7
1
σχόλια
2496
λέξεις
ΣΙΝΕΦΙΛ
Καπερναούμ. Μια Προσωπική Ιστορία. Η Νηπιαγωγός. Έρωτας Δίχως Τέλος. Η Ταινία Lego 2. Αλίτα: Ο Άγγελος της Μάχης. Μνήμες Υπανάπτυξης
 
ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΑΚΗΣ ΛΑΚΤΑΡΙΔΗΣ
[email protected]
14 Φεβρουαρίου 2019
ΚΑΠΕΡΝΑΟΥΜ: Καθώς ο 12χρονος Ζαϊν βρίσκεται σε δίκη επειδή μαχαίρωσε ένα κάθαρμα, όπως το αποκαλεί, θέλει ταυτόχρονα να μηνύσει τους γονείς του γιατί τον έφεραν στη ζωή. Η ιστορία ενός ατίθασου, χαρισματικού αγοριού, το οποίο επαναστατεί ενάντια στη, γεμάτη κακουχίες, ζωή του και παλεύει να βρει τρόπο να επιβιώσει στις παραγκουπόλεις του Λιβάνου, μετατρέπεται σε μια ταινία για τους ανθρώπους του περιθωρίου, αλλά και το ακατανίκητο ανθρώπινο πνεύμα.

Βραβείο της Επιτροπής στο Φεστιβάλ Καννών, υποψήφια για Χρυσή Σφαίρα και Όσκαρ Ξενόγλωσσης Ταινίας, είναι η ταινία της Λιβανέζας ηθοποιού και σκηνοθέτη, Ναντίν Λαμπακί (Caramel, Όταν Θέλουν οι Γυναίκες), που έκανε πρεμιέρα στο περασμένο φεστιβάλ των Καννών. Ο μικρός Ζαϊν λοιπόν, φροντίζει τη φτωχή του οικογένεια, είτε δουλεύοντας από εδω κι από εκεί, είτε κλέβοντας φαγητό για τα αδέρφια του. Όταν οι γονείς του πουλήσουν την αδερφή του για να παντρευτεί έναν μεγαλύτερό της άντρα με αντάλλαγμα μια μόνιμη κατοικία, εκείνος θα το σκάσει από το σπίτι. Στους δρόμους θα γνωρίσει τη Ραχήλ, μια γυναίκα από την Αιθιοπία που δουλεύει, χωρίς χαρτιά, σαν καθαρίστρια σε ένα λούνα παρκ και θα αναλάβει να προσέχει το μωρό της.

Το πρόβλημα της ταινίας δεν είναι το ότι ξεχειλίζει από το μελοδραματισμό που χαρακτηρίζει γενικά το σινεμά της Ανατολής και που κατά βάθος μας αρέσει και μας συγκινεί, με τα γνωστά απανωτά χτυπήματα της μοίρας, αλλά το ότι στη προσπάθειά της να καταγγείλει τις αδικίες της κοινωνίας και των ενήλικων μελών της απέναντι στους φτωχούς και στους ανήλικους, εκμεταλλεύεται τη δραματική φωτογένεια της φτώχειας και της μιζέριας, με τον ανάλογο τρόπο που το είχε κάνει εν μέρη και το Slamdog Millionaire. Μια άλλη πρόσφατη ταινία που είχε συγκινήσει το Δυτικό Κοινό δίνοντας το ίδιο glamour στη δυστυχία, αποφεύγοντας να καταδείξει τις πολιτικές αιτίες και τη πραγματική εικόνα της, σε αντίθεση με τον τρόπο που το κάνουν επί παραδείγματι τη φετινή σεζόν, οι πραγματικά συγκλονιστικοί Κλέφτες Καταστημάτων, ταινία που μαζί με τη Καπερναούμ, είναι συνυποψήφια για το φετινό Όσκαρ Ξενόγλωσσης Ταινίας.

