Έτσι είναι τα στόματα. Για να ανοίγουν. Πότε θα βγαίνουν λουλούδια από εκεί μέσα και πότε ένας οχετός σαπίλας, λάσπης και βρωμιάς. Το στόμα μιας ψυχής κορεσμένης, αλλά ταυτόχρονα τόσο άδειας, θα σε κρίνει και θα σε δικάσει. Έτσι θα γεμίσει προσωρινά. Μια γυναίκα-κότα θεωρεί ότι προσωπικότητα αποκτάς με φτερά και πούπουλα. Ίσως και λίγη πίσσα;
Η κατηγορούμενη σε αυτές τις περιπτώσεις είναι άσκοπο να διαμαρτυρηθεί. Της έχουν κρεμάσει μια αόρατη ταμπέλα, τη δικιά τους ταμπέλα. Όλη μας η ζωή άλλωστε μια ταμπέλα έχει γίνει. Μια στάμπα. Ένας επιθετικός προσδιορισμός. Τα βιώματα αυτού του ανθρώπου, η πικρία και ο θυμός του, τα χαστούκια που έφαγε, οι πληγές του που είναι τόσο κακοραμμένες και που ανοίγουν κάθε φορά σε ανύποπτο χρόνο και τον προδίδουν, δεν παίζουν κανένα μα κανένα ρόλο. Μια κοκότα οφείλει να είναι επιφανειακή και να βλέπει τα πράγματα κοντόφθαλμα και επιφανειακά, χωρίς να ενδιαφέρεται για τις επιπτώσεις.
Πολλές φορές σε αυτά τα λαϊκά δικαστήρια υπάρχει και ο εγωιστής κόκορας. Το όπλο του ανθρώπου με συμπλέγματα κατωτερότητας είναι ο εγωισμός. Του προσδίδει μια αίσθηση ότι είναι από πάνω και ας έχει περάσει μια ζωή μονίμως στο από κάτω. Μην περιμένεις ανατρεπτικές συμπεριφορές από έναν κόκορα. Το πολύ πολύ να σε ξεμπλοκάρει και να σε ξαναμπλοκάρει στο facebook. Μέχρι εκεί φτάνει η ανωτερότητά του και το ανθρώπινο ενδιαφέρον του. Ή μήπως περιέργεια; Θέλει να πιστέψει τα κακαρίσματα, για να μπορεί να σε καταδικάσει με ήσυχη συνείδηση και ας κουβαλάει από πίσω του ένα τσουβάλι από τύψεις. Τον αφήνεις λοιπόν. Αυτόν και τις κοκότες. Να τρώνε πίτουρα και να κακαρίζουν.
Προχωράς με τα λάθη και τα σωστά σου, με τον χαρακτήρα σου που απέχει από την τελειότητα, αλλά όλο και κάτι του έχει ξεμείνει από ευαισθησία, καλοσύνη και αγάπη, και ας είναι μεταμφιεσμένα σε πρόσωπο με σκληρές γραμμές. Προχωράς, βρίζεις, γελάς, κλαις. Προχωράς, δείχνεις δόντια σε όποιον σε πονάει. Μπορεί να μοιάζεις με πληγωμένο αγριόσκυλο αλλά παραμένεις ένα πράγμα που δεν πρόκειται ποτέ να σου το πάρει κανένας.
Αυθεντικός.
εμφάνιση σχολίων