Αυτό που θέλαμε Α' ΠΡΟΣΩΠΟ να είναι

Α' ΠΡΟΣΩΠΟ ΕΙΝΑΙ ΦΟΡΕΣ ΠΟΥ ΑΝΑΡΩΤΙΕΣΑΙ ΠΡΟΣ ΤΑ ΠΟΥ ΠΑΕΙ Η ΖΩΗ ΣΟΥ ΚΑΙ ΑΝ ΕΧΕΙΣ ΜΕΙΝΕΙ ΠΙΣΩ. Αν «έπρεπε» να είχες το πρώτο παιδί με το που πάτησες τα τριάντα. Αν υπάρχουν βήματα ζωής που αν τα προσπεράσεις, θα χάσεις δεν ξέρω κι εγώ τι. Αν είσαι άτυχος, τυχερός, ευθυνόφοβος ή ριζοσπάστης. Αν θα είσαι «νέος, ελεύθερος κι ωραίος» και θα γουστάρεις ή αν θα μείνεις «μετεξεταστέος» όταν μεγαλώσεις αναπόφευκτα. Και όλα αυτά σε βομβαρδίζουν, κυρίως όταν βλέπεις τους φίλους σου να ακολουθούν εντελώς διαφορετικές τροχιές κι εσύ μέσα σε αντικρουόμενα συναισθήματα και σκέψεις, αναρωτιέσαι: τελικά τι στο καλό θέλω από τη ζωή;

«ΔΕΝ ΤΟΝ ΕΡΩΤΕΥΤΗΚΑ ΠΟΤΕ ΤΟΝ Χ. ΟΜΩΣ ΜΟΥ ΑΡΕΣΕ, ΤΑ ΠΗΓΑΙΝΑΜΕ ΚΑΛΑ ΚΑΙ ΤΟΝ ΠΑΝΤΡΕΥΤΗΚΑ» λέει η φίλη μου η Α. με μια αφοπλιστική άνεση και πέντε χρόνια γάμου στην πλάτη. Την κοιτάζω περίεργα. Είναι απόλυτα χαλαρή και δεν παίρνει χαμπάρι πως εκείνη τη στιγμή με λούζει κρύος ιδρώτας. Πώς είσαι σε μια σχέση που ποτέ δεν ανατρίχιασες όταν είπες «Σ’ αγαπώ»; Θυμάμαι: μια φορά που έκανα το λάθος να ανοίξω την πόρτα σε μια τέτοια σχέση, ήρθε αυτομάτως και το τέλος της. Πριν, φίλοι. Μια χαρά. Μετά ζευγάρι. Δέκα μέρες αργότερα να με εκνευρίζει ως και ο τρόπος που αναπνέει. Ίσως τόσο χρόνο να ήθελε για να κοπάσει η μοναξιά και να συνέλθω. Ποιος ξέρει. Κι όμως για κάποιους λειτουργεί μια χαρά. Δεν καταλαβαίνω τίποτα.

«ΕΙΜΑΙ ΜΕ ΚΑΠΟΙΑ. ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΤΟ ΚΑΛΥΤΕΡΟ ΜΟΥ, ΑΛΛΑ ΔΕ ΜΟΥ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΑΔΙΑΦΟΡΗ» ακούω συχνά από άντρες φίλους. Στην πιο σκληροπυρηνική παραλλαγή, ενώνουν μοναξιές με μια φίλη τους. Ακόμα κι αν έχουν το μυαλό τους αλλού. Κάπου πιο συναρπαστικά, μα καθόλου βολικά κι εύκολα. Επικίνδυνα νερά ο Έρωτας. Κι έτσι καταλήγουν στη φίλη τους. Αυτή ξέρουν, αυτή εμπιστεύονται. Μια μεθυσμένη βραδιά και ξαφνικά η κολλητή γίνεται άλλη μια μάνα που θα τους περιποιηθεί. Προτρέχω με τη σκέψη στο μέλλον. Και αν όταν τελειώνει η καψούρα, μένει μόνο αυτό; Μήπως τελικά εκεί καταλήγουμε όλοι; Αλλά πώς ξεκινάς χωρίς αφετηρία που βαράει κόκκινα, ρε άνθρωπε; Και το μεγαλύτερο ερώτημα: γιατί δε μπορούν όλοι να το κάνουν; Ποτέ δε θα καταλάβω τίποτα.

ΑΛΛΑ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΚΑΙ ΤΑ ΑΓΟΡΙΑ-ΜΠΑΜΠΑΔΕΣ ΓΙΑ ΚΑΠΟΙΑ ΚΟΡΙΤΣΙΑ. Δέκα χρόνια σχέσης για τη Φ. Με τον δικό της όχι σεξ, ούτε φιλί στο στόμα πλέον. Άντε κανένα πεταχτό. Νέοι άνθρωποι, λέμε. Μόνο οικογενειακή θαλπωρή, προσοχή και φροντίδα. Κι αν δεν έχεις μάνα και πατέρα, κάπου το καταλαβαίνω. Αν έχεις όμως; Τα ερωτηματικά συσσωρεύονται.