Info: Καπερναούμ (Capernaum). Δραματική. Λίβανος, ΗΠΑ, Γαλλία 2018. Πρεμιέρα: Πέμπτη 14 Φεβρουαρίου. Σκηνοθεσία: Ναντίν Λαμπακί. Παίζουν: Ζαϊν Αλ Ραφέα, Γιορντάνος Σιφεράβ, Μπολαγουατιφέ Τρέζερ Μπανκολέ. Διανομή: Rosebud.21 & Seven Films



ΜΙΑ ΠΡΟΣΩΠΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ: Εμπνευσμένη από την αυτοβιογραφική νουβέλα Μια Προσωπική Ιστορία, του Μπέπε Φενόλιο, η ταινία μας μεταφέρει στο καλοκαίρι του 1943, όταν ο νεαρός Μίλτον ερωτεύεται τη Φούλβια, στην οποία, απλώς, αρέσει το βάθος της σκέψης του και τα γράμματα που της γράφει. Ένα χρόνο μετά, ο Μίλτον έχει μπει στην Αντίσταση και πολεμά στο πλάι των ανταρτών ενάντια στους Ναζί. Όταν, τυχαία, μαθαίνει ότι η Φούλβια ήταν κρυφά ερωτευμένη με τον επίσης αντάρτη και φίλο του, Τζόρτζιο, ο Μίλτον αποφασίζει να πάει και να τον βρει και να του μιλήσει. Ο Τζόρτζιο, όμως, έχει μόλις συλληφθεί από τους Φασίστες. Τώρα ο Μίλτον πρέπει να ισορροπήσει την επιθυμία του να πολεμήσει τους Ναζί, τη φιλία του με τους άλλους συμπολεμιστές του στην Αντίστασης μεταξύ των οποίων είναι και ο Τζόρτζιο, αλλά και την αγάπη του για την Φούλβια.

Το κύκνειο άσμα για τον Βιτόριο Ταβιάνι που αρρώστησε στα γυρίσματα και πέθανε πριν από την έξοδο της ταινίας, είναι μια εξαιρετική, βραβευμένη από το Συνδικάτο των Ιταλών Δημοσιογράφων δημιουργία, στα ίχνη της σπουδαίας ταινίας των αδερφών από το 1982, του, Η Νύχτα του Σαν Λορέντζο. Η ταινία την οποία ολοκλήρωσε μόνος του (για πρώτη φορά ο Πάολο χωρίς τον Βιτόριο), είναι στη πραγματικότητα μια πραγματεία πάνω στο χάος και την ρευστότητα που επικρατούν, όταν ένας πόλεμος φτάνει προς το τέλος του. Κανείς δεν είναι πια ίδιος και η παλέτα των προσωπικών σχέσεων αποκτά ολότελα νέες αποχρώσεις καθώς η προσωπική και πολιτική σφαίρα δεν μπορούν να είναι διακριτές και η επιλογή είναι μονόδρομος. Την ίδια στιγμή, ένας άλλος πόλεμος, ο οποίος εξελίσσεται μέσα στο κεφάλι του Μίλτον, αποδεικνύεται πιο άγριος από τον πραγματικό.

Ιnfo: Μια Προσωπική Ιστορία (Una Questione Privada/Rainbow: A Private Affair). Δραματική Αισθηματική Πολεμική. Ιταλία, Γαλλία 2017. Πρεμιέρα: Πέμπτη 14 Φεβρουαρίου. Σκηνοθεσία: Πάολο Ταβιάνι. Παίζουν: Λούκα Μαρινέλι, Λορέντζο Ριτσέλμι, Βαλεντίνα Μπελιέ. Διανομή: Weird Wave


Η ΝΗΠΙΑΓΩΓΟΣ: H Λίζα Σπινέλι είναι μια ευαίσθητη δασκάλα σε νηπιαγωγείο που ζει μια συμβατική ζωή στο Στέιτεν Άιλαντ. Παρακολουθεί μαθήματα ποίησης σε νυχτερινό σχολείο, έχοντας πλήρη συναίσθηση της μετριότητάς της. Ανακαλύπτει τυχαία πως ένα αγόρι στην τάξη που διδάσκει έχει έμφυτο ταλέντο στην ποίηση. Τότε βάζει σκοπό της ζωής της, φτάνοντας όμως στα άκρα, να αποκαλύψει το ταλέντο του μικρού στον κόσμο.

