Τι υπήρξε το ΠΑΣΟΚ; Με μια λέξη: σεισμός. Με άλλη μια: ηδονή. Μπορώ να συνεχίσω να περιγράφω μονολεκτικά αλλά θα σταματήσετε να διαβάζετε. Όπως και να 'χει όμως, το ΠΑΣΟΚ ήταν το κόμμα που έκανε τον Έλληνα της εποχής του, μάγκα. Έκανε κοινωνικές τομές που η κομπλεξική δεξιά δεν τολμούσε να κάνει γιατί δεν εξυπηρετούσαν τα συντηρητικά της αντανακλαστικά. Το ΠΑΣΟΚ έφερε το καπιταλιστικό όνειρο μέσω του «σοσιαλισμού» στα σπίτια μας και μας το προσέφερε απλόχερα να το αρπάξουμε. Να το καταναλώσουμε αχόρταγα σαν να μην υπάρχει αύριο. Και το κάναμε. Και θα το ξανακάναμε, να είστε σίγουροι.
Το ΠΑΣΟΚ ήταν έξυπνο. Μοιράστε τα credits όπως θέλετε (60 Αντρέας - 40 κυρίαρχος λαός ή αλλιώς), δεν έχει σημασία. Το ΠΑΣΟΚ ήρθε σαν σωτήρας και τάισε τον κόσμο όλο (σχεδόν). Διέκρινε τα ένστικτα των ψηφοφόρων σαν αρσενικό κουνάβι που βρίσκει το ταίρι του στο σκοτάδι και φυσικά ζευγάρωσε μαζί του μέχρι το ιστορικό 48%.
Και αν δεν ήταν τόσο κοινωνικά κατακριτέο να στηρίζει ανοιχτά κανείς το ΠΑΣΟΚ, να είστε σίγουροι ότι θα βλέπατε και πάλι τρελαμένους γενίτσαρους να ουρλιάζουν «ΕΜΠΡΟΣ ΓΙΑ ΕΝΑ ΝΕΟ '81».
Το ΠΑΣΟΚ έφτιαξε μηχανισμό. Μηχανισμό βαρβάτο όμως, όχι συντεχνιούλες της πλάκας. Πήρε τον συνδικαλισμό και του άλλαξε τα φώτα. Πήρε όλες τις έννοιες που είχαν κοινωνικό έρεισμα και τις ξεφτίλισε σαν μεθυσμένες πόρνες, για να μπορεί να κάνει με τον χαρακτηριστικό «σοσιαλιστικό» του τρόπο τα νταραβέρια του με τα απανταχού κεφάλαια.
Έπαιξε έξυπνα και κέρδισε τα πάντα. Με πολλά χαρακτηριστικά αίρεσης, η Πασοκάρα ζει ακόμη και σήμερα και δεν είναι διατεθειμένη να πάει σε κανένα χρονοντούλαπο. Μη σας ξεγελά το 8%. Πολλοί βιάστηκαν (και γω μέσα σ’ αυτούς) να χαρούν με την πτώση των ποσοστών της πανανθρώπινης δημοκρατικής παράταξης, αλλά η καθημερινότητα τους διαψεύδει λεπτό προς λεπτό.
Στους πιο κομβικούς για τον δημόσιο βίο εργασιακούς κλάδους, η Πασοκάρα φόρεσε τον μανδύα του ανεξάρτητου υποψήφιου και σάρωσε παντού. Στις δημοτικές εκλογές το ίδιο. Με ένα ύφος «νισάφι πια με τα κόμματα» αλλά κλείνοντας το μάτι σε όσους ξέρουν να εντοπίζουν τα κλεισίματα των ματιών, λέει εμμέσως πλην σαφώς «μάγκες, ανεξάρτητοι δεν είναι όσοι δεν έχουν επίσημο κομματικό χρίσμα; Ε, τότε ανεξάρτητοι είμαστε και εμείς!»
Η Πασοκάρα είναι κυβέρνηση. Δεν είναι κυβερνητικός εταίρος. Είναι ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ. Βάλτε το καλά στο κεφάλι σας. Και όσοι απορούν με το θράσος που κατά καιρούς επιδεικνύουν τα στελέχη του, πουλώντας ηθική, πατριωτισμό και πολιτική ακεραιότητα, μην τους κατηγορείτε. Αυτή είναι η δουλειά τους, με αυτά τα προσόντα έφτασαν εκεί που έφτασαν και εδώ που τα λέμε, δεν είμαστε και το πλέον απαιτητικό ακροατήριο. Δεν θέλει και πολύ ο κόσμος να πιστέψει και την πιο ακραία μαλακία, αν αυτή η μαλακία φαίνεται ότι κάπως θα τον ωφελήσει.