«ΕΙΜΑΙ ΤΡΙΑΝΤΑΚΑΤΙ ΚΑΙ ΔΕΝ ΞΕΡΩ ΤΙ ΘΕΛΩ. ΝΟΜΙΖΩ ΠΩΣ ΕΧΩ ΤΟ ΣΥΝΔΡΟΜΟ ΤΟΥ ΠΙΤΕΡ ΠΑΝ» ακούγεται στο reunion της τάξης μας. Μαζευόμαστε 5-6 που «νιώθουμε 20» και θέλουμε να γυρίσουμε με ένα σακίδιο στην πλάτη την Ευρώπη -και να κάνουμε και το ταξίδι με τον υπερσιβηρικό. Μας χαιρετούν μερικοί που βιάζονται να γυρίσουν σπίτι, στα παιδιά που «είναι με τη γιαγιά τους τώρα». Γραβάτες και τατουάζ, ανακατεμένα. Δεκάδες ιστορίες ανάμεικτες. Μαζεύω «δανεικές εμπειρίες». Από εκείνους που παντρεύτηκαν από έρωτα και άλλους από λογική ή κοινωνικά «πρέπει» που τους φύτεψαν στο κεφάλι οι γονείς και η ανασφάλεια. Και εκείνους που θέλουν να χωρίσουν ή χώρισαν μετά τη γέννηση των παιδιών, για να ζήσουν όσα δεν έζησαν και τώρα το πάνε ανάποδα. Σαν εφηβεία στα τριάντα. Και 1-2 πιο μελαγχολικούς, που ακόμα δεν έχουν ξεπεράσει κάποιον, ο κύκλος τους έχει μείνει μισός και αναρωτιούνται πού θα βρίσκονταν τώρα αν δεν είχε τελειώσει άδοξα η ιστορία τους.

Ο Μ. ΠΑΝΤΡΕΥΤΗΚΕ ΤΗ Σ. ΟΤΑΝ ΤΑ ΕΦΤΙΑΞΑΝ ΓΙΑ ΤΡΙΤΗ ΦΟΡΑ ΜΕΣΑ ΣΕ 10 ΧΡΟΝΙΑ. Καψούρες και δράματα. Στο ενδιάμεσο χαμένοι για χρόνια. Εξελίσσονταν και άλλαζαν παράλληλα. Στην τρίτη τους συνάντηση ανακάλυψαν πως είχαν φτιάξει επιτέλους κοινούς κώδικες και είχαν ωριμάσει αρκετά για να μη σκοτώνονται για ψύλλου πήδημα. Ανεπτυγμένη ενσυναίσθηση και κατανόηση πλέον, όχι πια παιδική. Λες και είχαν σηκωθεί από υπερ-εντατικά στο ντιβάνι του ψυχολόγου. Πολλές φορές χρειάζεται να κάνεις μίλια βελτίωσης του εαυτού σου πριν μπορέσεις να συμπορευτείς με τον άλλο. Δε γίνεται να ωριμάσετε μαζί. Μόνο παράλληλα.

«ΕΧΕΙΣ ΟΜΩΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΝΑ ΔΙΗΓΕΙΣΑΙ» μου λέει η φίλη Λ., που έγινε μάνα πριν από 3 χρόνια και μοιραζόμαστε τις εμπειρίες μας πάνω από μια κούπα καφέ. Η σχέση της ξεκίνησε από τεράστια καψούρα πριν από οκτώ χρόνια. Έφαγε κρίση κάποια στιγμή πως δεσμεύτηκε μικρή και δεν πρόλαβε να ζήσει. Ήθελε να χωρίσει. Ύστερα, ήρθε το παιδί. Με τη σημερινή κατάσταση (οικογένεια και κρίση) δεν προλαβαίνει πλέον να το ξανασκεφτεί, την απασχολούν άλλα, οι ανάγκες της άλλαξαν μέχρι νεοτέρας. Κι εγώ με αποσκευές γεμάτες περιπέτειες, που για κάποιες από αυτές απορώ πώς μπλέχτηκα, ενώ για άλλες τι πήγε στραβά. Τώρα πάμε γι’ άλλα, ε; «Απλώς παίρνεις το επόμενο τρένο και πορεύεσαι. Τα υπόλοιπα τα βρίσκεις στην πορεία υποθέτω» μου λέει.

«ΞΕΡΕΙΣ, ΝΟΜΙΖΩ ΠΩΣ ΕΡΩΤΕΥΤΗΚΑ ΚΑΠΟΙΟΝ» μου ξεφουρνίζει λίγο πριν αναχωρήσει για το σπίτι της, και μένω κάγκελο. Πρέπει να κοιμίσει το μικρό. Με αφήνει με την απορία. Και θα μου τα πει όλα κάποια άλλη στιγμή που θα ξεμπερδευτεί. Τώρα σκέφτεται την αλλαγή δεδομένων.

ΤΕΛΙΚΑ, ΝΑΙ, ΟΣΑ ΔΕ ΦΕΡΝΕΙ Ο ΧΡΟΝΟΣ ΤΑ ΦΕΡΝΕΙ Η ΣΤΙΓΜΗ. ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΤΟ ΑΝΤΙΘΕΤΟ. Αυτά που χτίζουμε και μετά φεύγουμε μακριά, μπορεί να τα ξαναβρούμε μπροστά μας. Και αυτά που εγκαταλείπουμε για πάντα, μπορεί να είναι η αφετηρία για νέους, γενναίους δρόμους. Προσεχώς προς ανακάλυψη.
 

εμφάνιση σχολίων