iDOCERS | Ταβανοθεραπεία

Δε θέλουμε και να μας λυπούνται, αρκεί πια που λυπόμαστε οι ίδιοι τον εαυτό μας. Οι υπόλοιποι κοιτάξτε αλλού και λίγο ησυχία αν γίνεται -έχω απομονώσει ένα αστέρι και θέλω να απολαύσω την απόλυτη βουή του τίποτα. Στην στροφή των 30, ένα είναι το μοναδικό συναίσθημα, το μοναδικό καθεστώς εντός μου: φόβος, πασπαλισμένος με κανέλα και κενό. Ανομολόγητος, πάντα. Αλλά και αισιοδοξία. Για κάποιο διεστραμμένο λόγο, πιστεύω πως όλα θα πάνε καλά. «Σχίζα, μάγκα μου», λέει η κολλητή μου, γελάμε με τη σκέψη και ανάβουμε τσιγάρο. Ναι ρε, γελάμε ακόμα. Ενοχλούμε;

Το ήξερα ότι μετά τις σπουδές, η ζωή μου θα αλλάξει. Τα «πρώτα -άντα», έλεγα και κρυφογέλαγα που πέρασαν τα χρόνια. Δε με πείραζε. Ευχόμουν ότι θα άλλαζε προς το καλύτερο. Δεν ήξερα. Ας είναι.

Κάθε μέρα θάβω και κάτι από τη ζωή μου, από τα όνειρά μου. Με τα ίδια μου τα χέρια, δε χρειάζομαι βοήθεια. Κι αν χρειαστώ, δε θα τη ζητήσω από σας που νομίζετε ότι είστε κάτι για μένα. Θα τη ζητήσω από κείνον που δεν περιμένει τίποτα από μένα. Κάθε μέρα γεννάω νέα όνειρα, πολύ πιο ουσιαστικά από τα προηγούμενα.

Τα βράδια προσπαθώ, ειλικρινά προσπαθώ, για να αποκοιμηθώ. Τη μέρα, όλο και κάπως ξεγελάς το μυαλό σου. Δουλειά, άγχος, ξένες έγνοιες, τσουλάει. Τη νύχτα όμως είσαι εσύ και ο εαυτός σου. Εσύ και το μικρό παιδί μέσα σου, που από επιλογή δε φίμωσες χρόνια τώρα, γιατί ήθελες να διαφέρεις, να ονειρεύεσαι με αφέλεια, να μεγαλώσεις διαφορετικά. Να μη μεγαλώσεις βασικά. Και παίρνει το λόγο. Και ζητάει εξηγήσεις, ρωτάει, απορεί, υποφέρει, κλαίει, φοβάται. Πιο πολύ και από μένα. Και πώς να το ησυχάσεις; Ακούς την καρδιά να σφυροκοπάει στα αυτιά σου, το σώμα είναι παραιτημένο, θέλει να ξεκουραστεί, αλλά οι σκέψεις δεν το αφήνουν.

Συνειδητοποίηση βασικά. Όποιος δεν είχε φροντίσει ως τώρα να αγαπήσει τη μοναξιά του και τον εαυτό του μέσα στο σύνολο των ασήμαντων άλλων, θα βιώσει την απόλυτη απόρριψη. Όλα τα δήθεν σβήσανε, όλα όσα γίνονταν για τα μάτια του κόσμου, οι πολυτέλειες, οι λέξεις που έλεγες και ας μην εννοούσες. Όλα αυτά τέλειωσαν. Ό,τι θα επιβιώσει από εδώ και μπρος είναι η ουσία. Οι ουσιαστικές σχέσεις, τα ουσιαστικά βλέμματα, το ουσιαστικό ζεστό άγγιγμα. Όλα τα άλλα που απλά ανεχόσουν στη σφαίρα της ευγένειας, τώρα τα ξερνάς σε χρόνο μηδέν. Όταν αμφιβάλλεις ακόμα και για τον ίδιο σου τον εαυτό, δε μπορείς να υποκριθείς τίποτα για χατίρι κανενός. Έχει κι η κρίση τα καλά της, βλέπεις.

Και έτσι περνούν οι μέρες. Και να που ήρθε πάλι άνοιξη, της αναγέννησης που λέμε. Καπνίζω, και έτσι σιγουρεύομαι ότι αναπνέω ακόμα. Την ίδια τακτική ακολουθώ και τις νύχτες. Μόνο που εκεί συνήθως χαζεύω και το ταβάνι μου, έχοντας πού και πού και κανένα τσιπουράκι συντροφιά, έτσι για να καίγονται τα σωθικά, να νιώθεις ζωντανός. Και φίλους. Λίγους και εκλεκτούς. Να ʼναι καλά, δε θα ʼβγαιναν οι μέρες χωρίς αυτούς. (Ναι, μαμά, κι εσένα σ’ αγαπώ!). Κι ο έρωτας, ακόμα και σαν ιδέα. Ο έρωτας για εκείνον, για το μούχρωμα τα απογεύματα, για τη μυρωδιά του νυχτολούλουδου, για το μισοφέγγαρο, για το δροσερό αεράκι, για τη γεύση του πρώτου παγωτού στο στόμα. Ο έρωτας κρύβεται παντού, ανοίξτε τα μάτια σας.

Κι έτσι ντύνω το όνειρο που με κρατάει στα πόδια μου: μια ζωή, όπου το βλέμμα θα ακουμπάει ανεμπόδιστο τη θάλασσα και τον ατέλειωτο ορίζοντα. Οι πατούσες θα είναι δροσερές και τα βράδια θα ζαλίζεσαι από τα αστέρια. Και θα είμαστε μόνο οι αγαπημένοι, χωρίς δεύτερες σκέψεις, χωρίς ιδιαίτερες απαιτήσεις, χωρίς βαβούρα. Και θα είμαστε όλοι ευχαριστημένοι από αυτά που γευτήκαμε, από αυτά που ακούσαμε και είδαμε. Και ο ύπνος θα έρχεται ανέφελος. Και μπορεί και μια αγκαλιά να σε κάνει να φοβάσαι λιγότερο. Μπορεί και όχι. Δε θα τρελαθούμε κιόλας. Τουλάχιστον τότε θα ξέρεις τι είναι αυτό που φοβάσαι: να μη χαλάσει ποτέ αυτό το όνειρο που κατάφερες να το κάνεις ζωή σου.

Μη θάβετε την ελπίδα, ρε. Κι ας μείνουν όλα στη σφαίρα του ονείρου. Τουλάχιστον εκεί ακόμα περνάμε καλά. Κι αυτό δε μπορεί να μας το χαλάσει κανείς. Σημασία έχει να παραμείνουμε άνθρωποι, που λέει και η Γώγου. Καλό καλοκαίρι. Νʼ αγαπάτε το τομάρι σας. Και να γελάτε. Τα λέμε εκεί έξω στον κόσμο, να προσέχετε.

εμφάνιση σχολίων