iDOCERS | Καλοκαιριού συνέχεια

Κάθομαι και μετρώ τις μέρες αντίστροφα. Μέχρι τη μέρα που θα πατήσω το πόδι μου στο λιμάνι για να ταξιδέψω. Και νομίζω πως δεν είμαι η μόνη που βρίσκεται σε τέτοια αναμονή. Προσωπικά, δεν έχει τόση σημασία το πού. Μετράει πάνω απ’ όλα με ποιον και πώς. Εννοώ ποιος ή ποιοι θα είναι αυτοί που θα έχουν φέρει μαζί τους σάκους και αντίσκηνα, νεσεσέρ και τεράστιες βαλίτσες, παραφουσκωμένες με περιττά, αλλά ταυτόχρονα και απαραίτητα ρούχα για τις διακοπές. Μαντεύω ήδη ποιος θα φέρει τι.

Φτιάχνω όμως και εικόνες. Σαν εκείνες που κάναμε μικροί, όταν η μαμά και ο μπαμπάς μιλούσαν για διακοπές. Που σχεδόν πριν καλά καλά αποφασίσουν πόσο μακριά θα πάμε, εμείς ήδη χοροπηδούσαμε σε «ντιβάνια, καναπέδες, κρεβάτια» και ταυτόχρονα ψάχναμε μαγιό, καπέλα και εκείνες τις πετσέτες με τα πιο ανύπαρκτα χρώματα, κασέτες για το δρόμο.

Το ίδιο συμβαίνει και τώρα, ίσως βέβαια με κάποιες παραλλαγές. Πάει καιρός που τη θέση του μπαμπά και της μαμάς έχουν πάρει οι φίλοι μας, το ταίρι μας, αυτοί τέλος πάντων που παίρνοντάς μας τηλέφωνο ή πίνοντας ποτά, θα μας «φυτέψουν» την ιδέα της φυγής. Και όσο πιο δύσκολο χειμώνα περάσαμε, «φυλακισμένοι» σε άγχη και υποχρεώσεις, τόσο πιο βαθιά τρυπώνει η ιδέα για απόδραση. Και μετά αντί να χοροπηδάμε, πίνουμε στο καλοκαίρι που έρχεται, στα κοκτέιλ σε μια παραλία, στο καλοκαίρι που είναι ήδη εδώ. Όσο για μαγιό, καπέλα, πετσέτες και λοιπά και λοιπά, δεν τα ψάχνω πια μετά μανίας, γιατί πολύ απλά πλέον, εδώ και χρόνια τα τακτοποιώ μόνη μου και θυμάμαι πολύ καλά πού τα είχα καταχωνιάσει από το προηγούμενο καλοκαίρι. Αυτό που κάνω όμως πάντα, ακόμα και σήμερα είναι να βρω μουσική για τις διακοπές. Τί σημασία έχει αν είναι σε cd ή στο mp3.

Αλλά μιλούσα για εικόνες. Φαντάζομαι την παραμονή του ταξιδιού. Την ορθάνοιχτη, ασημένια βαλίτσα που είναι έτοιμη να καταβροχθίσει φανελάκια, σορτσάκια, μπρατσάκια (ουπς, η δύναμη της συνήθειας), σανδάλια, μαγιό, μαγιό, μαγιό. Στην τελική έτσι φαντάζομαι τη βαλίτσα μου. Μόνο μαγιό. Γιατί τι άλλο να θέλω μετά από μακρυμάνικα ζακετάκια στην καρδιά του καλοκαιριού;

Μμμ, μετά μεταφέρομαι στην αναχώρηση. Ξημέρωμα, για να μη χαθεί η μέρα μας, παγωμένοι καφέδες για το δρόμο και κάποιος να προσπαθεί να στριμώξει αποσκευές στο αυτοκίνητο. Αποσκευές που γνωρίζω το περιεχόμενό τους και μου φτιάχνουν το κέφι. Έπειτα η φαντασία πιάνει λιμάνι. Μόλις που έχει ξημερώσει, ένας ήλιος που τυφλώνει και σε προειδοποιεί για τρελές βουτιές και εμάς, ψάχνοντας για το καράβι μας. Να βλέπω και άλλους άγνωστους ανθρώπους, να έχουν την ίδια ανυπομονησία με μένα. Με μας. Μας φαντάζομαι σε εκείνο τον πανικό του καταστρώματος, όπου μπερδεύονται γιαγιάδες, παιδιά, σκυλιά, γατιά και ό,τι άλλο μπορείς να φανταστείς, χωρίς όμως να μας αγγίζει τίποτα. Τα νεύρα και τις έγνοιες τις έχουμε ξεχάσει στο σπίτι (λέμε τώρα).

Και ξαφνικά ονειρεύομαι ένα άλλο λιμάνι, που το βλέπω από το καράβι. Αυτό που εκεί κάτω επικρατεί πανικός. Κίνηση, “rooms to let” σε άσπρα ταμπελάκια, τουρίστες να βολτάρουν, λιμενικούς έτοιμους να μας βάλουν σε τάξη με το που θα πατήσουμε το πόδι μας και τις ρόδες μας. Προσπαθώ να σκεφτώ πώς να είναι άραγε τα δωμάτιά μας, αλλά δε στέκομαι για πολλή ώρα σ’ αυτά. Αυτό που με απασχολεί και εύχομαι είναι να έχει μπαλκόνι με τραπεζάκι και θέα.

Και κάνω πάλι εικόνες. Πρωινά στο μπαλκονάκι αυτό, όχι πως τρώω πρωινό, γενικά. Όχι. Είναι όμως υπέροχο να περιμένεις τους υπόλοιπους να ξυπνήσουν και ακόμα πιο υπέροχο να σε περιμένουν αυτοί για να πιείτε χυμό και καφέ, κανονίζοντας πού θα πραγματοποιηθεί η πρωινή βουτιά. Όπως υπέροχο είναι το μπουκάλι με το ρούμι ή την τεκίλα στο ψυγείο. Ποτήρια πάνω στο τραπέζι, όλο το νησί ένα βότσαλο στα πόδια μας και ο ουρανός να φωτίζεται μόνο για μας. Ειδικά με πανσέληνο.

Άλλη μια αδυναμία μου είναι τα μικρά καφέ σε στενά δρομάκια ή σε πολύ ψηλά, με θέα, σημεία, όπως και τα μπιτς μπαρς. Όχι αυτά με τα θανατηφόρα, κυριολεκτικά και μεταφορικά, κορμιά, αλλά εκείνα όπου δίπλα σου υπάρχουν κουλ άνθρωποι -γιατί, χελόου, έχουν πάει αληθινές διακοπές-, χάμω μαξιλάρες, κρεμασμένες αιώρες σε περίπτωση νύστας (λογικό!) και κατά μήκος της παραλίας ψάθινες ομπρέλες. Kαι από κάτω ξαπλώστρες που είναι έτοιμες να αγκαλιάσουν τα ταλαιπωρημένα από την καλοπέραση κορμιά μας. Και εμείς με την κοινή ψάθινη τσάντα θαλάσσης γεμάτη από ταξιδιάρικα βιβλία, χαντς φρι, κινητά και τα σταυρόλεξα -λόγος να μαλώσουμε και λίγο- να τις πλησιάζουμε. Θεέ μου. Τι άλλο μπορεί να θέλει κανείς για να περάσει τις τελειότερες διακοπές;

εμφάνιση σχολίων