Η Μαριανίνα πήγε στο μουσικό φεστιβάλ που κάθε χρόνο μετατρέπει μια ολόκληρη πόλη σε σκηνικό από ταινία του Τim Burton
ΜΑΡΙΑΝΙΝΑ ΠΑΤΣΑ
24 Μαΐου 2013
ΤΟ TREFFEN -Ή WGT ΟΠΩΣ ΤΟ ΛΕΝΕ ΟΙ ΑΠΑΝΤΑΧΟΥ «ΓΟΤΘΟΙ»- ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟ ΓΟΤΘΙΚΟ ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΤΟΥ ΠΛΑΝΗΤΗ. Εδώ και 22 χρόνια, κάθε Μάιο, χιλιάδες άνθρωποι από όλες τις φυλές της εναλλακτικής dark σκηνής καταφτάνουν στη Λειψία, η οποία συμμετέχει ολόκληρη στο ντεκόρ του φεστιβάλ.
ΓΙΑ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ, ΠΕΡΝΑΣ ΕΞΩ ΑΠΟ ΕΝΑ ΦΩΤΟΓΡΑΦΕΙΟ. Στη μία βιτρίνα έχει «γάμο/βαφτίσια». Στην άλλη, ένα ζευγάρι ντυμένο με ρούχα εποχής ή φετιχιστικά βινύλια, καρφιά, αλυσίδες, unisex μαύρο κραγιόν, νυχτερίδες κι αράχνες και ό,τι βάζει ο νους, αρκεί να παραπέμπει σε τρελή νταρκίλα. Και όλα τα ξενοδοχεία, ακόμα και τα πεντάστερα, φιλοξενούν από πάνκηδες με λεοπαρδαλέ μοϊκάνες μέχρι γκόμενες που μοιάζουν να δραπέτευσαν από μια χωροχρονική τρύπα που συνδέεται με τη βικτοριανή εποχή. Αυτό κι αν είναι θέαμα -αλλά μεταξύ μας, αυτό είναι όλο το θέμα, κανείς δεν το βλέπει σαν ένα θέαμα, αλλά σαν έναν άλλο κόσμο, πραγματικό. Ένα έργο στο οποίο παίζουν όλοι.
ΑΝ ΣΚΑΣΕΙΣ ΕΚΕΙ ΝΤΥΜΕΝΟΣ ΦΥΣΙΟΛΟΓΙΚΑ, ΞΕΧΩΡΙΖΕΙΣ ΣΑΝ ΤΗ ΜΥΓΑ ΜΕΣ ΣΤΟ ΓΑΛΑ. Όχι πως αυτό σημαίνει τίποτα, αλλά μάλλον θα νιώσεις άβολα. Όπου και να κοιτάξεις, το σκηνικό μοιάζει βγαλμένο από ταινία και σχεδόν όλοι είναι μέρος του.
ΜΕ ΤΟ ΤΕΤΡΑΗΜΕΡΟ ΕΙΣΙΤΗΡΙΟ-ΒΡΑΧΙΟΛΑΚΙ, ΠΑΣ ΠΑΝΤΟΥ. Οι συναυλίες γίνονται χωρίς σταματημό, από το μεσημέρι ως το βράδυ, σε διάφορες σκηνές που συνυπάρχουν μέσα σε ένα δάσος μαζί με το Γκοθο-Κάμπινγκ, την Υπαίθρια Μουσική Σκηνή που παίζει αναγεννησιακή μουσική και πουλάει κρασιά φτιαγμένα με συνταγή α λα Μεσαίωνα, την Αγορά που πουλάει από κορσέδες και φετιχιστικά, μέχρι διαδήματα, κρεβατάκια γάτας σε σχήμα φέρετρου, αλλά και βρικολακο-κυνόδοντες που κουμπώνουν πάνω στους δικούς μας, για να βρικολακιάσουμε επιτέλους και να ζήσουμε αιώνια, έτσι όπως ονειρευόμαστε. Επίσης μπαίνεις σε όλα τα ανάλογα κλαμπ της πόλης όπου φιλοξενούν Djs που σε κάνουν να χορεύεις στις 5:00 το απόγευμα λες και είναι 3:00 το πρωί και έχεις ήδη πιει 4 ποτά. Και πηγαινο-έρχεσαι δωρεάν, και με τα τραμ και με τα λεωφορεία.
