Πέρασαν κιόλας εφτά χρόνια από το τελευταίο και αποτυχημένο reboot του πιο αρχετυπικού των κόμικ υπερηρώων, του Superman. Εφόσον η Marvel κατάφερε να επανακινήσει το franchising (γιατί κυρίως περί αυτού πρόκειται) του επιτυχημένου Spiderman, γιατί η DC να μείνει πίσω; Επιστρατεύτηκαν λοιπόν ο Κρίστοφερ Νόλαν της τριλογίας του «Σκοτεινού Ιππότη» ως παραγωγός, ο Ντέιβιντ Σ. Γκόιερ των “Blade”, “Dark Knight”, αλλά και του ανεκδιήγητου “Ghost Rider 2″ στο σενάριο και ο δεξιοτέχνης μεν, αλλά ιδεολογικά αντιδραστικός Ζακ Σνάιντερ των «300» στη σκηνοθεσία.
Το στόρι είναι περίπου το ίδιο μ’ εκείνο της πρώτης ταινίας του Superman του 1978 με τον Κρίστοφερ Ριβ, σε σκηνοθεσία του Ρίτσαρντ Ντόνερ. Καθώς ο πλανήτης Κρίπτον είναι στα πρόθυρα της καταστροφής, ο κυβερνήτης του, Ζορ-Ελ, στέλνει τον νεογέννητο γιο του στη Γη μ’ ένα ειδικό σκάφος για να τον σώσει. Εκεί θα τον μεγαλώσει το άτεκνο ζευγάρι των Κεντ, μέχρις ότου ο μικρός Κλαρκ φτάσει σε ηλικία να φύγει από το σπίτι, να πάψει να καταπιέζει την υπεράνθρωπη φύση του, να ανακαλύψει τα στοιχεία της πραγματικής του ταυτότητας και να χρίσει τον εαυτό του τιμωρό του Κακού (με κάπα κεφαλαίο). Μεγάλος αντίπαλός του ο Στρατηγός Ζοντ, εχθρός του πατέρα του, ο οποίος διέφυγε της καταστροφής του Κρίπτον και ζητάει εκδίκηση στο πρόσωπο του γιου του μισητού εχθρού του.
Παιδί της οικονομικής κρίσης της δεκαετίας του ’30 στις ΗΠΑ, ο Superman κλείνει φέτος τα 75 χρόνια της ύπαρξής του στην pop κουλτούρα του δυτικού (και όχι μόνο) κόσμου. Με τη χριστιανικής υφής προέλευσή του σε μια εποχή που ο Ναζισμός κέρδιζε έδαφος στην Ευρώπη, αποτέλεσε για δεκαετίες το αποκούμπι του κάθε καταπιεσμένου έφηβου ή μη, που ένιωθε «εξωγήινος» και που ευχόταν να είχε τη δύναμη ν’ αλλάξει τον κόσμο. Για πάρα πολλά χρόνια και αυτός αλλά και οι υπόλοιποι υπερήρωες των κόμιξ λειτούργησαν σαν βαλβίδες αποσυμπίεσης της νεανικής επαναστατικότητας, κατευθύνοντάς την άθελά τους προς τη «σωστή» μεριά, αυτήν της εκάστοτε εξουσίας (αστυνομία, στρατός, κυβέρνηση) για το σκοπό της οποίας, πάντα μέσα από τις περιπέτειές τους φυσικά, δρούσαν συμπληρωματικά. Θα πρέπει να φτάσουμε στο 1978, όπου νέοι καλλιτέχνες, όπως ο Φρανκ Μίλερ, θα δώσουν μια πιο σκοτεινή εικόνα των κλασικών ηρώων, προσγειώνοντάς τους στη σύγχρονη, αντιηρωική και κυνική εποχή του τέλους της δεκαετίας του ’70, και θα τους προικίσουν με διάφορα υπαρξιακά προβλήματα.
Στο σύγχρονο mainstream σινεμά, η αρχή, με μια γερή δόση μαύρου χιούμορ, έγινε στο παραγνωρισμένο “Darkman” του Σαμ Ράιμι (βασισμένο όμως σε πρωτότυπο σενάριο), συνεχίστηκε στο «Κοράκι» του Άλεξ Πρόγιας (“Dark City”) και έφτασε στο αποκορύφωμά της με την τριλογία του νέου “Batman” του Κρίστοφερ Νόλαν. Σήμερα πλέον είναι σχεδόν επιβεβλημένο να σκιαγραφείται το υπαρξιακό αδιέξοδο και το βάρος της μοίρας του «διαφορετικού», ακόμα κι αν αυτός ο προικισμένος ήρωας είναι ο ίδιος ο Κάπτεν Αμέρικα. Να όμως που αυτό το στοιχείο με το οποίο ξεκίνησε μια περίοδος ωρίμανσης του υπερηρωικού blockbuster, κατέληξε, από την κατάχρησή του, να αποτελεί σήμερα πλέον ενός είδους τροχοπέδη στην ένοχη ή μη απόλαυση της καθαρής περιπέτειας φαντασίας.
Ο «Άνθρωπος από Ατσάλι» είναι υπέρ του δέοντος σκοτεινός, χωρίς χιούμορ και τόσο δεξιοτεχνικά στιλιζαρισμένος, όσο να μας κάνει ν’ αναπολούμε την καρτουνίστικη αφέλεια της ταινίας του 1978. Το ζευγάρι Χένρι Καβίλ-Έιμι Άνταμς δεν έχει καλή χημεία μεταξύ του, ενώ οι αλλαγές ύφους στη σκηνοθεσία ανά εποχή (ξεχωρίζει ανάμεσά τους το κομμάτι της παιδικής ηλικίας), αν και έχουν ενδιαφέρον, δίνουν μία αίσθηση ανομοιογένειας που κάνει τη μεγάλη διάρκειά της (143′) να φαντάζει ακόμη μεγαλύτερη. Ικανοποιητικός ο Καβίλ, αν και η στολή τον κάνει να μοιάζει περισσότερο beefcake απ’ ό,τι θα θέλαμε, ενώ ο Μάικλ Σάνον ως Ζοντ λάμπει ακόμη και σ’ ένα ρόλο που αδικεί τις ερμηνευτικές του ικανότητες.Σε μικρότερους ρόλους βλέπουμε τον Ράσελ Κρόου (Ζορ-Ελ) και τον Κέβιν Κόστνερ (Τζόναθαν Κεντ).
Σαφώς καλύτερος από την ταινία του 2006, ο «Άνθρωπος από Ατσάλι» είναι όντως πολύ σκληρός και μάλλον δε θα πετούσε ποτέ αντίστροφα με τη φορά της περιστροφής της Γης θέλοντας να την κάνει να γυρίσει κι αυτή αντίστροφα, για να γυρίσει ο χρόνος πίσω και να σωθεί το κορίτσι που αγαπάει, όπως εκείνος των ’70s.
Info: «Άνθρωπος από Ατσάλι» (Man of Steel) -Περιπέτεια Φαντασίας. ΗΠΑ, Αγγλία, Καναδάς 2013. Πρεμιέρα: Πέμπτη 20 Ιουνίου. Σκηνοθεσία: Ζακ Σνάιντερ. Παίζουν: Χένρι Καβίλ, Έιμι Άνταμς, Μάικλ Σάνον, Ράσελ Κρόου, Κέβιν Κόστνερ. Διανομή: Village Films
εμφάνιση σχολίων