iDOCERS | Το έντομο

Είμαι στο λεωφορείο, γυρίζω σπίτι απ' τη σχολή, έχω τ' ακουστικά στ' αυτιά και επειδή η μουσική που ακούω είναι πολύ χαλαρή και ταξιδιάρικη και επειδή είναι απόγευμα, μ' έχει πιάσει αυτή η μελαγχολική διάθεση που με κάνει πάντα να φιλοσοφώ και να κοιτάζω επίμονα τους επιβάτες του λεωφορείου. Το κάνω χωρίς να ντρέπομαι, προσπαθώντας να μαντέψω τις ζωές τους, πού πάνε, από πού έρχονται, αν είναι παντρεμένοι, αν είναι πλούσιοι, αν είναι φτωχοί, αν έκαναν πρόσφατα σεξ, αν είναι άνθρωποι που θα επαναστατούσαν ή απλά βολεμένοι, αν είναι καλοί ή κακοί.

Δεν γίνεται να μη συμπεριλάβεις το σεξ και την επαναστατική διάθεση, φαντάζομαι, όταν είσαι είκοσι χρονών. Σ' αυτή τη στάση ανεβαίνει ένας Πακιστανός και αμέσως νιώθω την ένταση που δημιουργείται στην ατμόσφαιρα. Μου τη δίνει όταν, πάντα σε τέτοιες περιπτώσεις, οι περισσότεροι από τους επιβάτες κάνουν ό,τι μπορούν για να μην κάτσει δίπλα τους ο αλλοδαπός. Τέλος πάντων, αυτός ο Πακιστανός έχει μια πολύ συμπαθητική φάτσα, λίγο τρομαγμένη και αγχωμένη -έχει πιάσει τα βλέματα των «ντόπιων και με εισιτήριο» επιβατών. Πάει και στέκεται όρθιος μπροστά μου, λίγο αναψοκοκκινισμένος, ντρέπεται νομίζω, για το χρώμα του, για τα ρούχα του. Να πάνε να πνιγούν οι υπόλοιποι επιβάτες, λέω εγώ, που δεν τους κολλάει το χρώμα του. Δεν γράφω μια ιστορία για τον ρατσισμό -αν και πουλάει πολύ τελευταία-, γράφω γιατί το περιστατικό μού είχε κάνει εντύπωση και ξύπνησε μέσα μου την επιθυμία να το καταγράψω για να το θυμάμαι.

Κάποια στιγμή παρατηρώ ότι μες στο λεωφορείο πετάει ένα έντομο, μάλλον είναι βρωμούσα, απ' αυτά τα γκρι και μεγαλούτσικα που κάνουν τα κορίτσια που μου τη σπάνε να τσιρίζουν όποτε τα δουν. Μου τη σπάνε γιατί τσιρίζουν. Ηρέμησε, Λάρα Κροφτ. Ύστερ' από λίγο διαπιστώνω πως το έντομο έχει κάτσει πάνω στην πλάτη του Πακιστανού. Κάθεται ώρα πάνω στο μπουφάν του, ακίνητο, αυτός φυσικά δεν το βλέπει ούτε και το νιώθει, αλλά η απέχθεια των γύρω του που το βλέπουν μεγαλώνει. Κοιτάνε όμως αλλού, ενώ εγώ δεν μπορώ να ξεκολλήσω. Θέλω να το τινάξω από πάνω του, δεν θέλω οι άλλοι δίπλα να σκέφτονται πως το έντομο κάθισε στον Πακιστανό επειδή είναι βρώμικος -που δεν είναι-, αλλά απ' την άλλη δεν θέλω να ενοχλήσω το έντομο ή αυτόν - αν τον αγγίξω και το καταλάβει;

Περνούν λίγα δευτερόλεπτα, τα χέρια μου ιδρώνουν, δεν θυμάμαι ποιο κομμάτι ακούω και τελικά αποφασίζω να διώξω το έντομο. Το τινάζω και φεύγει. Θέλω πολύ οι γύρω επιβάτες που τόση ώρα παρακολουθούν να νιώσουν άσχημα που δεν το έδιωξαν οι ίδιοι ή που ένιωθαν -είμαι σίγουρη γι' αυτό- μια κρυφή χαρά που το έντομο πήγε σ' αυτόν ή έστω που αδιαφορούσαν τόση ώρα για μια σκηνή που σπάνια βλέπεις στα αστικά λεωφορεία. Περνάει λίγη ώρα και νιώθω καλά. Μετά από λίγο οι πόρτες ανοίγουν, ο Πακιστανός κατεβαίνει, κάποιοι μπαίνουν και αναγκάζομαι να κάνω πίσω και να στριμωχτώ. Όπως κοιτάω κάτω, βλέπω το γκρι έντομο στο πάτωμα του λεωφορείου. Κάποιος το είχε πατήσει.

εμφάνιση σχολίων