ΣΤΟ ΤΡΑΜ ΛΟΙΠΟΝ, ΚΑΘΟΜΑΙ ΑΝΑΜΕΣΑ ΣΕ ΜΙΑ ΜΟΥΜΙΑ ΜΕ ΓΥΑΛΙΑ ΗΛΙΟΥ ΚΑΙ ΕΝΑΝ ΤΥΠΟ ΜΕ ΜΟΥΣΙΑ ΚΑΙ ΖΑΡΤΙΕΡΕΣ. Η μούμια έχει τυλιγμένο όλο το κεφάλι με γάζες. Από την κορυφή, πετάγεται μια μικρή μοϊκάνα. Στις γάζες, έχει κάνει και 2 τρύπες στο ύψος των αυτιών για το mp3 player. Απέναντι, κάθεται μια ομάδα με λεοπαρδαλέ μοϊκάνες και μια κοπέλα που σέρνει ένα μαύρο καροτσάκι με το μωρό της. Πάνω του, κρέμονται λούτρινες νυχτερίδες. Θα το πηγαίνει στον παιδικό σταθμό. Είπα ότι υπάρχει και παιδικός σταθμός στο δάσος ή το ξέχασα;
ΤΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΠΟΥ ΣΟΥ ΜΟΙΡΑΖΟΥΝ ΟΤΑΝ ΠΑΙΡΝΕΙΣ ΤΟ ΕΙΣΙΤΗΡΙΟ, ΘΕΛΕΙΣ ΔΩΔΕΚΑ ΦΟΡΕΣ ΚΛΩΝΟΠΟΙΗΣΗ ΓΙΑ ΤΑ ΤΟ ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΗΣΕΙΣ ΟΛΟ. Οπότε διαλέγεις τα sos, ανάλογα με τα γούστα σου. Μέσα σε έναν από τους συναυλιακούς χώρους, ψάχνουμε για καβάτζα δίπλα στις μπύρες. Και θα χωρούσαμε πιο άνετα αν αυτές οι τρεις τύπισσες με τα τεράστια συρμάτινα κρινολίνα τους δεν έπιαναν από τρεις θέσεις η κάθε μία. Πέντε μπάντες και πολλές μπύρες αργότερα, ξεκινάμε για το κλαμπ στο κέντρο της πόλης, όπου θα κάνει DJ set ένας μουσικός για τον οποίο «κοβόμαστε». Στη διαδρομή, περνάμε έξω από ένα παγωτατζίδικο που πουλάει μαύρο παγωτό με ταμπελάκι "gothic ice cream". Γράφω memo στον εαυτό μου να αγοράσω μαύρο χρώμα ζαχαροπλαστικής.
ΕΝΑ ΑΠΟ ΤΑ ΠΙΟ ΦΑΝΤΑΣΜΑΓΟΡΙΚΑ ΘΕΑΜΑΤΑ ΠΟΥ ΣΥΝΑΝΤΑ ΚΑΝΕΙΣ ΕΔΩ, ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΕΣ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΕΣ. Μητέρα, πατέρας και 11χρονος γιος, κυκλοφορούν με ολόλευκα κοστούμια εποχής που άνετα θα έπαιρναν Όσκαρ ενδυματολογίας. Ασορτί περούκες και λευκό μακιγιάζ συμπληρώνουν το σετ. Μόνο ο πιτσιρικάς δεν είναι βαμμένος. Κρατά όμως ένα μπαστούνι εποχής, μικρογραφία του μπαστουνιού του μπαμπά του. Και η μαμά, δαντελένιο ομπρελίνο. «Τυχερός ο μπόμπιρας. Όλα τα παιδιά θα έπρεπε να μεγαλώνουν μέσα σε παραμύθι» συμφωνούμε μεταξύ μας.
Η ΩΡΑ ΤΗΣ ΑΝΑΧΩΡΗΣΗΣ, ΜΟΙΑΖΕΙ ΜΕ ΜΙΚΡΟ ΘΑΝΑΤΟ ΤΗΣ ΦΑΝΤΑΣΙΑΣ ΜΑΣ. Λες και τη βάζουμε στον πάγο καθώς πακετάρουμε τα βρικολακόδοντά μας, τα οποία θα κάνουμε πολύ καιρό να ξαναφορέσουμε σε πρωινή βόλτα και να μην τρέχει τίποτα. Σιγοτραγουδάμε στίχους και ξαναζούμε στα κεφάλια μας το σουρεαλισμό των ημερών. Υπομονή μέχρι του χρόνου. Και με το που θα φτάσουμε στην Αθήνα, θα φτιάξουμε μαύρο παγωτό για παρηγοριά.
εμφάνιση σχολίων