Εξαιρετικό, μελαγχολικό και στιγμές δυσάρεστο (με την έννοια του disturbing), ψυχολογικό δράμα που αποκτά σταδιακά αγωνιώδη τροπή που εγκυμονεί κινδύνους, όταν η κεντρική ηρωίδα αρχίσει να ψεύδεται και να παρανομεί, προκειμένου να πραγματοποιήσει τα ματαιωμένα όνειρά της, μέσα από την ανάδειξη του ταλέντου του μικρού μαθητή της. Σταδιακά αρχίζει να ξεπερνά κάθε όριο, σε μια εποχή και μια χώρα όπως οι ΗΠΑ, όπου η συμπεριφορά ενός ενήλικου απέναντι σε ένα παιδί είναι πλήρως χαρτογραφημένη με αυστηρούς κανόνες και κώδικες. Ενώ οι προθέσεις της δασκάλας είναι αρχικά αγαθές, η υπέρμετρη φιλοδοξία της την οδηγεί σε αποφάσεις που την φέρνουν αντιμέτωπη με όλα όσα η κοινωνία των ανθρώπων εν γένει αισθάνεται και έχει αποδεχτεί ως κανόνες της.

Σύμφωνα με τη σκηνοθέτη Σάρα Κολαντζέλο, η Λίζα είναι μια καλοπροαίρετη γυναίκα που όμως στην προσπάθειά της να αλλάξει τη ζωή της και να της δώσει έναν σκοπό φτάνει στα άκρα. Αυτή γυναικεία παρουσία ενός χαρακτήρα μιας γυναίκας γύρω στα 40 που προσπαθεί να πάρει για πρώτη φορά τη ζωή της στα χέρια της, ήταν και η ευκαιρία της δημιουργού να ασχοληθεί με την ποίηση και την εμπλοκή της στην καθημερινή ζωή του μέσου Αμερικανού. Υπάρχει χώρος στη σύγχρονη εποχή για ομορφιά, νόημα, ανθρώπινη έκφραση;

Πρόκειται για την αμερικάνική εκδοχή της ομώνυμης ισραηλινής ταινίας του Ναντάβ Λαπίντ από το 2014 και είναι ένα βραδυφλεγές και ανατριχιαστικό ψυχολογικό δράμα, για το ανεκπλήρωτο των ονείρων και των προσδοκιών μας, σε ένα κόσμο που μοιάζει να μην έχει χώρο για τους ρομαντικούς και τους ονειροπόλους. Η Μάγκι Τζίλενχαλ που μας έχει συνηθίσει σε ρόλους ιδιαίτερων γυναικών (Η Γραμματέας, Sherrybaby) και η οποία είναι και παραγωγός της ταινίας, είναι συγκλονιστική. Εξαιρετικός και ο μικρός Πάρκερ Σέβακ, αλλά και ο πάντα συμπαθής, Γκαέλ Γκαρσία Μπερνάλ. Η σκηνοθέτης Σάρα Κολαντζέλο, κέρδισε με την αξία της, το Βραβείο Σκηνοθεσίας, στο περσινό Φεστιβάλ του Sundance.

Ιnfo: Η Νηπιαγωγός (The Kindergarten Teacher). Δραματική. ΗΠΑ 2018. Πρεμιέρα: Πέμπτη 14 Φεβρουαρίου. Σκηνοθεσία: Σάρα Κολαντζέλο. Παίζουν: Μάγκι Τζίλενχαλ, Πάρκερ Σέβακ, Γκαέλ Γκαρσία Μπερνάλ. Διανομή: StraDa Films


ΕΡΩΤΑΣ ΧΩΡΙΣ ΤΕΛΟΣ: Όταν ο κοινωνικά αδέξιος Χαβιέ συναντά τη Μαρία, μία εξωστρεφή κοπέλα, ένα υπέροχο ρομάντζο ξεκινά. Όμως, 15 χρόνια μετά, η σκηνή δεν είναι τόσο ειδυλλιακή. Ο Χαβιέ είναι προσηλωμένος στη δουλειά του, ενώ η Μαρία έχει πολλά ανεκπλήρωτα όνειρα. Η σχέση του περνάει κρίση. Καθώς η εξέλιξη δεν θα είναι θετική, ο Χαβιέ θα ταξιδέψει πίσω στο χρόνο για να προσπαθήσει να αλλάξει την κατάληξη της σχέσης τους.