Οι κυβερνήσεις συνεργασίας είναι σαν τις αλυσίδες. Είναι τόσο δυνατές όσο ο πιο αδύναμος κρίκος τους. Η ΔΗΜΑΡ δεν ήταν κρίκος. Ήταν φτηνό πλαστικό κάλυμμα πάνω στο λουκέτο που κάποτε κόβεται και κανείς δεν δίνει σημασία. Όταν λοιπόν το δίλημμα είναι ΠΑΣΟΚ ή πτώση της κυβέρνησης, μπορούμε να πούμε με σιγουριά ότι η Πασοκάρα όχι μόνο επιβιώνει και είναι ρυθμιστής της πολιτικής ζωής, αλλά με δεδομένη την επιρροή που έχει στην τοπική αυτοδιοίκηση και στους εργασιακούς κλάδους, κάνει κουμάντο και ελέγχει τη φάση. Είτε μας αρέσει είτε όχι. Πώς αλλιώς να εξηγήσει κανείς το ότι ο Βενιζέλος είναι υπουργός Εξωτερικών; Τι δουλειά έχει εκεί αυτός ο άνθρωπος; Όχι ότι δεν τα παίρνει τα γράμματα, αλλά ο άνθρωπος δεν έχει το παραμικρό ενδιαφέρον για την εξωτερική πολιτική της Ελλάδας. Η προβολή που εξασφαλίζει το πιο σημαντικό κατά πολλούς υπουργείο βοηθά κάπως στην επιβίωση του Βενιζέλου; Κάτι θα ξέρει παραπάνω.
Παρασκηνιακά πάντως, δεν μπορούμε να γνωρίζουμε τι παίζεται. Ποιους κρατάει στο χέρι ο κάθε αρχηγός, τι έχει να χάσει, ποιοι θέλουν να τον φάνε και ποιους θα πάρει μαζί του σε τυχόν ναυάγιο.
Θα μπορούσαμε όμως να ερμηνεύσουμε τελικά τις διάφορες «κινήσεις των 58» και τα «ποτάμια» όχι μόνο ως απόπειρες μαντρώματος των ψηφοφόρων που πάνε να παραστρατήσουν προς τον ΣΥΡΙΖΑ, αλλά και ως δημιουργία ενός σκάφους εκκένωσης της κυβέρνησης που θα αποδεσμεύσει τη Νέα Δημοκρατία από το βενιζελικό ΠΑΣΟΚ. Μόλις δηλαδή βρεθεί ένα μέσο που να παρέχει τα αριθμητικά δεδομένα για την ύπαρξη κυβέρνησης, η μοιραία σχέση ΠΑΣΟΚ - Ν.Δ. θα βαρέσει κανόνι. Και δεν θα προκαλέσει έκπληξη σε κανέναν μια μεταγραφή του Βενιζέλου στον οποιονδήποτε κυβερνητικό συνασπισμό, αφήνοντας τα διάφορα παπανδρεϊκά μπλοκ να θυμούνται τα περασμένα μεγαλεία.
Με βάση τα παραπάνω, ίσως έχουν δίκιο όσοι λένε ότι αν βγει ο όποιος ΣΥΡΙΖΑ θα καταστραφεί η χώρα. Δομές και σχέσεις που χτίστηκαν με κόπο και σε βάθος χρόνου ίσως κινδυνεύσουν. Ίσως και όχι. Τι είναι όμως πιο πιθανό; Ένα συχνά άτολμο κόμμα που δεν έχει ακόμη γνήσιο χαρακτήρα και που βασανίζεται από μικροπολιτικούς φραξιονισμούς που μυρίζουν 4%, λέτε να καταφέρει να κάνει την τομή και να επιδείξει σιδερένια πυγμή στα 5-6 πράγματα που αφορούν εμένα κι εσένα στην καθημερινή μας ζωή; Δεν μπορώ να ξέρω.
Το ΠΑΣΟΚ θα είναι πάντα πιο ισχυρό από τη Νέα Δημοκρατία. Ακόμη και αν δεν λέγεται ΠΑΣΟΚ. Και αυτό είναι που δαιμονίζει τους νεοδημοκρατικούς παράγοντες. Απορούν, πώς είναι δυνατόν το 8% να τους κάνει κουμάντο αφού κέρδισαν τις εκλογές! Η «λαϊκή δεξιά», το μόνο προϊόν-σύνθημα προς πώληση που έχει για δύσκολους καιρούς, είναι το πατρίς-θρησκεία-οικογένεια. Η Πασοκάρα από την άλλη, πουλάει και αγοράζει τα πάντα χωρίς να κολλάει πουθενά και υπόσχεται με κάθε αφορμή πράγματα που ο κάθε «νοικοκυραίος» δεν λέει ανοιχτά. Δεν διστάζει να μεταλλαχθεί, ακόμα και να μασκαρευτεί, «αρκεί να γίνει η δουλειά». Και αυτή η λογική ταιριάζει τόσο περισσότερο στον Έλληνα ψηφοφόρο.
Αν λοιπόν αποδεχθούμε το δίδαγμα του Game of Thrones ότι «η δύναμη βρίσκεται εκεί που ο κόσμος πιστεύει ότι βρίσκεται», τότε ναι, το ΠΑΣΟΚ είναι (όχι και τόσο) ενωμένο-δυνατό. ΖΗΤΩ ΤΟ ΧΙΛΙΟΧΡΟΝΟ ΠΑΣΟΚ!
εμφάνιση σχολίων