ομοφοβικού σχολίου ενός από τους συντάκτες του, στη συνέχεια, όχι μόνο ανακάλεσε την απόφασή της, όταν της δόθηκε, από το ίδιο site, χώρος για δωρεάν διαφήμιση, αλλά και απέλυσε τον υπεύθυνό της, που πήρε αυτή τη δικαιολογημένη απόφαση της απόσυρσης. Εμείς δε μπορούμε να σας υποδείξουμε τι να κάνετε για το συγκεκριμένο θέμα. Προσωπικά, δε θα πηγαίναμε στις ταινίες και στις αίθουσες της εταιρείας κι αν το κάναμε, θα αναζητούσαμε τον υπεύθυνο του κάθε συγκροτήματος κινηματογράφων και θα του εκφράζαμε, χωρίς φωνές και υστερία, την αντίθετη γνώμη μας.


Info: «Το Δαχτυλίδι της Φωτιάς» (Pacific Rim) -Περιπέτεια Φαντασίας. ΗΠΑ 2013. Πρεμιέρα: Πέμπτη 12 Σεπτεμβρίου. Σκηνοθεσία: Γκιγιέρμο Δελ Τόρο. Παίζουν: Τσάρλι Χάναμ, Ιντρίς Ελμπά, Ρίνκο Κικούτσι, Τσάρλι Ντέι, Μπερν Γκόρμαν, Ρον Πέρλμαν. Διανομή: Village Films.
 

εμφάνιση σχολίων