Α' ΠΡΟΣΩΠΟ Σχεσικές δολοφονίες

Α' ΠΡΟΣΩΠΟ «TO ΖΩΟΝ. ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΤΗ ΣΤΟΙΧΕΙΩΔΗ ΕΠΑΦΗ ΠΟΥ ΚΡΑΤΑΜΕ ΜΙΑ ΣΤΙΣ ΤΟΣΕΣ, ΛΑΘΟΣ ΤΗΝ ΚΑΝΕΙ». H έξαλλη φίλη μασάει την καραμέλα της. Έξαλλη με τη δυσλειτουργική ζωή μας που επιβάλλει προσπάθεια στο μάξιμουμ για μίνιμουμ αποτέλεσμα, και ακόμα πιο έξαλλη με τον εδώ και αιώνες πρώην, που για μια γελοιότητα έγινε της Χιροσίμα κι έκτοτε όπου σταθεί κι όπου βρεθεί τον μαστιγώνει με δηλητηριώδη ειρωνεία.

ΜΙΛΑΜΕ ΓΙΑ ΘΥΜΟ ΔΙΑΡΚΕΙΑΣ. ΞΥΠΝΙΑ ΚΑΙ ΝΑ ΟΝΕΙΡΕΥΕΤΑΙ ΕΠΙ ΜΗΝΕΣ ΠΩΣ ΤΟΥ ΣΠΑΕΙ ΤΟ ΑΜΑΞΙ. Το κάνει παλιοσίδερα μπροστά του. Να τη βλέπει. Μετά να θεωρεί τη ζημιά μικρή και ν’ αλλάζει γνώμη. Αποφασίζει να του κάψει το σπίτι, «ενώ αυτός θα κοιμάται φυσικά», αλλά το αναιρεί κι αυτό διότι δεν ξέρει πώς να βγάλει πρώτα έξω το σκύλο του.

ΟΚ, ΡΕ ΦΙΛΗ, ΕΝΤΑΞΕΙ. ΟΛΟΙ ΜΑΣ ΤΗ ΦΑΓΑΜΕ ΚΑΠΟΤΕ ΣΤΟ ΚΕΦΑΛΙ. ΚΑΙ ΙΣΩΣ ΝΑ ΤΗΝ ΞΑΝΑΦΑΜΕ. Και έχεις δίκιο να θρηνείς για τα σπασμένα σου όνειρα και τον κατακερματισμένο σου εγωισμό. Και για τις ώρες που ένιωθες πως συναντήθηκες με κάποιον που κοιτάτε προς την ίδια κατεύθυνση όταν ονειρεύεστε με τα μάτια ανοιχτά. Που δε σε πνίγει. Που συνεννοείσαι. Που δε σου τη σπάει ο τρόπος που μασάει. Που μυρίζει πάντα ωραία στα δικά σου ρουθούνια. Σου το χάλασε, το ξέρω. Και δεν το ξαναβρίσκεις εύκολα, κι αυτό το ξέρουν όλοι.

ΥΠΑΡΧΕΙ ΟΜΩΣ ΚΑΙ ΑΥΤΗ Η ΛΕΠΤΗ ΓΡΑΜΜΟΥΛΑ ΠΟΥ ΧΩΡΙΖΕΙ ΤΟ ΦΥΣΙΟΛΟΓΙΚΟ ΘΥΜΟ ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΝΤΑΝΑΚΛΑΣΤΙΚΟ. Από αυτόν που σου γίνεται κουσούρι και κατατρώει πρώτα εσένα, πριν φάει και τον άλλο. Και μπαίνει από χαραμάδες και εξαπλώνεται στα πάντα. Θυμός εξαντλητικός, μία με εκρήξεις, μία υπόγειος και μουλωχτός.

Ο ΚΑΙΡΟΣ ΠΕΡΝΑ. Η ΦΙΛΗ ΠΕΙΘΕΙ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΤΗΣ ΠΩΣ ΜΑΛΑΚΩΣΕ ΚΑΙ ΤΟΥ ΧΑΡΙΖΕΙ ΤΗ ΦΙΛΙΑ ΤΗΣ. Φιλία μονόπλευρη. Φιλία θύτη και θύματος. Υπόγειος τώρα ο θυμός. Χάλια δηλαδή. Ολόκληρο το DNA της να θεωρεί πως εκείνος πρέπει να προσπαθεί αιώνια διότι της χρωστάει.

ΜΕΧΡΙ ΠΟΥ ΜΙΑ ΜΕΡΑ ΕΚΑΝΕ ΤΟ «ΚΛΙΚ». Εκεί που η γιόγκα, ο διαλογισμός και η ψυχανάλυση αποτυγχάνουν, έρχεται η σωστή φιλική ατάκα τη σωστή στιγμή να σου γυρίσει τον κόσμο τούμπα. Η oποία μπορεί να είναι τόσο γελοία, που να μην το πιστεύεις καν ότι μπορεί κάτι τέτοιο να σε βγάλει από την τρανς θυμού στην οποία χορεύεις τόσο καιρό και δεν εννοείς να το συνειδητοποιήσεις.

ΧΑΔΙ. Είναι πάντα προτιμότερο να βλέπεις τι αγαπάς στους ανθρώπους που αγαπάς, όχι το τι απεχθάνεσαι. Έτσι γυρνάς σπίτι σου με χαμόγελο, όχι σιχτιρίζοντας. Και ο θυμός δε γίνεται αντανακλαστικό. Εξατμίζεται.

ΨΙΤ! ΦΙΛΗ! ΚΙ ΑΜΑ ΣΟΥ ΞΑΝΑΡΘΕΙ Η ΕΠΙΘΥΜΙΑ ΝΑ ΤΟΝ ΑΦΑΝΙΣΕΙΣ, ΑΝ ΞΑΝΑΘΥΜΩΣΕΙΣ ΠΟΥ ΣΟΥ ΤΟ ΧΑΛΑΣΕ, ΝΑ ΔΙΑΒΑΣΕΙΣ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΤΟΥ Γ. ΧΕΙΜΩΝΑ ΠΟΥ ΛΕΕΙ: «Πέρα από την ολιγάρκεια της πρώτης (αναφέρεται στη γυναίκα) και την απληστία του δευτέρου (του άντρα), ότι ο άντρας πάσχει από μια χρόνια, ανεκπλήρωτη φιλοδοξία ανόρθωσης, που ξεπερνάει κατά πολύ το σπουδαίο γεγονός της ανόρθωσης του ανθρωπίνου όντος στα δύο του κάτω άκρα, όπου η γυναίκα πιστεύει, και πολύ σωστά, ότι μ’ αυτό τέλειωσε οριστικά κάθε ιστορία περαιτέρω ανόρθωσης. Και προφανώς αυτή η φιλοδοξία πρέπει να υπαγορεύεται από μια λειτουργία, αμιγώς αρσενική, επικράτησης και θριάμβου, η οποία, τουλάχιστον στο επίπεδο των φυσικών προδιαγραφών του φύλου, λείπει από τη γυναίκα σαν περιττή. Ο θρίαμβός της εξάλλου στη σχέση της είναι με το παραπάνω αρκετός, μια και η γυναίκα πάντα θριαμβεύει στη σχέση της με τον άντρα -ο μόνος τρόπος να θριαμβεύσει ο άντρας είναι να αρνηθεί να μπει σ’ αυτήν».

εμφάνιση σχολίων