iDOCERS | Η αθωότητα ταξιδεύει με το τρένο

Η μέρα ήταν δύσκολη. Ακόμα να μας πληρώσουν από τη δουλειά. Τελικά ίσως αυτή η ιδέα με τα ποσοστά να μην είναι τόσο καλή. Αυτή η ζέστη με ζαλίζει, τα ρούχα έχουν κολλήσει πια επάνω μου.

Κοντεύει 9 το βράδυ. Όλη μέρα στο δρόμο για πενταροδεκάρες. Με είχε πιάσει απελπισία. Σκεφτόμουν όλα τα προβλήματα και βάδιζα για το μετρό. Άλλαξα 2 συρμούς, πήρα και τον ηλεκτρικό. Έκλαιγα λίγο κάτω από τα γυαλιά μου. Τα φορούσα επίτηδες, για να μη με καταλαβαίνουν οι συνεπιβάτες μου.

Έφτασα στη στάση για τον ηλεκτρικό. Όλοι τρέχουν. Τίποτα ρομαντικό, σκέφτηκα. Ήρθε το τρένο. Μπήκα. Κάθισα. Όλα ίδια. Σαν εχθές. Σαν προχθές. Ωπ! Δεν είναι όλα ίδια. Στις διπλανές θέσεις ένα νεαρό ζευγάρι έχει ένα μωρό. Δεν είναι έλληνες. Τα ρούχα τους είναι πιο απλά από όλων εμάς, πιο παλιά.

Έχουν κάτι αυτά τα παιδιά, σκέφτηκα. Έπαιζαν με το παιδί τους. Δυο παιδιά μεγαλώνουν ένα παιδί. Γελάνε. Κάθονται στο πάτωμα του τρένου, για να είναι στο ίδιο ύψος με το μωρό. Γελάνε με την καρδιά τους. Φιλάνε το μωρό τους. Πότε ο ένας και πότε η άλλη. Γελάνε. Έχουν 2 μικρά σακ βουαγιάζ. Παίζουν με το μωρό τους και γελάνε.

Η κοπέλα φοράει μια μακριά φαρδιά φούστα και ένα κοντό φαρδύ τοπ.  Παίρνει στην αγκαλιά της το μωρό της. Αυτό έχει κουραστεί. Το ξαπλώνει στην αγκαλιά της και αυτό κάνει κάτι μαγικό. Μια κίνηση και έπιασε το στήθος της κοπέλας να το θηλάσει. Το θήλαζε και εκείνη το κοιτούσε και το φιλούσε. Το αγόρι θαύμαζε την οικογένειά του από το απέναντι κάθισμα και εγώ από δίπλα ήθελα να είμαι φωτογράφος και να απαθανατίσω τις στιγμές.

Έχουν κάτι αυτά τα παιδιά. Έχουν αθωότητα μέσα στην καρδιά τους. Έχουν ρομαντισμό μέσα στην ψυχή τους. Έχουν ένα παιδί τυχερό, που θα το κάνουν ευτυχισμένο.

Έφτασα στη στάση μου. Κατέβηκα από το τρένο. Τους κοίταξα για τελευταία φορά. Ποιος ξέρει πότε θα ξανασυναντήσω μια αθωότητα, και μάλιστα στο τρένο.
 

εμφάνιση σχολίων