Είναι πραγματικός; Υπάρχει; Αν υπάρχει, απέχει πολύ από την εικόνα που μας δίνει το Χόλιγουντ; Ποιος ο ρόλος της βιομηχανίας του θεάματος στην προώθηση του image των αιμοβόρικων πλασμάτων του σκότους; Και τέλος πάντων, γιατί όλοι κράζουν με μανία το Τwilight (που δεν σκοπεύω να το δω όπως και να ‘χει);
Η αλήθεια είναι, για μια ακόμη φορά, αρκετά πιο πεζή από τη φαντασία. Η μόνη υπαρκτή μορφή βρικολάκων που συναντά κανείς σήμερα στην Ελλάδα (για τα Καρπάθια δεν έχω άποψη) είναι οι Έλληνες πολιτικοί. Ξεχάστε τα metrosexual ομορφόπαιδα-βρικόλακες που θέλει να μας πλασάρει το Χόλιγουντ τα τελευταία χρόνια. Οι τρυφεροί βαμπιροteenager με καλή καρδιά, που κατά βάθος νιώθουν ενοχές όταν ξεκληρίζουν ολόκληρες οικογένειες, απέχουν πολύ από την πραγματικότητα.
Οι βρικόλακες της πολιτικής δεν έχουν κανένα ηρωικό ή έστω συναισθηματικό κίνητρο να τους κινεί. Κανένα πονεμένο παρελθόν να τους δίνει άλλοθι για τα κατοπινά εγκλήματά τους και καμία μυστηριώδη γοητεία να τους κάνει ελκυστικούς. Το πραγματικό πρόσωπο του πολιτικού νοσφερατισμού είναι ίδιο με αυτό του πρωταγωνιστή της ομώνυμης ταινίας. Άσχημο και καμπούρικο, με μεγάλα μυτερά στραβά αυτιά, θέλει σαν κάμπια ν’ αφήσει τα ριπαρά αυγά του στα πιο φρέσκα φύλλα του κοινωνικού ιστού. Με μια άνευ προφανούς λόγου εκδικητικότητα, παίζει το παιχνίδι της γάτας με το ποντίκι και μας καταδιώκει και μας τρομοκρατεί.
Οι ομοιότητες παραείναι πολλές για να περάσουν απαρατήρητες:
Το προφανές - και τα δύο δαγκώνουν και σου πίνουν το αίμα. Ίσως ακούγεται κλισέ στα όρια του λαϊκισμού, αλλά είναι πέρα για πέρα αλήθεια. Δεν σε σκοτώνουν όμως. Γιατί και στις δυο περιπτώσεις, ούτε τα βαμπίρ ούτε και οι πολιτικοί μπορούν να ζήσουν χωρίς την τροφή τους.
Άλλο κοινό είναι ότι έχουν τον απέθαντο. Για τους βρικόλακες είναι γνωστό ότι χρειάζεται μια ορισμένη προεργασία για να ψοφήσουν. Αλλά οι πολιτικοί, και ειδικότερα οι Έλληνες πολιτικοί, αποδεικνύονται ακόμη πιο ζόρικοι. Δεν αναφέρομαι φυσικά στη μία μεμονωμένη περίπτωση πολιτικού που έχει κάνει συμφωνία με τον χάρο. Μιλάω για πολιτικό θάνατο. Πόσες φορές έχουμε θαυμάσει κάποιον πολιτικό άλλης χώρας που παραιτήθηκε για λόγους ευθιξίας, γιατί απλά κατηγορήθηκε για κάποιο σκάνδαλο; Αντίστοιχα πόσες φορές αναφωνήσαμε «στην Ελλάδα τούς πιάνουν με τη γίδα στην πλάτη και λένε ότι δεν είναι αυτό που νομίζεις»; Μήπως αντί για αποκαλύψεις και «οσμές σκανδάλου», να δοκιμάζαμε ασημένιο παλούκι στην καρδιά και στούμπωμα με σκόρδα;
Η Ελλάδα είναι ίσως η μόνη χώρα που εξασφαλίζει την αιωνιότητα στους πολιτικούς της. Κανείς δεν πάει χαμένος. Απλά ίσως πέσει σε αφάνεια, μέχρι να επανέλθει μετά από μερικά χρόνια, σαν παίχτης μπάσκετ που μάζεψε πολλά φάουλ και όταν ξαναμπεί στο παιχνίδι έχουν όλα παραγραφεί.
Άμα σε δαγκώσουν σε κάνουν σαν τα μούτρα τους. Όπως ο δύστυχος που θα πέσει θύμα βρικόλακα θα εθιστεί και αυτός στο αίμα, έτσι και ο πολίτης που θα γευθεί τη διαφθορά και γενικά όλες τις γλύκες τις πολιτικής, μετά τις αναζητά με κάθε αφορμή στην καθημερινότητά του. Ειδικότερα δε, στην περίπτωση που δεν υπάρχει και πολύ φρέσκο αίμα ή χρήμα, δεν θα διστάσει να φάει μουχλιασμένους αρουραίους ή να ζητάει 200ευρα για να σου εγχειρήσει την καρδιά.
Δεν είναι τυχαία άλλωστε η ειδική μέριμνα που λαμβάνει κάθε κόμμα για την προσέγγιση της νεολαίας (ναι, εδώ κολλάει αυτό με τα ριπαρά αυγά που είπαμε πιο πάνω). Έτσι φτάνουμε να έχουμε δαπίτες, πασπίτες, κνίτες και διάφορους -ίτες να κραδαίνουν με μανία τα λάβαρά τους και με κάθε αφορμή να παίζουν ξύλο με τους δικούς τους εχθρούς.
Και οι δύο προτιμούν να ζουν και να δραστηριοποιούνται στο σκοτάδι ή έστω στο παρασκήνιο. Φοβούνται το άπλετο φως, τρέμουν τη διαύγεια και γελάνε με μανία κάθε φορά που ανακυκλώνουν τα μεγαλοπολιτικά τους καλιαρντά, όπως «μαχαίρι στο κόκαλο, εμπιστοσύνη στη δικαιοσύνη, άπλετο φώς» κοκ. Τώρα αν κάποιοι πολιτικοί κοιμούνται σε φέρετρο, ας πούμε απλά ότι δεν το έχει διαψεύσει κανείς ως τώρα.
Αμφότεροι, φορούν προσωπείο και αλλάζουν την εικόνα τους όταν είναι σε κοινή θέα. Ποιος ξεχνάει τη μορφή του Gary Oldman πριν τον σουβλίσει η Γουινόνα Ράιντερ [spoiler alert (μετά το spoiler)] και όταν έκοβε βόλτες κονιόρδος στο Λονδίνο; Αντίστοιχα και οι εθνοπατέρες με τις λαμπερές συζύγους και τις τρισευτυχισμένες οικογένειες, ζουν βίο λαμπερό μέχρι το πρώτο τηλεοπτικό ξεκατίνιασμα ή το πρώτο (βαρβάτο) σκάνδαλο.
Αλλά για να μην κατηγορηθούμε για μεροληψία, να πούμε πριν κλείσουμε ότι υπάρχει και μια τεράστια διαφορά ανάμεσα στους λογοτεχνικούς-κινηματογραφικούς βρικόλακες και στα βαμπίρ της πολιτικής. Αυτή δεν είναι άλλη από τη σχέση τους με την εκκλησία γενικότερα, την οποία όμως δεν θ’ αναλύσουμε, γιατί όπως λένε και οι Dothraki «it is known».
εμφάνιση σχολίων