Οι Ισπανοί αδερφοί Σεζάρ και Χοσέ Εστεμπάν Αλέντα, γυρίζουν μια μεγαλύτερη εκδοχή της προηγούμενης βραβευμένης, μικρού μήκους ταινίας τους, Not the End από το 2014, με τους ίδιους πρωταγωνιστές. Πρόκειται για ένα αισθηματικό δράμα με στοιχεία φαντασίας. Αν και τα δύο μέρη, του παρόντος και του παρελθόντος, είναι άνισα μεταξύ τους με το δεύτερο να μην πείθει στην αυθεντικότητα του στησίματός του, η ταινία σώζεται χάρη στις καλές τις προθέσεις, τους δύο συμπαθείς πρωταγωνιστές της και το νεανικό οίστρο των σκηνοθετών της, σε αυτό το ελπιδοφόρο ντεμπούτο που κέρδισε τα βραβεία Καλύτερης Ταινίας, Καλύτερης Πρώτης Ταινίας, Ειδική Μνεία και Καλύτερης Ανδρικής Ερμηνείας στο Φεστιβάλ της Μάλαγκα.

Ιnfo: Έρωτας Χωρίς Τέλος (Sin Fin). Αισθηματική Δραματική Φαντασίας. Ισπανία 2018. Πρεμιέρα: Πέμπτη 14 Φεβρουαρίου. Σκηνοθεσία: Σεζάρ & Χοσέ Εστεμπάν Αλέντα. Παίζουν: Μαρία Λεόν, Χαβιέ Ρέι. Διανομή: Tanweer


Η ΤΑΙΝΙΑ LEGO 2: Έχουν περάσει πέντε χρόνια από τότε που όλα κυλούσαν ήρεμα, αλλά οι επιθέσεις στο Μπρίκσμπουργκ έχουν ισοπεδώσει την πόλη και οι ήρωές μας αναγκάζονται να ζητούν συνέχεια προστασία από τις συμμορίες και τους εισβολείς. Όμως τώρα οι πολίτες της πόλης αντιμετωπίζουν μια τεράστια νέα απειλή: οι εισβολείς LEGO DUPLO® από το διάστημα καταστρέφουν τα πάντα στο πέρασμά τους με αστραπιαία ταχύτητα. Ο αγώνας για να τους νικήσουν και να αποκαταστήσουν το σύμπαν της LEGO, θα στείλει τους Έμμετ, Λούσι, Μπάτμαν και την υπόλοιπη παρέα σε απομακρυσμένους, ανεξερεύνητους κόσμους, συμπεριλαμβανομένου ενός παράξενου γαλαξία με φανταστικούς πλανήτες, αλλόκοτους κατοίκους και... κολλητικά τραγούδια.

Η πρώτη Ταινία LEGO πριν από 5 χρόνια, ήταν μια υπέροχη έκπληξη που είχε μπει μέσα στις 10 πιο αγαπημένες ταινίες της στήλης για το 2014. Με καθαρά αναρχική διάθεση (ειδικά για ταινία που λανσάρει παιχνίδια πολυεθνικής εταιρείας), εκείνη η ταινία έφερνε ένα nerdy αντιήρωα, τον Έμμετ, αντιμέτωπο με τον Άρχοντα Μπίζνες και τη δικτατορία που ήθελε να επιβάλει, μέσα από μια χιουμοριστική αντιπαράθεση που έδινε έμφαση στη σημασία του συλλογικού αγώνα των κατοίκων του Μπρίκσμπουργκ, απομυθοποιώντας έτσι τους μεσσιανικούς, σωτήρες υπερήρωες, τύπου Νίο από το Matrix και από τις δεκάδες παραλλαγές του.

