iDOCERS | Στον κήπο του καλού και του κακού

Με βλέμμα μετέωρο σέρνει τα βήματα για να ελευθερώσει τις σκέψεις. Αφήνεται στους συνειρμούς και αρχίζει να παρατηρεί τους περαστικούς που σαν σημαδούρες παρελαύνουν. Άλλοι βιαστικοί και σκεπτικοί, άλλοι δήθεν αμέριμνοι. Άλλωστε, κάτω από τα εικονικά τους προσωπεία κρύβουν τις ίδιες τετριμμένες ανησυχίες, τα ίδια πανανθρώπινα συναισθήματα.

Αποφασίζει να σταματήσει για λίγο και χαλαρώνει το βήμα. Να νιώσει τον παλμό εκείνων που αφήνονται στην τρέλα της βιασύνης. Να αισθανθεί την ακαμψία εκείνων που χαζεύουν στις βιτρίνες. Αφουγκράζεται τις ανάσες, ανιχνεύει τις κινήσεις. Σαν λαθρεπιβάτης εισχωρεί στα μυστικά δωμάτια του ψυχισμού τους. Να φιλοξενηθεί για λίγο, για να μπορέσει να νιώσει τους άλλους σπίτι της. Στα κατάβαθα να φτάσει, τα μέσα τους να ορίσει. Μήπως πια και ξεχωρίσει το καλό από το κακό.

Στο δικό της το ψυχικό κουβάρι, η ίδια κλωστή ενώνει πάντα τον καλό με τον κακό της εαυτό. Πώς τότε συνεχώς χωρίζουμε τους άλλους στα στρατόπεδα της καλοσύνης και στα ναρκοπέδια του κακού; Η ίδια αντιπαράθεση αρχίζει να ξετυλίγεται σε οποιοδήποτε κοινωνικό έργο και αν διαλέξει να δει. Στον ιστό όποιας κοινωνικής συζήτησης και αν μπλεχτεί, πάντα υπάρχει κάποιος που είναι ο «κακός», λες και επιλέχθηκε για να γεμίσει το κενό και να εδραιώσει την ομαδική αυταπάτη της καλοσύνης.

Στέκεται σε μια κατεστραμμένη στάση. Μια κυρία γύρω στα εξήντα τής χαμογελάει. Ένας έφηβος με ακουστικά τη σκουντάει και την προσπερνάει. Ένας μετανάστης με το φορτωμένο καρότσι του διασχίζει τη λεωφόρο. Τόση η απόσταση που τους χωρίζει όλους και τόση η εγγύτητα που τους ενώνει. Τα ίδια θέλω, τα ίδια πρέπει κατοικούν στα σπίτια τους. Έχει τους δικούς της νόμους η ανθρώπινη ψυχή.  Οι ίδιες ανάγκες για τρυφερότητα και αγάπη , εξουσία, θαυμασμό, αλλά και φόβοι και ενοχές εισχωρούν στα μέσα τους.

Στον ψυχικό τους κήπο ανθίζουν τα πιο σπάνια λουλούδια, αλλά φυτρώνουν και τα πιο παρασιτικά αγριόχορτα. Για όλα υπάρχει εκεί χώρος. Όλοι οι σπόροι μαζί και όλοι χώρια. Σε συνεχή αντιπαράθεση και σε αιώνια αρμονία. Το καλό και το κακό συγκάτοικοι του ίδιου ανθρώπινου κήπου. Μοιράζονται τους καρπούς της άνοιξης όταν έχει βαρυχειμωνιά, για να καταφέρνει η ψυχική βλάστηση να ανθίζει και να μαραίνεται σε αέναα σχήματα, σε ατέρμονα ηλιοστάσια.

Με το ίδιο κλειδί ανοίγουν άλλωστε όλες οι εξώπορτες των ψυχικών εδρών. Εκείνο της ειλικρινής αποδοχής.

Strange Advice
 

εμφάνιση σχολίων