Η πλατεία ήταν Α' ΠΡΟΣΩΠΟ γεμάτη

Α' ΠΡΟΣΩΠΟ ΧΘΕΣ ΤΟ ΠΡΩΙ ΞΥΠΝΗΣΑΜΕ ΜΕ ΤΗ ΜΥΡΩΔΙΑ ΤΩΝ ΧΗΜΙΚΩΝ ακόμα στα ρουθούνια μας και μ’ έναν φόβο. Μήπως διαλύθηκε η Πλατεία. Μήπως πάμε και δεν βρούμε κανέναν. Και εξανεμιστεί ότι χτιζόταν εδώ και τόσες εβδομάδες. Νωρίς το βράδυ, δεν χώραγες να σταθείς στη συνέλευση. Η πλατεία καθαρή. Οι σκηνές ξανά όρθιες. Κιθάρες και τύμπανα. Συσπείρωση και αλληλεγγύη. «Αφού είναι και οι καντίνες εδώ, είμαστε καλά». Νιώσαμε ψυχική ανάταση. Έμοιαζε με Κυριακή, χάσαμε τις μέρες. Θα ήταν σαν να μην είχε προηγηθεί τίποτα αν δεν μυρίζαμε ακόμα τα χημικά και αν δεν υπήρχαν ζημιές στην πλατεία, στα σκαλιά των ξενοδοχείων και στο Μετρό, οι οποίες όμως φάνταζαν απειροελάχιστες σε όποιον βρέθηκε στο πεδίο μάχης των δύο προηγούμενων ημερών.

ΑΛΛΑ ΕΞΩ ΑΠΟ ΤΗ ΒΟΥΛΗ ΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΚΑΘΟΛΟΥ ΙΔΙΑ. Πάνω από τα κεφάλια τους ένα πανό με μία λέξη: «ΜΠΑΤΣΟΚ». Κολλημένοι σε διπλά κάγκελα, αντικριστά με σειρές από ΜΑΤ με φουλ εξοπλισμό και τις ασπίδες στο χέρι, εκτοξεύοντας βρισιές, κατάρες, απειλές, «καμάκι», προσπάθειες για φιλότιμο, επικριτικά βλέμματα, μπουκάλια και ερωτήσεις. «Η μάνα σου παίρνει ακόμα σύνταξη; Δεν καταλαβαίνεις πως είσαι στην ίδια μοίρα μ’εμάς; Γιατί φυλάς αυτούς;» οι λογικοί. «1-2-3,1-2-3, μπάτσοι να πεθάνετε απ’την ορθοστασία» οι ρυθμικοί. «Ρε παιδιά, ξεσπάμε τώρα! Αφού μόνο φωνάζουμε, αφήστε μας να ξεσπάσουμε» φωνάζει ένας Αγανακτισμένος με τη βρισιά στο στόμα, απευθυνόμενος στην ομάδα Ψυχραιμίας που εκτελεί χρέη λεκτικής βαλεριάνας. Μια κοπέλα χρησιμοποιεί γοητεία για να «προσυλητίσει» έναν ματατζή. «Γιώργο, μισή ώρα σε κοιτάω και νομίζω πως σ’αγαπώ! Έλα μαζί μας. Αφού είσαι και γαμώ τα παιδιά, το ξέρω. Το μόνο λάθος πάνω σου, είναι το όνομά σου». Ο «Γιώργος» χαμογελάει, κάνει νοήματα, αποκτά φαν κλαμπ. Ένα μήνυμα στο κινητό του τον κάνει να εξαφανιστεί. Μάλλον θα φάει τιμωρία από τον ανώτερό του ο «Γιώργος». Τον αντικαθιστά ένας χοντρός που τρώει γιουχάρισμα.

ΠΕΡΝΑΕΙ ΜΙΑ ΟΜΑΔΑ ΜΟΤΟΣΙΚΛΕΤΙΣΤΩΝ. Στήνονται φάτσα στη Βουλή, ρίχνουν τα φώτα τους πάνω στα ΜΑΤ και μαρσάρουν. Μας ξεσηκώνουν, χειροκροτούμε, φωνάζουμε, χαμογελάμε. Μια χαριτωμένη ξανθιά κυρία με ροζ τούλι στο κεφάλι και μίνι φόρεμα, μπαίνει μέσα στο προαύλιο της Βουλής. Δίνει το χέρι της στα ΜΑΤ, στον καθένα ξεχωριστά. Συστήνεται; Ή τους συγχαίρει για την χθεσινή τους απόδοση; Εκείνοι δεν ανταποδίδουν. Η κυρία χαϊδεύει τα κράνη και τις ασπίδες όσων δεν κάνουν χειραψία μαζί της. Ξαφνικά ένας δίνει το χέρι του. Χειροκροτούμε. «Γεια σου νέα Μπουμπουλίνα». Η κυρία χαιρετά με μια χαριτωμένη υπόκλιση και φεύγει. Πάει να χορέψει στο δρόμο. Εκεί που ηχούν και πάλι τύμπανα.

ΦΕΥΓΟΥΜΕ ΣΤΙΣ 02:30 ΚΑΙ ΑΦΟΥ ΕΧΟΥΜΕ ΕΝΣΩΜΑΤΩΘΕΙ διαδοχικά με όλες τις ομάδες. Συναισθήματα ανάμεικτα. Αλλά κυρίως ελπίδα. Φτάνοντας στο αυτοκίνητο που μας περίμενε παρκαρισμένο κάπου στο Κολωνάκι, ακούσαμε έναν κρότο. «Ξαναρίξανε…».


Η Μαριανίνα είναι συλλέκτρια εμπειριών, δημοσιογράφος, πιανίστα και Docer. Συγκατοικεί με μια γάτα που πίνει νερό από τη βρύση και έναν καλόβολο πύθωνα. Θα ξαναπιστέψει στον έρωτα όταν φύγει ο Κρόνος από το Ζυγό.

εμφάνιση σχολίων