Επίσης και το συμφέρον δεν θα έπρεπε να το συνδυάζουμε με κάτι κακό ή κάτι άτιμο, γιατί είναι κάτι απόλυτα φυσικό. Ακόμα κι όταν υπάρχει συμφέρον εις βάρος των άλλων, πάλι το θεωρώ φυσικό. Διότι δεν γίνεται να είμαστε όλοι αγαπημένοι, τη στιγμή που τίθεται θέμα μοιρασιάς. Πρέπει να σταματήσουμε να μιλάμε για την ιδανική κοινωνία και να σκεφτούμε ότι κάθε κοινωνία είναι, στην καλύτερή της μορφή, βάσει των ανθρώπων που την αποτελούν. Στη χώρα μας για παράδειγμα τα επίπεδα καλής παιδείας είναι χαμηλά (όχι καλής μόρφωσης) και τα επίπεδα δολοπλοκίας, απάτης και επιπολαιότητας είναι ανεβασμένα. Και από τη στιγμή που αυτοί οι άνθρωποι αναπαράγονται, σίγουρα δεν θα δώσουν κάτι διαφορετικό. Οπότε η παιδεία είναι δύσκολο να αλλάξει και η κοινωνία μας έχει κάποια ταβάνια σε αυτό το θέμα.
Δεν προτείνω καταστροφή και νέο ξεκίνημα, προτείνω αποδοχή της υπάρχουσας κατάστασης και τροποποίηση σε σημεία που θα ήταν εφικτό. Αλλά υπάρχει ένα μεγάλο «αλλά», το οποίο λέει: Θέλουμε να βελτιωθούμε; Μας συμφέρει η αλλαγή; Διότι έτσι όπως είμαστε, ξέρουμε τι να κάνουμε και πώς να φερθούμε. Εάν αλλάξουμε, θα ξέρουμε;
Όλα λίγο πολύ δηλαδή είναι σχετικά, είναι ακαταλαβίστικα, βαθυστόχαστα και πολύπλοκα. Διότι εάν η λεπτομέρεια έκανε τη διαφορά, θα ήταν όλα πολύ εύκολα να αλλάξουν. Κι αν μια σταγόνα μπορεί να ανεβάσει τη στάθμη της θάλασσας, μπράβο της, αλλά δεν θα είναι ορατό σε κανέναν. Κι άμα το ποτήρι έχει αλκοόλ, πάντα μισοάδειο θα μου φαίνεται. Δεν είμαι απαισιόδοξος ούτε αλκοολικός, απλά σκέφτομαι πώς θα πληρώσω το επόμενο. Και αυτό το λέω γιατί συνήθως ψάχνουμε τη βαθύτερη αιτία, αρνούμενοι να κοιτάξουμε την πρακτική μεριά των πραγμάτων. Αυτά. Σταματάω να γράφω, όχι γιατί δεν έχω άλλα να πω ή ότι τα είπα όλα, αλλά επειδή τα γράφω στο κινητό μου και με πόνεσε ο αντίχειρας.
εμφάνιση σχολίων