Όλα στο μυαλό μας είναι, ρε φίλε. Σκέψεις, συναισθήματα, φωνές που γίνονται κραυγές και μετά σιωπή. Σταυροδρόμια που τα κάνουμε μονόδρομους. Εύκολοι χαρακτηρισμοί, κοινωνικοί αυτοματισμοί και μετά απομόνωση, χάος. Ψάχνοντας την αλήθεια γεμίζουμε ψέμα. Διψώντας για γνώση πιστεύουμε σχεδόν οτιδήποτε μας πουλάνε. Αναζητώντας την ευτυχία χτίζουμε αυθαίρετα κάστρα στην άμμο. Αποδεχόμαστε τον ρατσισμό και τον φασισμό γύρω μας. Χάνουμε σχεδόν κάθε επαφή με την καλή πλευρά της ανθρώπινης φύσης.
Κάθε πρωί, φορτωμένοι με άγχος και πίεση, δίχως να αντιληφθούμε τη στιγμή, γινόμαστε εργάτες σε ένα εργοστάσιο μιζέριας και συναισθηματικής φτώχειας. Πόσοι ξυπνήσαμε ένα πρωί κι αναλογιστήκαμε, ποιο είναι το σημαντικότερο πράγμα στη ζωή μας; Πόσοι χαρτογραφήσαμε μια της μέρα;
Είμαστε μόνο ευρηματικοί στις δικαιολογίες. Κι όμως, δεν έχουμε καμιά. Το φεγγάρι στέκει εκεί σαν άλλη πυξίδα. Κι ο φάρος αναβοσβήνει. Ποιος ξέρει για πόσο ακόμα;
εμφάνιση σχολίων