iDOCERS | Ευτυχισμένη δεν είμαι

Δεν το πιστεύω ότι μου χάλασες την ευτυχία μου. Την ευτυχία της αθώας αφελούς νιότης μου που δεν είχε κανένα νόημα για μένα τι σημαίνει να’ σαι καπιταλιστής ή κομμουνιστής, το ποιος είναι στην εξουσία και γιατί και ποια είναι η ουσία του κοινωνικού αγώνα. Δε μπορούσα να καταλάβω καν τι σημαίνει να αγωνίζεσαι. Δεν το ‘πιανα.

Είχαν μια ουδέτερη σημασία για μένα οι λέξεις όπως πολιτική, κυβέρνηση, πάλη των τάξεων. Ήταν απλά λέξεις που έπρεπε να μάθω εκτελεστικά κι αυτόματα. Δεν ξέρω τι φταίει, ίσως η οικογένεια, ίσως η κατευθυνόμενη εκπαίδευση, το σχολείο, αλλά μετά από κάποιο σημείο, δεν έχω ελεύθερη βούληση κι εγώ; Δεν προβληματίζομαι;

Σιχαίνομαι τον εαυτό μου γι’ αυτήν την αφελή ευτυχία, γι’ αυτήν την πλήρη αδιαφορία -έλλειψη πάθους για ζωή το έλεγες εσύ. Και δεν το καταλάβαινα καν αυτό που μου έλεγες. Θεωρούσα ότι είμαι τόσο παθιασμένη με όλα, που δεν έβλεπα, πως έχανα ό,τι συμβαίνει γύρω μου.

Ναι, ήμουν ευτυχισμένη. Ελεύθερη όμως δεν ήμουν. Και χρειάστηκε να περάσουν χρόνια για να καταλάβω ότι όλες αυτές οι ρητορείες σου, οι κατηχήσεις, τα πιστεύω σου είχαν κάποιο νόημα. Χρειάστηκε να σε αφήσω, για να το καταλάβω. Χρειάστηκε χρόνο, σκέψη, αλλαγές και κυρίως να αντιμετωπίσω τις αλήθειες του ίδιου μου του εαυτού. Και όλα αυτά που μου έλεγες κάποτε και μου φαίνονταν τόσο αφηρημένα και θολά, πλέον πήραν μορφή και μου έγιναν βίωμα.

Και πλέον δεν είμαι ευτυχισμένη. Και δεν ξέρω και αν είμαι και ελεύθερη. Γιατί δεν ξέρω κατά πόσο πλέον είναι δικά μου όλα αυτά που πιστεύω και που μου ‘λεγες παλιά ή κατά πόσο τα βρίσκω σαν υποκατάστατο στην αφόρητη απουσία σου. Κατά πόσο με έχεις επηρεάσει βαθιά και με έχεις κάνει σαν και σένα, με πολιτική σκέψη και συνείδηση ή απλά βρίσκω έναν τρόπο να μην σε ξεχνάω και να μη μου λείπεις.

Είμαι τραγική το ξέρω. Άνθρωποι βγαίνουν στον δρόμο, πεθαίνουν για τις ιδέες τους, παλεύουν και αγωνίζονται, για μένα, για όλους, και εγώ αναρωτιέμαι ακόμα αν αγωνίζομαι για μένα ή για σένα. Ούτε καν για την κοινωνία. Μακάρι να ήμουν σίγουρη ότι ισχύει το πρώτο, ότι με βοήθησες να γίνω άνθρωπος, ότι φιλοτέχνησες την πολιτική φύση μου και δημιούργησες έναν ακόμα άνθρωπο που θα βγει στο δρόμο και θα πει όχι, που καταλαβαίνει τι σημαίνει όραμα και αντίσταση στο φασισμό κάθε είδους.

Αλλά πάντα θα με τρώει αυτό το μικρό μικρόβιο, που θα ψιθυρίζει στο αυτί μου ότι κάθε αγώνας μου δεν είναι κοινωνικός, αλλά προσωπικός, ότι το κάνω για σένα για να με εκτιμήσεις, για να με αγαπήσεις κι άλλο, για να γίνω η φιλόσοφος που πάντα έψαχνες. Τουλάχιστον βρήκα το πάθος μου για ζωή που μου ‘λεγες πάντα.

Ευτυχισμένη όμως δεν είμαι. Αλλά τουλάχιστον γίνομαι πιο ελεύθερη. Όταν αρχίζεις να σκέφτεσαι, φθείρεσαι. Και έτσι θα με αγαπούσες πιο πολύ.

εμφάνιση σχολίων