«Μου έλειψες», ψιθύριζαν τα χέρια τους. Στείλτε μας το δικό σας κείμενο στο [email protected]
ΣΟΦΙΑ ΑΥΓΕΡΙΔΟΥ
18 Φεβρουαρίου 2014
Στρίψανε αριστερά. Ο ένας πίσω από τον άλλον - σαν μια τελετή, μια ακολουθία. Αυτό ήταν εξάλλου. Τελετή λήξης ερωτικών αγώνων (ή καλύτερα, ερωτικής αγωνίας). Αυτή βγήκε από το μαύρο αυτοκίνητο, κλείδωσε και μπήκε στο λευκό δικό του (Τι ειρωνεία τα χρώματα, θεέ μου!).
Στις μπροστινές θέσεις, με μια μικρή απόσταση να τους χωρίζει. Άγγιγμα 1ο: διστακτικό. Άγγιγμα 2ο: φοβισμένο. Άγγιγμα 3ο: οικείο. Άγγιγμα 4ο: ηλεκτρισμένο. Το πάθος υπήρχε μέσα στο λευκό. Κόκκινο παντού!
Μέσα Δεκέμβρη. Θα μπορούσε να πέφτει και χιόνι. Θα μπορούσαν να βρίσκονταν κάτω από ένα πάπλωμα ή μπροστά στο τζάκι. Κι όμως ήταν εκεί - παράνομα, μυστικά, μυστικιστικά ερωτικά, με χείλη ερμητικά κλειστά και μάτια ορθάνοιχτα που προσπαθούσαν να ρουφήξουν κάθε δευτερόλεπτο της επαφής τους.
Είχαν περάσει 3 μήνες από την τελευταία φορά που φιλήθηκαν. Τώρα το φιλί ήταν υγρό, αργό, έντονο - μέχρι που οι γλώσσες αγρίεψαν και με μανία βάλθηκαν να εκφράσουν όλες τις σκέψεις που τόσο καιρό δεν είχαν γίνει λέξεις. Μιλούσαν (σ)την ίδια γλώσσα. Μια γλώσσα επαναστατική και εκλεπτυσμένη. Εφηύραν δικές τους εκφράσεις και λογοπαίγνια μόνο δικά τους. Η δημιουργία του στόματος, λίγο πριν περάσουν στη δημιουργία του σώματος. Τι αριστούργημα, το κορμί σου! Κι αυτός να λατρεύει και να προσκυνά τον δικό της ναό. Κι αυτή έτοιμη να δεχτεί την πίστη του, την ολοκλήρωσή του.
«Μου έλειψες», ψιθύριζαν τα χέρια τους. «Τελευταία φορά», αποκρίθηκαν, κοιτάχτηκαν και συνέχιζαν να φιλιούνται μ’ ένα πάθος που μόνο ερωτευμένοι έχουν την ευλογία να το νιώθουν. Ερωτευμένοι, για τελευταία φορά.
εμφάνιση σχολίων