Στο δεύτερο μέρος, η πόλη είναι ένας σωρός ερειπίων σε ένα μετα-αποκαλυπτικό τοπίο που θυμίζει το τελευταίο Mad Max με λίγο από Blade Runner 2049 και από το προηγούμενο Star Wars, στο οποίο παραπέμπει και το καταφύγιο των κατοίκων της. Ένα άτρωτο διαστημικό σκάφος, θα απαγάγει τη Λούσι, τον Μάτμαν, τον Σούπερμαν, τον Μέταλμπιαρντ και τον Μπένι και θα τους πάρει στο έξω διάστημα, στον ροζ κοριτσίστικο πλανήτη της Βασίλισσας Wa' Nabi (σε μια απολαυστική αναφορά στην Γουακάντα του Μαύρου Πάνθηρα προφανώς), όπου η τελευταία, θα προσπαθήσει να πείσει τον Μπάτμαν να τη παντρευτεί. Ο Έμμετ θα πρέπει να ψάξει να τους βρει και να τους σώσει με τη βοήθεια ενός διαστημικού τυχοδιώκτη που λέγεται Μαξ Ντέιντζερβεστ, ο οποίος κρύβει ένα θανάσιμο μυστικό.

Αν και η ταινία προδίδει από την αρχή, το ένα από τα δύο μυστικά της, με σκοπό η αποκάλυψη αυτή να χρησιμεύσει σαν μπούσουλας στην πολυπλοκότητα της αφήγησης, η δεύτερη ανατροπή πριν το τέλος, αποκαλύπτει τις προθέσεις της, που μπορεί να μην είναι τόσο πολιτικές (σε μια πρώτη ματιά τουλάχιστον), όσο αυτές της πρώτης ταινίας, αφορούν όμως την αντίσταση μας στον κυνισμό της ενηλικίωσης και βεβαίως βεβαίως στο άγονο του μοναχικού αγώνα, σε αντίθεση με εκείνο του συλλογικού (πράγμα που ήταν και το ζητούμενο στη πρώτη Ταινία Legο).

Μπορεί λοιπόν να λείπει η έκπληξη της πρώτης φοράς, όμως αυτό δεν εμποδίζει την επιστροφή των δημιουργών και των θεατών, σε ένα διασκεδαστικό σύμπαν γεμάτο από σινεφίλ αναφορές, αστεία τραγούδια και ουσιαστικά μηνύματα, σε μια ταινία για παιδιά και μεγάλους που στέκεται και πάλι σε υψηλότερο επίπεδο από εκείνο μιας συνηθισμένης mainstream ταινίας κινουμένων σχεδίων.

Ιnfo: Η Ταινία Lego 2 (The Lego Movie 2: The Second Part). Κινούμενα Σχέδια. ΗΠΑ 2019. Πρεμιέρα: Πέμπτη 14 Φεβρουαρίου. Σκηνοθεσία: Μάικ Μίτσελ. Με τις φωνές των: Κρις Πρατ, Ελίζαμπεθ Μπανκς, Γουίλ Άρνετ, Άλισον Μπρι (Αγγλικά) & Τζίνης Παπαδοπούλου, Σταύρου Σιούλη, Ντορίνας Θεοχαρίδου, Έβελυν Ασουάντ, Κωνσταντίνου Κακούρη, Θανάση Κουρλαμπά, Φώτη Πετρίδη, Θάνου Λέκκα (Ελληνικά). Διανομή: Tanweer.


