Κρίμα, κρίμα τόσα όνειρα, τόσες σκέψεις να πάνε σκάρτες. Τα έπνιξες όλα πίσω από ένα ψεύτικο χαμόγελο, για να ξεγελάσεις τους γύρω σου. Μα η ψυχή σου θα παραμείνει κλειδωμένη με τόσα απωθημένα. Ωστόσο θέλω χαμόγελα αληθινά να βλέπω και μάτια καθαρά. Ίσως να ζητάω πολλά, μα εμένα δεν με νίκησε η συνήθεια, εγώ αναζητώ την αυθεντικότητα. Δεν πουλάω παραμύθια ούτε ψάχνω να με βρω σε πρότυπα. Όλα επιφανειακά και συνηθισμένα, τίποτα καινούριο. Λυπάμαι, απλά λυπάμαι, γιατί βλέπω μια γενιά να κοροϊδεύει ό,τι κάνει. Θα περιμένω όσο αλλάζω τον εαυτό μου, μήπως αλλάξει και ο κόσμος.
εμφάνιση σχολίων