ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ Η ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ
Στην οδό Θεµιστοκλέους· ακριβώς εκεί πρωτοείδα, κατά τα εφηβικά μου χρόνια, τη Μαλβίνα Κάραλη να περπατάει βιαστική, τυλιγμένη µέσα στο µαύρο της παλτό, να στρίβει προς την Κωλέττη και να µπαίνει στις Εκδόσεις Αστάρτη. Η όψη της αυτή στιγμάτισε από τότε τη μνήμη και την καρδιά μου.
Εκεί έστριψα και μπήκα κι εγώ για να της μιλήσω. Μου χαμογέλασε και μου έσφιξε δυνατά το χέρι. Τα μάτια της έλαμψαν. Μου έδωσε το τηλέφωνό της για να της κάνω τηλεφωνική συνέντευξη, στον ραδιοφωνικό σταθμό Κέντρο FM 98,2 στην Κόρινθο, που είχα εκπομπή τα Σαββατοκύριακα όντας μαθητής Λυκείου. Δεν έγινε αυτή η συνέντευξη ποτέ, γιατί ήταν η περίοδος που πήγαινε στο εξωτερικό με την περιπέτεια της υγείας της. Είχαμε μιλήσει και μου είχε πει ‘’Μόλις γυρίσω, θα τα πούμε’’. Δεν την ξανα-ενόχλησα.
Λίγους μήνες πριν η Μαλβίνα ταξιδέψει προς τα άστρα, είχε μια συνάντηση με έναν κοινό μας φίλο στο κολωνάκι. Έτυχε να βρίσκομαι Αθήνα εκείνη την ημέρα, ήταν η περίοδος που είχα αρχίσει να αλητεύω και να χάνομαι στις στοές της πόλης. Εκεί την ξαναείδα για τελευταία φορά με τον φίλο μου, ήταν τα μαλλιά της πιο μακριά και ήταν τόσο όμορφη και λαμπερή που φάνταζε σαν μεγάλη star του κινηματογράφου. Θυμάμαι να λέει για την Αλίκη, κι εκεί δεν σήκωνε αστειάκια, «Πρέπει να προσέχουν κάποιοι για ποιά μεγέθη μιλάνε». Είχε αδυναμία στην Αλίκη και η Αλίκη φυσικά σε εκείνη.
Μέσα από τα κείμενα της Μαλβίνας, τα οποία διάβαζα απνευστί, έμαθα τον Γιώργο Χειμωνά, τη Λούλα Αναγνωστάκη, τον Βασίλη Ραφαηλίδη, τον Λευτέρη Βογιατζή, τον Nick Cave, αλλά, και από την τηλεόραση θυμάμαι στις εκπομπές της, ως παιδί, να έχει εκλεκτούς αγαπημένους της καλεσμένους, όπως τον Χρήστο Νικολόπουλο, την Ελένη Δήμου, τον Σταύρο Κουγιουμτζή, τον Δημήτρη Λάγιο, τον Θάνο Μικρούτσικο, τον Βασίλη Παπακωνσταντίνου, τη Χαρούλα, τη Βιτάλη, τον Γιώργο Χρονά, τον Γιώργο Μαρίνο, την Τώνια Μαρκετάκη, τον Άκη Πάνου, τον Βλάσση, την Αλίκη φυσικά και πολλούς άλλους. Αργότερα με είχε συγκινήσει όταν είχα διαβάσει ότι είχε πάρει το μέρος υπέρ της Φρίντας Λιάππα, όταν κατηγορήθηκε άδικα για την γνωστή υπόθεση.
Γενικώς, η αδικία και η κοροϊδία την έκαναν έξαλλη. Υπήρξε η πιο εμβληματική μορφή στο χώρο της Δημοσιογραφίας, έχοντας ως πρότυπα τη Λιλάντα Λυκιαρδοπούλου, τη Μαρία Ρεζάν και τη Ρηνιώ Παπανικόλα.
Η Μαλβίνα και του λιμανιού και του σαλονιού. Είχε φίλους διανοούμενους και περιθωριακούς τύπους που τους είχε σαν Άγιους. Αγαπούσε αληθινά όταν αγαπούσε και μισούσε αληθινά όταν μισούσε. Όμορφη, ερωτική, ευαίσθητη, γελούσε δυνατά, προκαλούσε, ήταν χειμαρρώδης ο λόγος της, με πάθος και ορμή, ένα γλυκό κορίτσι και γυναίκα εκρηκτική, μαζί.
Έκανε το κέφι της, ακόμα κι όταν εμφανίστηκε για μια σεζόν στην Φαντασία και τραγουδούσε τραγούδια νταλκαδιάρικα, με λουλούδια και τους μουσικούς ντυμένους τσολιάδες.
