IDOCERS | Χαρμολύπη

Μίλα μου. Για την ομορφιά. Αυτή, ναι. Αυτή που κρύβεις μέσα σου και αντανακλάται στο βλέμμα σου, με χρώμα χρυσαφί. Πες μου τι βλέπεις, να νιώσω. Πού χαζεύεις, να δακρύσω. Τι λαχταράς, να αγχωθώ. Θα σ’ το φέρω! Σκόνη το χρόνο θα κάνω, γύρω μου να απλωθεί, να εξαφανιστώ.

Τον ήχο της θάλασσας να κλέψω, αλλά ποιον; Αυτόν του κύματος, που αργοσβήνει στην ξέρα, στην άμμο ή τη σιωπή του Αιγαίου θες, σα χελιδόνι να ακούς, να ταξιδεύεις;

Θες άρωμα; Μα πώς σε κουτί θα το κλείσω, στα χέρια σου να το ακουμπήσω, μοναδικά αθώα να το αγκαλιάσεις. Τριαντάφυλλο θα είναι, μα το κουτί το περιορίζει. Στο χέρι μου θα το σφίξω, κόκκινο να γίνει. Πιο κόκκινο θα του χαρίσω απ’ ό,τι η φύση τού έδωσε κι εκεί θα βρίσκομαι εγώ. Σαν μανδύας το άρωμά μου θα σε τυλίξει, τη νύχτα καθώς απ’ το παράθυρο τον ορίζοντα θα αγναντεύεις, όταν το αεράκι θα σε χαϊδεύει, εμένα να σου θυμίζει. Εγώ, εγώ, που ζεστασιά θα σου προσφέρω.

Μα τι θα αγγίζεις; Εγώ εσένα, αλλά εσύ τι; Μακάρι, έρωτα, μορφή μάνας να είχες, στην αγκαλιά της παιδί να ήμουν και ζωή απ’ τη ζωη της να έπαιρνα, μακάρι μια σταγόνα γάλα απ’ τα μάτια της να κυλούσε και για πάντα κοντά στα χείλη μου να αγκυροβολούσε. Μα πάλι για εμένα μιλάω, μα είμαι άνθρωπος και ο Θεός με έπλασε εγωιστή. Όχι εγώ, εσύ! Θα σε βρω και πάλι.

Μη μετράς την ώρα. Σε παρακαλώ. Ρολόι να κρατάς, χωρίς όμως ουσία. Ο χρόνος είναι υπόσχεση κι εγώ ψέματα δε λέω. Το για πάντα τρομάζει, μα η στιγμή φαντάζει. Μην υπολογίζεις. Εμένα ναι, το χρόνο όχι. Για πόσο ρωτάς, για όσο θα σου πω. Εγώ είμαι το χώμα κι εσύ το άνθος. Εγώ σου δίνω πνοή κι εσύ σε εμένα νόημα. Εγώ για σένα κι εσύ από εμένα για εμένα.

Γυρνάω σελίδα, αλλά θα σε ξαναδώ. Μα με το «βλέμμα», όχι με τα μάτια. Η ησυχία σου, σαν πέπλο, θα με τυλίξει και θα με οδηγήσει πάλι σε μέρη άγια, μαγικά κι εκεί θα δω την αλήθειά μου, τη δική μου στιγμιαία αλήθεια. Θα σε πλησιάσω, να ανακαλύψω εσένα, μα πάλι κάτι θα αφήσω, για να ξαναέρθω. Έτσι θέλω, να έρχομαι και να φεύγω, στα εύκολα και τα δύσκολα, επιθυμία να είμαι.

Μια φορά όμως θα κάνεις μια ευχή. Τις μοίρες να ενώσουμε, τα χέρια μας να πλέξουμε. Τι θα γίνει, όμως, τότε, άγγελε; Εγώ θα γίνω αιθέρας ή εσύ βυθός; Στα σύννεφα θα κατοικούμε ή σε σκοτεινές σπηλιές; Κι αν μαρτυρήσω ένα φόβο, τότε εσύ πού θα βρίσκεσαι; Με εμένα ή με εσένα; Μήπως τότε αγάπη θα αναπνέουμε και για αγάπη θα μιλάμε; Μη με ακούς, βασανίζομαι ως θνητός, γιατί ούτε την αγάπη μπορώ να γευτώ, ούτε την ελευθερία της να αγγίξω. Η αγάπη δε χτίζεται με «αν», αλλά με «τώρα».
 

εμφάνιση σχολίων