ΑΛΙΤΑ: Ο ΑΓΓΕΛΟΣ ΤΗΣ ΜΑΧΗΣ: Όταν η Αλίτα ξυπνά χωρίς να θυμάται ποια είναι σε έναν μελλοντικό κόσμο που δεν αναγνωρίζει, την περιμαζεύει ο Αΐντο, ένας ευγενικός επιστήμονας που αντιλαμβάνεται ότι κάπου μέσα σε αυτό το ανθρωποειδές κρύβεται η καρδιά και η ψυχή μιας νεαρής γυναίκας με ξεχωριστό παρελθόν. Καθώς η Αλίτα μαθαίνει να περιπλανιέται στη νέα της ζωή και στους επικίνδυνους δρόμους της Άιρον Σίτι, ο Αΐντο προσπαθεί να την προφυλάξει από το αινιγματικό παρελθόν της, τη στιγμή που ο περπατημένος νέος της φίλος Χιούγκο, είναι διατεθειμένος να τη βοηθήσει να ξυπνήσει τις μνήμες της. Μόνο όταν οι φονικές και διεφθαρμένες δυνάμεις της πόλης καταδιώκουν την Αλίτα, εκείνη ανακαλύπτει ένα στοιχείο για το παρελθόν της – έχει μοναδικές πολεμικές ικανότητες και αυτοί που είναι στην εξουσία θα κάνουν τα πάντα για να τις υποτάξουν.

Ταινία παραγγελίας προς τον Ροντρίγκεζ (Cin City, Planet Terror, El Mariachi), από τους παραγωγούς Τζέιμς Κάμερον και Λέτα Καλογρίδης, η οποία βασίζεται σε μια γιαπωνέζικη κόμικ νουβέλα του Γιουκίτο Κισίρο, η Αλίτα: Ο Άγγελος της Μάχης, δεν μοιάζει να ανταποκρίνεται στις προσδοκίες κανενός. Ο σχεδιασμός της παραγωγής δεν είναι καθόλου ατμοσφαιρικός και ο συνδυασμός ζωντανών και ψηφιακών ηθοποιών, αλλά και του όλου ψηφιακού περιβάλλοντος γύρω τους, δεν πείθει για την αυθεντικότητά του. Πιο κοντά στην ατμόσφαιρα ενός video game, παρά σε αυτήν ενός κόμικ (το κομμάτι αυτό, έτσι κι αλλιώς το τερμάτισε φέτος το Spider-Man: Μέσα στο Αραχνο-Σύμπαν), μετά από μια μεγάλη σε διάρκεια εισαγωγή, αποκτά ενδιαφέρον λίγο πριν το ανοιχτό της τέλος, όταν η δράση μετατρέπεται 100 τις εκατό σε πίστα βιντεοπαιχνιδιού.

Ο μεγαλύτερος σε ηλικία θεατής, θα αναπολήσει τις εποχές του πρώτου Robocop του Πολ Βερχόφεν, με την άγρια ποίηση και τις πολιτικές αιχμές του, ή τη ψυχεδελική σχεδιαστική φαντασία ενός Tron (1982). Οι μικρότεροι, πιθανόν και να το ευχαριστηθούν. Πολύ παιδικό και θορυβώδες για τους ενήλικες, αρκετά βίαιο για τις πολύ μικρές ηλικίες, πρόκειται για ένα μισοκερδισμένο χολιγουντιανό στοίχημα. Ας ήταν τουλάχιστον κατά προτίμηση, μια αυθεντικά γιαπωνέζικη, manga, animated ταινία...

Ιnfo: Αλίτα: Ο Άγγελος της Μάχης (Alita: Battle Angel). Περιπέτεια Φαντασίας. Καναδάς, Αργεντινή, ΗΠΑ 2019. Πρεμιέρα: Πέμπτη 14 Φεβρουαρίου. Σκηνοθεσία: Ρόμπερτ Ροντρίγκεζ. Παίζουν: Ρόζα Σάλαζαρ, , Κριστόφ Βαλτς, Τζένιφερ Κόνελι, Μαχερσάλα Αλί, Εντ Σκρέιν, Τζάκι Ερλ Χέιλι, Κίαν Τζόνσον. Διανομή: Odeon


