Έρχεται κάποια στιγμή στη ζωή μας που πρέπει να διεκδικήσουμε την ευτυχία μας. Διάβασα κάπου ότι κανένας δεν μπορεί να μας κακοποιήσει περισσότερο απ' όσο του επιτρέψουμε εμείς οι ίδιοι. Διευρύνοντας τον παραπάνω συλλογισμό και με την προϋπόθεση πως απολαμβάνουμε για τη ζωή μας τα στοιχειώδη και αναγκαία προς το ζην, αυτός ο «κανένας» είναι κάθε εμπόδιο που μας κάνει να ξυπνάμε το πρωί σκεπτόμενοι «θα ήθελα κάτι καλύτερο».
Αυτό το εμπόδιο είναι η δουλειά που ανεχόμαστε κάθε Δευτέρα περιμένοντας την Παρασκευή. Αυτός ο άνθρωπος που κοιμάται δίπλα μας και τον κοιτάζουμε με απορία και απογοήτευση. Ή εκείνος ο άνθρωπος που σκεφτόμαστε κάθε βράδυ πάνω στο μαξιλάρι μας, όμως ξέρουμε πολύ καλά πως δεν θα είναι εκεί. Θες από κακοτυχία, από λάθος χειρισμούς, από έλλειψη αγάπης, από μια εν γένει μαλακία; Απλώς δεν θα είναι.
Το εμπόδιο είναι και οι φίλοι που χάθηκαν στον δρόμο, που όμως πηγαίνουμε μαζί τους κανένα βράδυ για ποτό χωρίς να λέμε αλήθειες. Σε αυτούς που λέμε όλα καλά, εννοώντας το ακριβώς αντίθετο. Το εμπόδιο μπορεί να είναι ακόμη και η οικογένειά μας, που λειτουργώντας σαδιστικά μπορεί να απαιτεί τη φυσική και ψυχική μας παρουσία εκεί και για πάντα, φυλακισμένη των δεσμών του αίματος και των ενοχών μας.
Τα εμπόδια αυτά είναι πολλά και για κάθε άνθρωπο αποτελούν έναν ξεχωριστό συνδυασμό. Είναι άρρηκτα δεμένα με αυτό που ονομάζουμε ζωή και κάπου ξεχάσαμε πώς είναι η ζωή χωρίς αυτά. Και έρχεται κάποια στιγμή που πρέπει με κάθε μέσο να διεκδικήσουμε αυτό για το οποίο προοριζόμαστε: να γίνουμε ευτυχισμένοι. Πολύ γενικό και νεφελώδες, θα μου πείτε. Δεν χρειάζεται όμως να είναι κατ' ανάγκην κάτι τεραστίου μεγέθους.
Ευτυχία μπορεί να είναι να φύγεις από το γραφείο που μπαίνεις κάθε πρωί και κάνεις εμετό γιατί απλά χρειάζεσαι ένα μηνιάτικο. Ευτυχία μπορεί να είναι να αφήσεις μια σχέση που πια δεν σε ικανοποιεί. Να βάλεις ένα μεγάλο Χ στο πρόσωπο του παρελθόντος σου που ποτέ δεν θα είναι στο παρόν σου. Να απαγκιστρωθείς από τις απαιτήσεις και τις προσδοκίες της οικογένειας και να πεις με ειλικρίνεια τι εσύ θέλεις να κάνεις από δω και εμπρός.
Ευτυχία μπορεί να είναι να πάρεις επιτέλους εκείνο το μάθημα που ήθελες. Να διαβάσεις εκείνο το βιβλίο. Να ξεκινήσεις χορό. Να βγεις για ποτό με τα παιδιά που συμπάθησες εκείνο το βράδυ. Να αλλάξεις πόλη. Να αλλάξεις χώρα. Να αλλάξεις ανθρώπους. Για να βρεις, τελικά, τον εαυτό σου.
Δεν είμαστε υποχρεωμένοι να ζήσουμε με ό,τι μας προσφέρθηκε. Ο κόσμος είναι ένα πολύ μεγάλο μέρος. Βρες μια θέση που σου αρέσει και μείνε εκεί. Επειδή έμαθες με τα χρόνια μια δουλειά, δεν σημαίνει πως πρέπει να την ακολουθήσεις για πάντα. Δες τι θα σου άρεσε πολύ να κάνεις, άπλωσε το χέρι σου και διεκδίκησέ το.
Δεν υπάρχει «αδύνατο», δεν υπάρχει «περίμενε» σε τίποτα που θα σε κάνει ευτυχισμένο. Δεν σου αρέσει εκεί που είσαι; Φύγε. Με κάθε μέσο, με κάθε κόστος, με κάθε θυσία. Θα ήθελες κάτι άλλο; Βρες το και κάνε το δικό σου. Ονειρεύεσαι μια άλλη ζωή; Είναι εκεί έξω. Άρπαξέ την και απόλαυσέ την γιατί είναι μόνο μία.
εμφάνιση σχολίων