Θυμάμαι ένα εκπληκτικό στιγμιότυπο επίσης, από μια τηλεοπτική εκπομπή που παρουσίαζε ο Γιώργος Μαρίνος, με καλεσμένους αυτή τη φορά τη Μαλβίνα με τον παιδικό της φίλο, τον εξαίρετο συγγραφέα του βιωματικού βιβλίου «Αυτή η νύχτα μένει», Θάνο Αλεξανδρή. Να τραγουδάνε σα σε πάλκο και να χτυπάν’ τα ντέφια και να γίνεται ένα γλέντι αληθινό που μετέδιδαν και σε εμάς τους τηλεθεατές το κέφι και τη χαρά τους.
Χειµώνα και πάλι, σε ένα παγκάκι των Εξαρχείων μετά από κάποια χρόνια, η σκέψη της μετουσιώθηκε σε λέξεις. Οι στίχοι αυτοί γράφτηκαν σε ένα μπλε τετράδιο, που βρέθηκε τυχαία, την κατάλληλη στιγμή, στο σακίδιό μου. Το σκισμένο εκείνο χαρτί βιαστικά παραχώθηκε σε ένα βιβλίο που τότε δεν αποχωριζόμουν ποτέ: «Πιο πολύ, πιο πολλοί».
Έγραψα τα λόγια από ένα όνειρο που είχα δει με εκείνη να μου υπαγόρευε λέξη-λέξη τους στίχους σα να ήθελε να γίνει τραγούδι. Εκείνη μου ψιθύριζε τα λόγια κι εγώ έγραφα:
Στην οδό Θεμιστοκλέους
με το βήμα μου βαρύ
έχω λύπη για του τέλους
την απρόσμενη στιγμή
στον καθρέφτη της ψυχής μου
έχω μείνει μοναχή
τόση αγάπη πήραν όλοι
και μου χάρισαν σιωπή.
Είναι δύσκολο να βγάζεις
τη ζωή σου βόλτα μόνη
είναι δύσκολο, σκληρό
και το κορμί κρυώνει
είναι δύσκολο
να έχεις τον εαυτό σου για παρέα
με τσιγάρα συντροφιά
και με βήματα μοιραία.
Στην οδό Θεμιστοκλέους
βγήκα μήπως και σε δώ
μες στ' αγέρι φοβισμένη
και στο μαύρο μου παλτό
στο παγκάκι θα καθίσω
λίγο έτσι να σκεφτώ
αν στο σπίτι θα γυρίσω
ή αν θα ψάξω να σε βρω.
Τα χρόνια που πέρασαν έφεραν και πήραν έρωτες, φίλους, αγάπες, με μόνη σταθερά στις συζητήσεις μας τα κείμενα και την προσωπικότητα της Μαλβίνας Κάραλη.
Σε μια τέτοια συζήτηση με την – από χρόνια φίλη μου και μία από τις πιο λατρεμένες φωνές της Μαλβίνας – Ελένη Δήµου, έδωσα τους στίχους που είχα γράψει για τη Μαλβίνα.
Η ιδέα να προτείνουμε στον Χρήστο Νικολόπουλο να γράψει τη μουσική, έναν άνθρωπο που η Μαλβίνα αγαπούσε βαθιά, ήταν απολύτως σωστή κι ο ίδιος ανταποκρίθηκε άµεσα.
Η Μαλβίνα του έρωτα, η Μαλβίνα της μουσικής, η Μαλβίνα του αυθεντικού λαϊκού τραγουδιού.
Η ευαισθησία και η αυθεντικότητα του Χρήστου Νικολόπουλου μαζί με τη μοναδική ερµηνεία της Ελένης Δήμου – τύχη κι ευλογία σε αυτό μου το ξεκίνημα – έντυσαν τα λόγια του πρώτου μου αυτού τραγουδιού, το οποίο και αφιερώνω στην ιερή κι ακριβή της μνήμη.
Τη μνήμη και το έργο της κρατάνε και θα κρατήσουν ζωντανά, τα τρία υπέροχα παιδιά της. Πρόκειται για τρία αληθινά διαμάντια με την ίδια αισθητική, την ίδια παιδεία και ακριβώς την ίδια ελεύθερη σκέψη της λατρεμένης μας Μαλβίνας! Κορίτσι μας, πάντα εδώ παρούσα.
Υ.Γ.
«Εγώ τον έρωτα τον αντιλαμβάνομαι σαν την πιο φοβερή χειραψία προς τη ζωή» - Μαλβίνα.