iDOCERS | Ηλιαχτίδα

«Αν γύριζα το χρόνο πίσω, τι θα άλλαζα; Ω! Τόσα πολλά». «Σε σχέση με εμάς, τι θα άλλαζες;». «Τα περισσότερα. Νομίζω ότι είναι αναρίθμητα». «Ποια είναι αυτά;». «Τι να σου πω; Δεν ξέρω. Το μοναδικό που ξέρω είναι ότι σε αγαπάω τόσο πολύ, που θα άλλαζα κάθε τι που με πλήγωσε και κλόνισε την αγάπη μου για εσένα. Θυμάσαι εκείνη τη μέρα που τσακωθήκαμε και έφυγα τρέχοντας; Θα την άλλαζα εξολοκλήρου, δε θα σε άφηνα να με πληγώσεις. Θα σε έπιανα από το χέρι και θα σε οδηγούσα σε μια παραλία. Θα περπατούσαμε κάτω από τον ήλιο, θα ακούγαμε τον ήχο των κυμάτων και μέσα σε αυτήν τη γαλήνη, θα σου έλεγα με όλη τη δύναμη της ψυχής μου πόσο πολύ σε αγαπάω. Θα σε έκανα να το νιώσεις. Έπειτα, κάθε φορά που θα μου μιλούσες άσχημα, δε θα σου απαντούσα. Θα προσπαθούσα όμως να σε κάνω να καταλάβεις ότι δεν το αξίζω αυτό. Είμαι πολύ σημαντική για να μου φέρεσαι έτσι. Ξέρεις ποιό είναι το πρόβλημα;». «Ποιο;».

«Δεν έχω πάψει να σε αγαπώ, όσες φορές και να πληγώθηκα. Έχω χάσει όμως την ισορροπία ανάμεσα στην αγάπη και το μίσος μου για εσένα. Κάποτε ήθελα να σε ξαναγνωρίσω από την αρχή. Να κάνουμε κάθε βήμα και κάθε κουβέντα από την αρχή. Άλλαξα όμως, και δε θέλω να αλλάξω κάτι από το παρελθόν, θέλω να αλλάξω το μέλλον μας».

«Υπάρχουν πράγματα που θέλεις να αλλάξεις τώρα;». «Δυστυχώς ναι! Θέλω να φύγω. Να φύγω μακριά σου. Να πάω στην παραλία, χωρίς να κρατάω το χέρι σου. Να είμαι μόνη μου. Να μετρήσω όλες αυτές τις στιγμές και να σιγουρευτώ ότι δε θα σε δω ξανά. Τρόμαξα με όλα αυτά τα χρόνια. Τρόμαξα με όλο το τίποτα που μου έχεις προσφέρει. Δεν έχει σημασία που δε θα είμαι εγώ αυτή που θα συνεχίσεις τη ζωή σου. Σημασία έχει ότι κάποια στιγμή, θα με θυμάσαι και θα χαμογελάς. Χωρίς μαύρες κηλίδες. Θα χαμογελάω και εγώ, χωρίς το χέρι σου μέσα στο δικό μου. Θα περάσει ο χρόνος όμως και θα πάψω να σε μισώ. Θα σε αγαπάω με όλη μου την ψυχή, γιατί θα θυμάμαι τις όμορφες εκείνες στιγμές που με κράταγες αγκαλιά και σταματούσε ο χρόνος. Θα συνεχίσω τη ζωή μου και το σημαντικότερο θα είναι ότι θα προχωρήσεις και εσύ, γιατί πια το δεκανίκι σου θα σε έχει αφήσει. Δε θα είμαι πια εκεί να σε σηκώνω, γιατί έπεσα εγώ αυτή τη φορά και πρέπει να βοηθήσω και μόνη μου τον εαυτό μου. Να πάψουμε επιτέλους να κατασπαράζουμε ο ένας τον άλλον. Μια χάρη μόνο να σου ζητήσω». «Τι χάρη;».

«Ξέρω ότι ακόμα και τώρα δε θα σου πάρω κουβέντα, γιατί πάντα ήσουν κλειστός, η ψυχή σου όμως είναι όμορφη. Την ένιωσα. Θέλω να ξέρω ότι θα με αφήσεις να φύγω, χωρίς να φανείς μπροστά μου πάλι. Να με αφήσεις να φύγω για να πάψω να σε μισώ. Θέλω να βεβαιωθώ ότι δε θα σε ξαναδώ ποτέ. Μπορείς να με διαβεβαιώσεις γι’ αυτό;». «Όχι!».

«Δεν πειράζει, ήμουν σίγουρη. Ποτέ δε μου άνοιξες το δρόμο. Δεν πειράζει. Το μόνο που έχω να κάνω είναι να φιλήσω απαλά τα χείλη σου και να φύγω. Αντίο. Να θυμάσαι ότι είσαι η ζωή μου. Η ζωή που δε μου έδωσες ποτέ. Να θυμάσαι πάντα πως είναι πολύ εύκολο να βρίσκεις κάτι να αγαπάς. Η δυσκολία είναι να διακρίνεις μέσα στη σκοτεινιά την ηλιαχτίδα, εκείνη που θα την πιστέψεις, θα την αγαπήσεις, θα την ακολουθήσεις, χωρίς να καείς. Γέμισα πληγές από την ηλιαχτίδα σου και πρέπει να τις κλείσω. Την αγάπησα την ηλιαχτίδα σου, αλλά έπαψα να βλέπω το δρόμο που μου φώτιζε. Φαίνεται πως δεν τα κατάφερα. Αντίο. Σ’ αγαπώ».

εμφάνιση σχολίων