Τρεφόταν από τις μνήμες που κυλούσαν στις φλέβες της. Τις μνήμες εκείνες τις ανολοκλήρωτες, τις μισοτελειωμένες, τις ατελείς, τις απροσδόκητες, κάποιες μόνο με αρχή ή άλλες μόνο με τέλος, που κυλούσαν σαν παύσεις μέσα σε μικρές ιστορίες. Εκείνη ήξερε πως τίποτα δεν ξεχνιέται. Τίποτα. Πως ό,τι έζησε κάποτε, όσο και αν τη γραντζουνούσε σαν πληγή που μένει για καιρό ανοιχτή, είναι ό,τι την κάνει να είναι εκείνη. Κι ήταν εκείνη πλέον, ο κάθε μικρός θάνατος, η κάθε μνήμη. Κι ο πόνος ημέρευε, ανακατευόταν με τα τρικλίσματα και τους ψιθύρους.
Της άρεσε να ακούει. Πολύ. Άκουγε τους άλλους να της μιλούν για ό,τι τους γέμιζε φώτα και χορούς και γέλια, ό,τι τους βύθιζε σε θάλασσες και υπόγεια και υπονόμους. Όταν άρχισε να μην αναπνέει, φέρανε ενδοφλέβιες σύριγγες να ρουφήξουν τα υγρά της, το μυαλό της, την καρδιά της. Μα δεν υπήρχε τίποτε από αυτά. Μόνο γκρίζο ξεραμένο αίμα ανάβλυσε, σκόνη που διαλυόταν μόλις την άγγιζες, κομμάτια σχισμένου δέρματος. Δεν περίμεναν κάτι άλλο βέβαια. Ξεγραμμένη υπόθεση ήταν γι’ αυτούς. Νόμιζαν πως την ήξεραν.
Και τότε, μέσα στη στιγμή που στην οθόνη που μετρούσε τους χτύπους της καρδιάς τρεμόπαιζε μια ευθεία γραμμή και κάτι χέρια με λαστιχένια γάντια σκέπαζαν με λευκό σεντόνι ένα σώμα, μια πεταλούδα ξεπήδησε μέσα από αυτό, μα η οθόνη δεν έδειξε τίποτα, τίποτα, μια ευθεία γραμμή παλλόταν μονάχα. Μα η πεταλούδα χόρεψε μπρος στα έκπληκτα μάτια όλων, μωβ ήταν θαρρώ, με μαύρες και μπλε χαρακιές, κι ύστερα άρχισε να βρέχει λουλούδια, μικρά κόκκινα λουλούδια με το κεφαλάκι τους στραμμένο προς τον ήλιο, γέμισαν τα μάτια όλων και δεν μπόρεσαν να το δουν, μα η πεταλούδα πήδηξε από το ανοιχτό παράθυρο μέσα στον έναστρο ουρανό, χάθηκε, έμεινε μόνο η τροχιά της να φεγγίζει, σαν τροχιά διάττοντων αστέρων.
εμφάνιση σχολίων