iDOCERS | Το μείγμα

Βγάζοντας τα άιφον από τις καινούργιες αδιάβροχες θήκες μας, φορώντας ακόμα τα γυαλιά καθρέπτες σε ό,τι χρώμα μπορεί να βάλει ο νους ενός κοινού ανθρώπου, γυρίσαμε. Γυρίσαμε από τον ήλιο.

Μερικοί καήκαμε, εκεί, στο σημείο της μύτης που σε κάνει να μοιάζεις με κλόουν. Άλλοι πάλι, ήπιαν ίσα με τρεις νταμιτζάνες ψημένη, αμοργιανή ρακή και ήρθαν στα ίσα τους. Κάποιοι, πήγαν στο χωριό τους, κάθισαν κάτω απ’ το μεγάλο πλάτανο, απορρόφησαν ό,τι σοφία και ηρεμία τούς πρόσφεραν οι τοπικοί γέροντες και ζήλεψαν.

Πολλοί ταξίδεψαν μέχρι τα διάσημα κάτασπρα κυκλαδίτικα νησιά μας και παρακολούθησαν με κατάνυξη, εσμό από χρυσοποίκιλτους ρώσους, λιβανέζους, αιγύπτιους, ιταλούς, αμερικανούς τουρίστες, με άσπρες κάλτσες και αρχαιοελληνικά σανδάλια, να ορέγονται τις παραλίες και τις ομορφιές της παρολίγον χρεοκοπημένης καλλονής.

Δυο τρεις παρέες εθεάθησαν με τις σκηνές τους και τα τσιγαριλίκια τους στον παραθαλάσσιο πλανήτη Ψ. Δε μπήκαν σε πολύπλοκες συζητήσεις και φιλοσοφίες. Δεν ασχολήθηκαν με το πόσο έχει η αστακομακαρονάδα και πώς θα πάνε στην τάδε παραλία. Γύρισαν πίσω και είχαν ακόμα άμμους στα πόδια τους. Κάποιοι άλλοι ακούστηκε ότι διάβασαν το κείμενο του Αρανίτση κάπου στην Κρήτη και εξαϋλώθηκαν.

Μαζί με όλους αυτούς, πίσω, γύρισαν και αυτοί που περπάτησαν μόνοι τους το φαράγγι χαζεύοντας το κενό από κάτω. Μόνοι τους έκατσαν στο καφενείο, μόνοι τους χάζεψαν και βγάλανε φωτογραφία τη θάλασσα, μόνοι τους απόλαυσαν τη μοναξιά τους. Μόνοι τους έφυγαν, μόνοι τους γύρισαν.

Όλοι αυτοί οι παραπάνω γύρισαν να σμίξουν τα χνώτα τους με αυτούς που έμειναν εδώ και δεν πήγαν πουθενά. Αυτούς που δεν πήγαν πουθενά, γιατί δεν έβγαιναν οικονομικά. Αυτούς που δεν πήγαν πουθενά, γιατί δεν έβγαιναν ψυχολογικά. Αυτούς, που έμειναν εδώ, γιατί δεν ήθελαν να συναντήσουν τους παραπάνω.

Αυτούς, που έκατσαν στην πόλη και σεργιάνιζαν στα ιδρωμένα από υγρασία στενά, ψάχνοντας τα φαντάσματα των εαυτών τους. Αυτούς που άκουγαν τους ήχους από τα κλιματιστικά και έκλειναν τα αυτιά τους. Αυτούς που σε περίμεναν να γυρίσεις απ’ το νησί και να σε σφίξουν στην αγκαλιά τους, παράνομα.

Όλοι μαζί λοιπόν, οι πάνω και κάτω, βρεθήκαμε πάλι στο ίδιο μέρος. Είδαμε την πανσέληνο πίσω από θολά παράθυρα. Μπλέξαμε τις διαφορετικές αποχρώσεις στο δέρμα μας, τα διαφορετικά σε περιεχόμενο πορτοφόλια μας, τις διαφορετικές καλοκαιρινές αναμνήσεις μας και δημιουργήθηκε ένα καινούργιο μείγμα ξανά. Ο καινούργιος, υπερσύχρονος, περίπου χρεοκοπημένος φθινοπωρινός αστός αυτής της πόλης.

Carlito Brigante

εμφάνιση σχολίων