Σε όλες τις φάσεις υπάρχει μια τάση αυτοαποδοχής των «καλών και κακών» που ζούμε, αλλά όσο κοντεύει το βράδυ (απόγευμα προς βράδυ μάλλον) πρέπει σιγά-σιγά να ελαφρύνουν τα κακά του σώματος και του πνεύματος, πρέπει να ησυχάσει ο νους και το σώμα να ετοιμαστεί γι' αυτό που ονόμαζαν οι αρχαίοι ημών πρόγονοι «μικρό θάνατο», δηλαδή τον ύπνο.
Υπάρχουν άνθρωποι που από τα 30 μέχρι τα 60 τους επαναλαμβάνουν συνήθειες, επαναλαμβάνουν νόρμες και συμπεριφορές, με τρόπο ευλαβικό. Αυτό μου θυμίζει και λίγο τη Mrs Dalloway της Βιρτζίνιας Γουλφ, που περνούσε και άφηνε λουλούδια στον φίλο της. Έκανε την ίδια διαδρομή στις λονδρέζικες γειτονιές, έπαιρνε το δείπνο της, έγραφε και πήγαινε για ύπνο.
Μπορεί στην αρχή να δούμε την επανάληψη σαν καταναγκαστική συμπεριφορά, αυτό το «Συσσίφιο δράμα» όμως για κάποιους ανθρώπους είναι η ζώνη ασφαλείας τους. Αν παρεκλίνουν και αλλάξει η ροή του προγράμματός τους παθαίνουν ιλίγγους, ψυχοσωματικά, έχουν κοινωνικές φοβίες και σύνδρομα πανικού.
Αυτό που με χαροποιεί είναι ότι παρόλο που ο αγώνας να έχουμε μιαν ελαφριά καρδιά και νου χωρίς ενοχλητικές σκέψεις ώστε να πετύχουμε τον ύπνο, η μια μέρα με την άλλη μπορεί να έχουν άπειρες διαφορές. Αντλούσα κουράγιο από το θεατρικό «Χάρολντ & Μοντ», όπου έλεγε η πρωταγωνίστρια: «Οι μέρες είναι σαν τους Κινέζους: πρέπει να δεις πολύ προσεκτικά για να διακρίνεις τις διαφορές. Εκ πρώτης όψεως μοιάζουν ίδιες». Και συγκρουόμουν ως τραγικός ήρωας στο παραβάν της ζωής ότι μου δίνει καμβάδες, μου δίνει πινέλα, και ζωγραφίζω σαν ψυχαναγκαστικός την ίδια διαδρομή μες το νου μου, περνώ και παίρνω λουλούδια της φίλης μου, μαγειρεύω το δείπνω, γράφω και πάω για ύπνο.
Αλλά υπάρχουν κάποτε, υπάρχουν, εννοώ, αυτές οι μέρες που είναι τόσο σουρεάλ! Κολλάω στο πάρκο με ένα φίλο και μαυροδάφνη και μας πέρνουν τα ηλιοβασιλέματα, ξεχνάμε τα δείπνα, ξεχνάμε τα λουλούδια (και όλους τους υπόλοιπους επαναληπτικούς καταναγκαστικούς ρομποτισμούς) και πίνουμε κρασί και γράφουμε ποίηση.
Αυτές οι μέρες διαλέγω να αναπαριστούν τη δική μου «ολόκληρη ζωή». Διαλέγω τις αποκλίνουσες από την πεπατημένη να διαφεντεύουν το μοτίβο της ύπαρξής μου. Δεν θέλω την πεπατημένη να αφήνει σημάδια στην ψυχική μου προίκα. Και καμιά φορά, αν πιούμε παραπάνω, μας παίρνει ο ύπνος στο πάρκο και μας ξυπνά ο «χρόνος» σκουντώντας την ανάγκη για μαξιλάρι και ξυπνητήρι, την αδηφάγα ανάγκη να πάμε πίσω στην εργατιά και στο ριάλιτι...
εμφάνιση σχολίων