Ήταν όνειρο μέσα σε όνειρο. Αλήθεια τώρα. Αυτά τα πράγματα τα είδα να συμβαίνουν. Ήμασταν με τα παιδιά της σχολής στην ταράτσα μιας αθηναϊκής πολυκατοικίας. Δεν μπορούσα να μιλήσω -δεν ήθελα καθόλου. Τους ενοχλεί ή τους τρομάζει η σιωπή μου; Δεν καταλαβαίνουν πως αγαπάω. Τι φρικτά πράγματα βάζουν στο μυαλό τους καθόλου δεν θέλω να ξέρω και ούτε να υποθέσω και, δυστυχώς, το κάνω. Θα τους περιφρονήσω, αν μιλήσουν αληθινά για τους (άθλιους) φόνους και τις φοβίες τους, που καθόλου δεν θέλω να ξέρω για να μην τυραννιέμαι που δεν βοήθησα ενώ μπορούσα. Δεν καταλαβαίνουν πόσο κουρασμένη είμαι. Δεν καταλαβαίνουν ότι εγώ δεν θέλω ούτε την ελάχιστη βοήθειά τους. Δεν καταλαβαίνουν ότι οι φίλοι δεν είναι εκεί. Και ότι απλά είναι οι μέρες που περάσανε χωρίς όνειρα μέσα σ' ένα μονάχα όνειρο και εγώ είμαι συνηθισμένη σε πολλά όνειρα και καλό ύπνο. Γιατί είμαι κουρδισμένη στην ορθότητα αυτών των πραγμάτων -η δική μου ελάχιστη ευδαιμονία.
Ήταν ένα όνειρο σ' ένα όνειρο. Είδα όλα αυτά τα παιδιά σαν να ήταν όνειρο και τα αγαπούσα με τη σιωπή μου. Αυτά φοβισμένα. Εγώ διψασμένη. Δεν μπόρεσαν να καταλάβουν και ούτε θέλησα να χάσω χρόνο εξηγώντας. Γιατί δεν τους αρκούσε ο εαυτός τους; Γιατί αγαπάμε όλοι τόσο την ηγεμονία της γλώσσας; Τι μας προκαλεί; Γιατί μας προκαλεί και απαντάμε πέφτοντας με το κεφάλι στα πιάτα μας; Πού είναι τα γεμάτα πιάτα της μαμάς μας και τα μυρωδάτα σεντόνια; Πού είσαι ρε Αγάπη;
εμφάνιση σχολίων