iDOCERS | Θα σου έγραφα ένα γράμμα απόψε

Σαν μυσταγωγική τελετή το αποψινό βράδυ:
Άναψα κεριά, βούλιαξα στον καναπέ μου.
Έχω τσιγάρα και ξύδια.
Έχω αναμνήσεις.
Είναι απόψε που θέλω να σε φέρω δίπλα μου ξανά,
έτσι όπως αλήθεια είσαι,
κι όχι όπως σ’ έχω φανταστεί.
Η μουσική με βοηθάει.
Θα σου έγραφα ένα μεγάλο γράμμα,
μα εσύ θα το διάβαζες κι έπειτα θα σιωπούσες.
Όχι γιατί δε μ’ αγαπάς,
αλλά γιατί δε δημιουργείς.
Μα δε μπορεί.
Ίσως μια μέρα με γνωρίσεις ξανά απ’ την αρχή,
μέσα απ’ τα γραπτά που σου έδωσα.
Επιστολές, περιγραφή έρωτα, πάθους, πόνου και μιας ανεπαίσθητης μοναξιάς,
αυτής που ζω κοντά σου.
Ίσως θα ’ταν παρήγορο να έγραφες κάτι,
δυο-τρεις κουβέντες:
«Μου λείπεις. Σ’ αγαπώ. Καληνύχτα».
Κι ύστερα κι εγώ να κοιμηθώ ήσυχη.
Μα δε θα το κάνεις μάλλον ποτέ.
Ίσως η αγάπη μου να σου περισσεύει,
γιατί, εσύ, βλέπεις, δεν είσαι σαν εμένα.
Είσαι αυτάρκης, μοναχός, ερημίτης
και δε μπορεί κανένας μάλλον στίχος να σε περιγράψει.
Ίσως μια μέρα να ξυπνήσεις,
και να μ’ έχεις χάσει, να μ’ έχεις διώξει, μ’ αυτό το παγωμένο βλέμμα σου,
μ’ αυτήν την παγωμένη καρδιά σου.
Ανοησίες;
Δεν καταλαβαίνεις τι είναι λοιπόν ο έρωτας;
Δεν είναι γαλήνη.
Είναι βάσανο, το πιο γλυκό βάσανο του κόσμου.
Ναι, δεν είναι ο έρωτας ροζ συννεφάκια, αναμμένα κεριά και γαλήνη.
Είναι φωτιά που σε καίει, σε κομματιάζει, είναι εκείνη η αϋπνία όταν το σώμα του αγαπημένου λείπει.
Ο έρωτας είναι εκείνα τα πικρά δάκρυα του αποχωρισμού,
το χτυποκάρδι της συνάντησης,
η έκρηξη χαράς στη θέαση του προσώπου που χρειάζεσαι όπως το χώμα το νερό,
όπως το λουλούδι τον ήλιο.
Γιατί ο έρωτας γεμίζει ξανά το μέσα σου κενό,
ανοίγεις ξανά τα ματιά και βλέπεις το φως ξανά,
μετά από τόσο καιρό.
Γιατί ξέρεις, όσο καιρό είσαι μακριά μου, χιονίζει.
Παγωμένη καρδιά, παγωμένα χείλη.
Ανάστατη καρδιά.
Τακτοποιημένη ζωή.
Δυστυχία που έχει η τάξη…
Αλλά εσύ δε θα το καταλάβεις μάλλον ποτέ, γιατί φοβάσαι την αταξία, τον πόνο, το απρόσμενο, το βαθύ. Και σωπαίνεις.
Κι όμως…
Θα σου έγραφα ένα γράμμα απόψε.

εμφάνιση σχολίων