ΜΝΗΜΕΣ ΥΠΑΝΑΠΤΥΞΗΣ: Ένας καλλιεργημένος αστός γίνεται παρατηρητής και σχολιαστής των τεράστιων αλλαγών που βιώνει στη χώρα του εξαιτίας της κουβανικής επανάστασης, την οποία ναι μεν υποστηρίζει, αλλά σαν άτομο, δεν τον απασχολεί το να κάνει τις ιδέες της πράξη. Όταν η γυναίκα του και οι γονείς του φεύγουν για τις ΗΠΑ, εκείνος μένει πίσω, στο πολυτελές διαμέρισμά του, ζώντας από νοίκια που λαμβάνει, έχοντας πολύ ελεύθερο χρόνο, να αναπολήσει το παρελθόν και μια χαμένη αγάπη, να κυνηγήσει άλλες γυναίκες και να κριτικάρει το νέο καθεστώς και την υπανάπτυξη που φέρνει σε όλα τα επίπεδα, μια λέξη-τσίχλα που χρησιμοποιεί κατά δικαίων και αδίκων, για να δικαιολογήσει τη δική του αμφίσημη τοποθέτηση απέναντί του.

Μια από τις σπουδαιότερες ταινίες της μετεπαναστατικής Κούβας (η πρώτη του είδους της που παίχτηκε και βραβεύτηκε στις ΗΠΑ το 1974, αν και οι αμερικάνικες αρχές δεν έδωσαν βίζα στο σκηνοθέτη να πάει να το πάρει), από τον Τομάς Γκουτιέρεζ Αλέα (1928-1996), ο οποίος μας έδωσε σπουδαίες ταινίες (οι οποίες μάλιστα δεν ευθυγραμμίζονταν πάντα με τις επιταγές του καθεστώτος), όπως τα: Ο Θάνατος Ενός Γραφειοκράτη (1966), Ο Μυστικός Δείπνος (1976) και το περίφημο, Φράουλα και Σοκολάτα (1993), τη πρώτη σύγχρονη κουβανική ταινία με ΛΟΑΤΚΙ θεματική.

Με επιρροές από το Χιροσίμα, Αγάπη Μου (1959), του Αλέν Ρενέ, η ταινία του Αλέα είναι ένα κινηματογραφικό δοκίμιο που συνδυάζει τη μυθοπλασία με το ντοκουμέντο και τις φωτογραφίες επικαίρων. Βασισμένη σε ένα βιβλίο του Edmundo Desnoes, αποτελεί μια καλειδοσκοπική ματιά πάνω στην περίοδο της ιστορίας της Κούβας, από το φιάσκο της Ακτής των Χοίρων, μέχρι την Κρίση των Πυρηνικών Πυραύλων (αυτή των 13 ημερών), το 1962.

Εκτός από τη γνωριμία του κεντρικού ήρωα με μια 16χρονη που αργότερα τον κατηγορεί για βιασμό, υπάρχουν αναφορές στα βασανιστήρια ή τη λογοκρισία του παλαιού καθεστώτος, τη γραφειοκρατεία και τη δυστοκία του νέου, με βλέμμα καθαρό και ολόφρεσκο, αντίστοιχο με εκείνο του ευρωπαϊκού σινεμά της εποχής. Ανάμεσα στις 1001 Ταινίες Που Πρέπει να Δει Κανείς Πριν Πεθάνει (πόσο δε μάλιστα σε μεγάλη οθόνη), θα παιχτεί σε αποκατεστημένη ψηφιακή κόπια ποιότητας 4Κ (φτάνει και η προβολή να είναι αυθεντικά ψηφιακή).

Ιnfo: Μνήμες Υπανάπτυξης (Memorias del Subdesarrollo/Memories of Underdevelopment). Δραματική. Κούβα 1968. Επανέκδοση: Πέμπτη 14 Φεβρουαρίου. Σκηνοθεσία: Τομάς Γκουτιέρεζ Αλέα. Παίζουν: Σέρτζιο Κοριέρι, Ντέιζι Γρανάδος, Εσλίντα Νούνιεζ.
εμφάνιση σχολίων