iDOCERS | Η ζωή είναι αλλού

Με λένε Μαρία και δηλώνω tech-junkie. Είμαι η κοπέλα που θα σου σπάσει τα νεύρα βγάζοντας φωτογραφία ακόμα και τον καφέ που πίνεις, η φίλη σου που «το iPhone έχει γίνει η προέκταση του χεριού της», το απόλυτο θύμα του ναρκισσισμού που μας έχουν επιβάλλει τα social media τον τελευταίο καιρό. Ταυτίζεσαι μήπως;

Παράλληλα, είμαι εκείνη που ώρες ώρες νιώθει να πνίγεται. Από τις καταστάσεις, από τη γρήγορη κατανάλωση, από το σήμερα. Σου έχει τύχει να νιώθεις πως τρέχεις να προλάβεις όλα όσα συμβαίνουν γύρω σου, ενώ εκείνα προσπερνούν με ιλιγγιώδη ταχύτητα; Πες με χαζορομαντική (που δεν είμαι. Οκ, είμαι. Λίγο.), αλλά μου λείπουν οι εποχές που η τεχνολογία δεν είχε φωλιάσει μέσα μας σε τέτοιο βαθμό. Ούσα «παιδί των ’90s», θα έλεγα ότι αποτελώ μέρος της φουρνιάς που πρόλαβε να ζήσει τα τελευταία ανέμελα χρόνια. Τότε που ο όρος «παιδί» περιλάμβανε συνήθειες και καταστάσεις που οι σημερινοί νέοι είτε αναγκαστικά αγνοούν, είτε τις θεωρούν αστείες, γραφικές.

Νιώθω θλίψη γι’ αυτά τα παιδιά. Στενοχωριέμαι για τις hi-tech συνθήκες μέσα στις οποίες γεννιούνται (το διαδίκτυο αποτελεί πλέον μια τεράστια θερμοκοιτίδα με πόζες από νεογέννητα) και με θλίβει το γεγονός ότι μεγαλώνοντας δε θα μπουν ποτέ στη διαδικασία να ανταλλάξουν γράμματα με τους φίλους τους. Κανονικά γράμματα, όπως εμείς τότε. Τότε που τα νέα μας συγκεντρώνονταν σε μία κόλλα χαρτί και όχι σε 140 χαρακτήρες. Οι χειρόγραφες, πολύχρωμες προσκλήσεις γενεθλίων που μοιράζαμε στους συμμαθητές μας στο διάλειμμα (θυμάσαι;) δε μπορούν να συγκριθούν με κανένα RSVP που καλούμαστε να κάνουμε στο Facebook σήμερα, προκειμένου να δώσουμε το «παρών» σε διάφορα parties του σωρού, με τις κλασικές, τίγκα στα logos παρεΐστικες φωτογραφίες που ακολουθούν. Που εμένα προσωπικά μου φαίνονται όλες πανομοιότυπες. Γιατί; Επειδή το μέτρο σύγκρισης είναι οι φωτογραφίες τού τότε, που δε χρωματίζονταν από κανένα Instagram φίλτρο παρά μόνο από την ανεμελιά και τον αυθορμητισμό μας. Δεν υπήρχε, ρε παιδί μου, το άγχος τού να φωτογραφηθούμε με μοντελίστικες προδιαγραφές ώστε αργότερα να ριχτούμε στη μάχη των likes. Για να μη σχολιάσω το γεγονός ότι για να τσεκάρουμε το αποτέλεσμα έπρεπε να πάμε να εμφανίσουμε το φιλμ. Ούτε στον χειρότερο εχθρό σου, ξέρω.

Τέλος πάντων, ξέχνα το πρακτικό κομμάτι. Αυτό που μου λείπει, και δεν είμαι σίγουρη αν θα το ξαναζήσουμε, είναι μια έννοια πιο αφηρημένη, μα ταυτόχρονα τόσο ουσιαστική. Ξέρεις τι θα πω πριν το διαβάσεις, γνωστό και χιλιοειπωμένο, αλλά πραγματικά, τι γίνεται με την ανθρώπινη επαφή; Πότε πρόλαβε να χαθεί, να αντικατασταθεί από μια οθόνη, ένα ακουστικό, μια σειρά πλήκτρων; Πού πήγε η λαχτάρα για ζωή και συγκεκριμένα η λαχτάρα τού να τη μοιράζεσαι κιόλας; Πότε πήραν τη θέση της η συστολή, η βαρεμάρα, η αδιαφορία; Και πότε πρόλαβε να εδραιωθεί η άλλη μάστιγα της εποχής, γνωστή ως «εγωκεντρισμός»; Η εφήμερη δημοσιότητα στην οποία πλέον όλοι έχουμε πρόσβαση, έχει συνεισφέρει τα μέγιστα στη διόγκωση της αυτοεκτίμησής μας. Είμαστε καλύτεροι από οτιδήποτε άλλο κυκλοφορεί εκεί έξω (στα δικά μας μάτια, κυρίως). Οι ανθρώπινες σχέσεις τείνουν να εκλείψουν, αφού όταν κάτι μας ενοχλεί στο ελάχιστο, θα το πετάξουμε και θα πάμε παρακάτω. Επιλογές υπάρχουν άπειρες, αφού μια γνωριμία είναι τόσο, μα τόσο εύκολη. Μερικά likes, ένα check-in στο ίδιο νυχτομάγαζο, άντε κι ένα μήνυμα στο inbox. So simple.

Για να μην είμαι άδικη, υπάρχει ακόμα αληθινή αγάπη, μόνο που μετριέται λίγο παράδοξα, με youtube ποσταρισμένες αφιερώσεις και ψηφιακές γαμήλιες δεσμεύσεις. Άκουσα πρόσφατα ότι υπάρχει μέχρι και σελίδα όπου μπορείς να «αγοράσεις» ένα αστέρι για το ταίρι σου, ως ένδειξη αγάπης και αφοσίωσης, δίνοντάς του το όνομά του/της. Αλήθεια! Πες μου όμως, συγκρίνεται με το να περάσετε μαζί μια νύχτα κάτω από τα αληθινά αστέρια; Ακόμη κι αν δεν έχουν όνομα.
 

εμφάνιση σχολίων