iDOCERS | Η μία και η άλλη

Μια ζωή οι ίδιες καραμέλες: «Ξεπέρασε το φόβο σου. Αντιμετώπισε τον εαυτό σου. Ξεπέρασέ τον. Μόνο έτσι θα γνωρίσεις την αληθινή αγάπη. Οι σκέψεις σου είναι το πρόσωπό σου στον άλλο. Σταμάτα να σκέφτεσαι έτσι. Πάρ’ το αλλιώς, θα βρεις. Και θα βρεις, γιατί έτσι όπως σκέφτεσαι, δεν είναι αρεστό. Δεν τραβάει τους άλλους, τους απομακρύνει. Γίνε αυθόρμητος. Κάνε αυτό που σκέφτεσαι. Δε θα σε κατακρίνει κανείς. Μην το περνάς από χίλια μύρια κύματα. Υπάρχουν και άλλες θάλασσες, αλλά είσαι ανώμαλος άνθρωπος εσύ. Τις φουρτούνες κυνηγάς».

Αυτά ακούω κάθε μέρα, όλη μέρα από φίλους μέχρι γνωστούς. Μέχρι και από αυτήν την άλλη κολλητή μου, που κάπου βρίσκεται εκεί μέσα στην ψυχή μου, και κάτι ώρες αλλόκοτες βγαίνει έξω και μου πουλάει τσαμπουκά. Γιατί η άλλη, η ξαδέρφη της, αν και πιο μίζερη, με κουμαντάρει καλύτερα, βλέπεις, και κάνω ό,τι μου λέει.

Και συμφωνώ και εγώ πιο λίγες φορές με την κολλητή και πιο πολλές με τη δεύτερη, την ξαδέρφη, γιατί μου πουλάει μια αυτοκαταστροφή, που όσο επώδυνη και αν είναι, στο τέλος έχει μάλλον μια γλύκα στην οποία δε μπορώ να αντισταθώ. Είναι αυτό που βλέπεις σε ανθρώπους πολλές φορές και λες: «Δεν έχει κάτι ωραίο αυτός πάνω του, αλλά μ’ αρέσει το στυλάκι του».

Και κάθομαι και αναρωτιέμαι γιατί αυτή η ξαδέρφη, που με κουμαντάρει και βγάζει όλους μου τους φόβους και τις ανασφάλειες και με κάνει να αγαπώ αλλά και να διώχνω, να μην καταλαβαίνει κανείς ότι είναι αυτή η ύπουλη που θέλει να διώχνει κάθε άνθρωπο από κοντά μου που θέλει να μου δώσει αγάπη; Κανένας δεν καταλαβαίνει πως και εγώ δεν την πολυγουστάρω, για να με βοηθήσει να την κάνουμε μαζί στην άκρη. Και δε θα είμαστε οι δύο μας. Θα είναι και η άλλη, η καλή, που εμφανίζεται πιο σπάνια βέβαια και πουλάει τον τσαμπουκά του «Θέλω να ζήσω, να αγαπήσω» και θα είμαστε τρεις μετά. Τρεις εναντίον ενός. Θα νικήσουμε λέω, αλλά εδώ είναι το θέμα: πως δεν υπάρχει κάποιος να πάρει αγκαλιά εμένα και την τσαμπουκαλού, για να κάνουμε στην άκρη την άλλη, την πονηρή με τη γλύκα.

Δεν προσπαθούν οι άνθρωποι να δουν μέσα από τους τοίχους πια. Βλέπουν έναν τοίχο να ορθώνεται σε έναν άνθρωπο και λένε ποιος σκάβει τώρα, ποιος ξεμπαζώνει, πάμε παρακάτω, εκεί που φαίνεται πιο καθαρά ο κήπος.

εμφάνιση σχολίων