iDOCERS | Πιασμένοι χωρίς όρια

Βαρέθηκα
ναι, ναι, ναι,
ναι, κυρίες μου, βαρέθηκα.
Βαρέθηκα τη γκρίνια
να γκρινιάζω, να γκρινιάζετε
να φωνάζω, να φωνάζετε
να σας κρίνω και να με κρίνετε.

Κανένας, κυρίες μου,
κανένας δεν κατάλαβε τίποτα από όλο αυτό.
Κοντεύουμε να εκραγούμε από τον ίδιο τον παραλογισμό μας,
να αυτοεξοντωθούμε
και το μόνο που κάνετε είναι να κοιτάζετε τις φούστες σας.
τις γόβες σας
τα βραδινά σαλόνια σας,
τις εμπριμέ πουκαμίσες σας,
τα αφεντικά σας
τις ξαδέλφες σας, τον φίλο με τζιπ,
τις ίδιες διακοπες με τα ίδια λάδια, με τα ίδια κοκτέιλ στα ίδια μπιτς μπαρ της εικονικότητάς σας.

Ε, ναι, βαρέθηκα.
Δεν το λέω για κακό.
Εσείς πια κάνετε ό,τι θέλετε,
απλά εγώ νομίζω θα αποχωρήσω.
Έχει τόπους η Αθήνα,
αμέ, αμέ,
έχει τόπους αρκετούς να με στεγάσουν
και εμένα και κάνα δυο-τρεις ακόμη που βαρεθήκανε και αυτοί,
γιατί τα όρια που βάλαμε
μόνο νομικό πρόσωπο μπορούν να με ορίσουν,
και εκεί αρχίστε πάλι να με δικάζετε
που έχω ανάγκη
να αγαπάω,
να περπατάω,
να μιλάω
να έχω ανάγκη.

Εσείς, κυρίες μου; Δε βαρεθήκατε;
Εγώ βαρέθηκα, κατά το βαριέμαι, δηλαδή είμαι με βάρος,
πολύ βάρος,
τόσο βάρος, που ακινητοποιώ τα πόδια,
βυθίζομαι μέσα στην άσφαλτο
και περιμένω,
περιμένω,
περιμένω,
κάποιος θα με δει, πού θα πάει.

Έχω απλώσει το χέρι μου άλλωστε,
θα παραπατήσει, θα δει ένα χέρι σε στύση, θα το πιάσει,
θα το σφίξει
και θα με τραβήξει στη ζωή,
να αναπνεύσω,
να αναπνεύσει κ αυτός,
γιατί χώρια δε γίνεται,
να ’μαστε δύο,
να πάψουμε να βαριόμαστε,
να πάψουμε να κυκλοφορούμε ανάμεσα σε νεκρούς,
προσποιούμενοι και εμείς νεκρούς,
να πιαστούμε σφιχτά και να περπατήσουμε.
Αρκεί αυτό.
Να περπατήσουμε,
να αποδεσμευτούμε από τα όριά μας,
να περπατήσουμε χωρίς αυτά,
μέχρι να μη θέλουμε άλλο να περπατάμε
και εκεί να σταματήσουμε,
σφιχτά.
 

εμφάνιση σχολίων