0
1
σχόλια
376
λέξεις

Στείλτε μας το δικό σας κείμενο στο [email protected]

ΡΙΑ ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ
25 Φεβρουαρίου 2016
Εμείς τα ανθρώπινα όντα τι αλλόκοτα και συνάμα θαυμάσια πλάσματα. Τα εξαίσια που συμβαίνουν στη ζωή μας τα ίδια πρόσωπα τα μετατρέπουν σε ευτυχία και άλλοτε σε δυστυχία. Ενώ ο χρόνος περνάει και εμείς αλλάζουμε αλλά ταυτόχρονα εξακολουθούμε να φοράμε τα παλαιότερα οικεία προσωπεία,χρησιμοποιώντας τα ανά καιρούς.

Στη διαδρομή αυτή, αναρωτιόμαστε ποιος θα μας ακολουθήσει, ποιος θα παραμείνει ή θα φύγει, τι θα οδηγήσει στην ελευθερία και τι στην εξέλιξη μας; Τα ερωτήματα όμως παραμένουν ρητορικά και μοιάζουν ως μια ανιδιοτελή προσωπική εξομολόγηση με στόχο την κάθαρση.

Ολάκερη η ανθρώπινη φύση άλλωστε έχει βιώσει τι σημαίνει βράδια αξημέρωτα με συντροφιά αισθήματα που καίνε τα σωθικά προς τιμήν των σπουδαίων εραστών. Εκείνων που αφήνουν ανεξίτηλα σημάδια, που χάνονται αλλά καθοδηγούν σαν τους δείκτες μια πυξίδας, όντας οι αληθινοί εξ ορισμού μάγοι.

Το επίπονο λοιπόν είναι όταν αισθανθούμε την απουσία τους από τη ζωή μας: το πόσο  μας λείπουν, γνωρίζοντας ότι δεν γίνεται να βρίσκονται μέσα στη καθημερινότητα της ζωής μας. Γιατί μάλλον αυτό που επιζητά ο καθένας δεν συγκλίνει πια; Συνήθως, μένοντας πίσω εκείνος που η επιθυμία του να μάθει και να μιλήσει μεγαλώνει και αναρωτιέται το γιατί. Και τότε κατακλύζουν τον νου αναρίθμητοι, συγκεχυμένοι ακατανόητοι συνειρμοί: «Άνθρωποι που τους χειρίζεσαι εύκολα και άλλοτε δύσκολα και ύστερα συνυπάρξεις ανθρώπων φευγαλέες ή μακροχρόνιες με φαιά ουσία».

Από την άλλη πλευρά οι απαντήσεις είναι γνώριμες και απλές για κάθε αλήθεια. Ακόμη και σε περίπτωση που ο άνθρωπος παρεκκλίνει, μαγεμένος από το παραμύθι λόγω του ότι σε αυτό τον χώρο γαλουχήθηκε να ζει από μικρός ή επειδή του αρνήθηκαν να ζει από παιδί, τότε επιλέγει την μοναδική και κοινή οδό. Το όνομα της φαντασίας και το υποκοριστικό της ακόμη «ψεματάκι».

Γιατί; Τα δύσκολα είναι τα αγαπημένα

Παρόλα αυτά υπάρχουν στιγμές «θεϊκής φώτισης», που εμείς ως όντα επιλέγουμε την αλήθεια, έχοντας κατανοήσει ότι οι άνθρωποι που μας λείπουν δεν θα είναι πια κοντά μας.

Σαν ερωτάς το γιατί, ξέρεις ότι δεν θα’ ναι. Τότε τα λόγια παίρνουν σχήμα και μορφή καρδιάς και καταγράφουν την ομορφιά του πόνου, τη μελωδία του ίσως και κάποια στιχάκια για χάρη του.

Και ο πόνος μεγαλώνει
μα και μικραίνει
και ο πόνος μηδενίζεται
μα και εξαφανίζεται
και ο πόνος έκανε πληγή
μα η πληγή έγινε σημάδι
Το σημάδι που θυμίζει τον πόνο
μα και εσένα.
Εσένα που υπήρξες για μια στιγμή, για το παρόν.
 
TAGS:
εμφάνιση σχολίων