«Όλα τα ταξίδια είναι πιο όμορφα όταν κάποιος σου κρατά το χέρι». Στείλτε μας το δικό σας κείμενο στο [email protected]
ΡΙΤΑ ΜΠΑΟΥΣΗ
10 Ιουλίου 2013
Και περιφέρεσαι ώρες άυπνος, με ένα τσιγάρο στα χείλη, ένα ποτό στο χέρι και ένα άδειο βλέμμα. Και δε σε χωρά ο τόπος, κι ας είναι το κρεβάτι άδειο, το δωμάτιο μεγάλο και το σπίτι τεράστιο. Και ας λένε τόσοι πως σε αγαπούν. Τις ώρες που είσαι μόνος, κανείς δε σ’ αγαπά. Και θυμώνεις που σε άφησαν μόνο ή που αναγκάστηκες να μείνεις μόνος.
Και συνεχίζεις να περιφέρεσαι σε δουλειές και δρόμους, να χαμογελάς μηχανικά με την ευτυχία των άλλων και να μην κατανοείς γιατί εσύ δεν την έχεις. Και συνεχίζεις να νιώθεις αυτήν την τρύπα στο στήθος, λες και ο αέρας περνά από μέσα σου. Άλλοτε νιώθεις διάφανος, αόρατος, νιώθεις να χάνεσαι στο πλήθος κι η βουή του να σε ξεκουφαίνει. Κι έρχονται κι εκείνες οι σιωπηλές νύχτες, με εκείνη την εκκωφαντική σιωπή, που παρακαλάς να ξημερώσει για να ακούσεις μια οικεία φωνή, ένα τιτίβισμα πουλιού. Που παρακαλάς να ξημερώσει για να νιώσεις ζωντανός.
Γιατί, τις νύχτες, οι μοναχικοί άνθρωποι τις νιώθουν διπλές. Το κρύο πιο τσουχτερό, το ασήμαντο πιο σημαντικό. Γιατί η μοναξιά είναι το ίδιο αβάσταχτη και γι’ αυτούς που την επέλεξαν και γι’ αυτούς που τους εξόρισαν στο να τη ζουν. Και γιατί, αν έχεις έρθει αντιμέτωπος έστω και μια φορά με το τέρας της μοναξιάς, ξέρεις τι θα πει να ξεριζώνεται το μέσα σου. Και ξέρεις πως, όσο και να αργήσει να έρθει αυτό που έχεις ανάγκη για να νιώσεις ολόκληρος, εσύ θα συνεχίσεις να πολεμάς το δαίμονα και κάθε πρωί να βγαίνεις ζωντανός.
Γιατί θέλεις να είσαι εκεί όταν έρθει, και να του πεις πως κατάφερες να τον νικήσεις τον δαίμονα, και πως τώρα είσαι πια ελεύθερος να ζήσεις απαλλαγμένος από τα δεσμά του. Και τέλος, γιατί ναι, μπορεί μόνοι να ερχόμαστε και μόνοι να φεύγουμε από αυτόν τον κόσμο, αλλά όλα τα ταξίδια είναι πιο όμορφα όταν κάποιος σου κρατά το χέρι.
εμφάνιση σχολίων