«Remenisence και ένα είδος μελαγχολίας βγάζουν τα κομμάτια που επιλέγεις», είπες ακούγοντας τη μουσική που μας πλαισίωνε. Αφού τα κορμιά μας τυλίχτηκαν στα τσαλακωμένα σεντόνια. Αφού ιδρώσαμε. Αφού παλέψαμε μια πάλη εσωτερική, μια πάλη δύναμης, μια πάλη κυριαρχίας και υποταγής. Αφού κατακτήσαμε τα λάθη μας και παραδοθήκαμε σε αυτά. Αφού νιώσαμε τρυφερότητα και οικειότητα. Αφού η μυρωδιά του έρωτα αναδίδονταν στο υπνοδωμάτιο. Αφού αφεθήκαμε σκεπασμένοι στη ζεστασιά της κουβέρτας με τα τριανταφυλλάκια, που τόσο σου άρεσε. Αφού κάναμε τεχνητή συσκότιση κλείνοντας τα παντζούρια, σαν να θέλαμε να αποφύγουμε το ξημέρωμα. Αφού τα τηλέφωνα χτυπούν, για να υπενθυμίσουν πως η επόμενη ημέρα είναι ήδη εδώ Ετοιμάζεσαι και αποχωρείς.
Πάντα κάποιος φεύγει, πάντα υπάρχει αυτή η αμήχανη στιγμή του αποχωρισμού. Αγκαλιά και σιωπή. Για πρώτη φορά, χωρίς «μιλάμε» ή «τα λέμε» απο μεριάς σου. Απλά ένα «γεια» ξεστόμισαν τα χείλη μου, την ώρα που έγερνε η εξώπορτα και κάλυπτε τη γύμνια του σώματος και της ψυχής.
Αφού πάλι, και αυτή η στιγμή, εμπεριέχει κάτι απο remenisence και μελαγχολία.