Υπάρχει έρωτας. Υπήρχε από πάντα και σιγά-σιγά σκάβει τον πλανήτη, ρουφάει τα σωθικά του. Είναι κάπου στο κέντρο της Γης, δεν ξέρω συντεταγμένες. Μα βουλιάζουμε και θα τον βρούμε. Κάποτε θα μιλάει για μας, για πλάσματα προϊστορικά, παράξενα, που έζησαν και βασίλεψαν στην πλάτη του θανάτου γεμάτα σπυριά, γεμάτα από αυτόν, γεμάτα αγάπη.
Δίνει λόγω ύπαρξης σε μένα, σε σένα, σε όλους μας. Ακόμα και εσύ, σκληρέ νέε, που δείχνεις να μη σου καίγεται καρφί, ακόμα και εσύ παππού, που μετράς τις μέρες σου και γκρινιάζεις με τους τηλεοπτικούς έρωτες. Μα ξεχνάς βρε παππού πως αυτός σε κράτησε εδώ;
Βέβαια, μη φοβάστε, δεν φεύγει, άλλες φορές είναι πιο κοντά, άλλες πιο μακριά, μα πάντα εδώ. Όσο υπάρχει, όσο ονειρεύεται, όσο κάνει σχέδια για μας, θα είμαστε καταδικασμένοι. Καταδικασμένοι να αγαπάμε, καταδικασμένοι να μας αγαπάνε, καταδικασμένοι να βασανίζουμε και να βασανιζόμαστε. Δεν ξέρω αν είναι κακό ή αν είναι δύσκολο, μα έτσι είναι και έτσι θα ‘ναι. Και το χειρότερο απ’ όλα; Κανείς δεν θα σε ρωτήσει, απλά θα’ ρθει. Ίσως απλά περάσει για ένα γεια, ίσως για μια καλημέρα και μια καληνύχτα, μα ίσως κάτσει. Ίσως να κάτσει πολύ, ίσως λίγο, ίσως μόνο για μια νύχτα…
Αλλά ποιος πολιτισμένος άνθρωπος δεν θα του ανοίξει την πόρτα; Δεν θα τον κεράσεις ένα καφέ; Ένα χυμό; Κάτι; Όχι; Τίποτα, ε; Καλά, όπως νομίζεις. Μα αν φύγει, μη διανοηθείς να τον γυρέψεις.
Αφιερωμένο σε σένα, σε μένα, σε εμάς που κερνάμε τον έρωτα καφέ και κάτι παραπάνω, και αντί το μυαλό μας να είναι στις Πανελλήνιες, είναι σε δυο μάτια και δυο χείλη.
εμφάνιση σχολίων