iDOCERS | Ποτέ

Η ιστορία της είναι γραμμένη μέσα σε αυτές πολλών άλλων σε ένα σκούρο δερματόδετο βιβλίο με φαγωμένες σελίδες. Δε μπορεί να αποκοπεί. Η κάθε στιγμή περνά μπροστά της σαν καρέ από μια ταινία βωβή, δίχως τέλος και αρχή. Τα μάτια της είναι αυτά του πρωταγωνιστή. Τρέχει, τρέχει μέσα σε μια βροχή καυτή. Ουρλιάζει. Οι κραυγές την πνίγουν, γεμίζουν το λαιμό της με στάχτες.

Το έδαφος είναι γεμάτο καθρέφτες. Στέκεται τρεκλίζοντας σαν μαριονέτα πάνω στα σπασμένα κομμάτια. Ακουμπά τις μυτερές προεξοχές τους πάνω στο σφυγμό της, μέχρι ο ρυθμός του να θυμίζει ένα ξεκούρδιστο ρολόι. Ένα εκκρεμές, που μέσα της μεσάνυχτα χτυπά. Ύστερα χορεύει με γυμνά πέλματα πάνω στα σπασμένα κομμάτια του καθρέφτη. Ένα βαλς αργό, ανακατωμένο με τον ήχο της καρδιάς της. Σφυρίζει μελωδίες ψυχεδελικές. Η μνήμη της αποτελείται από όνειρα. Από παραμύθια. Κι η καρδιά της ξεχειλίζει χρώμα, ένα μοβ, βαθύ, σαν τις ρίζες του ονόματός της. Ένα μοβ πηχτό, ζεματιστό, που πάλλεται.

Η ιστορία επαναλαμβάνεται. Μέχρι που κάθε δεκαοχτώ του μηνός, κάποιος σκίζει μια σελίδα. Και η επόμενη μέρα δεν ξημερώνει ποτέ. Εκείνη, στέκεται παγιδευμένη μέσα στην ίδια της την ιστορία, μέσα στη ζωή και στο θάνατό της, χωρίς να ανήκει σε κανένα από τα δύο. Συνεχίζει να χορεύει εκείνο το βαλς, γλιστρά τα χέρια της στα χέρια των περαστικών, οι γυμνές πατούσες της αιμορραγούν μα χορεύουν, ερωτεύεται, το βλέμμα της μπλέκεται στο δικό τους, τα μάτια τους κοιτούν μέσα της, στο θαμπό της πρόσωπο, στην καρδιά της, στα μάτια της με τα γαλάζια δάκρυα.

Κάθε που αγγίζει κάποιον, χάνει ένα κομμάτι από το δέρμα της. Όταν το σώμα της πλέον αποτελείται από λεπτές χαρακιές, οι άλλοι ήρωες της ιστορίας φεύγουν μακριά της. Μένει μόνη. Ξανά και ξανά. Κι ύστερα πουλιά πετούν στο δωμάτιο, κελαηδούν μέσα στο κεφάλι της, την αρπάζουν με τα ράμφη τους, την καταπίνουν, την ακουμπάνε στη ράχη τους και το σκάνε για άλλες πολιτείες. Για νύχτες έναστρες και σκοτάδια πολύχρωμα. Και εκεί θα ξαναχορέψει.
Ζει πολλές ιστορίες, μα ποτέ δε μπορεί να καταλάβει αν έχουν τέλος. Εκτός κι αν αυτό έχει από καιρό έρθει. Δεν ξέρει.Ίσως να μάθει, όταν πάψει πια να πιστεύει τα ψέματα.

εμφάνιση σχολίων