iDOCERS | Θα φανεί στο χειροκρότημα

Τους κοιτούσε με χέρια λερωμένα και μάτια τρομαγμένα. Τι είχε συμβεί; Πώς έφτασε ως εδώ η δυσωδία τους; Καιρό τώρα δεν έμοιαζαν ευτυχισμένοι και περπατούσαν σαν ζόμπι, χωρίς να κοιτάζουν ο ένας τον άλλο στα μάτια, αριθμοί ανάμεσα σε αριθμούς. Ξόδευαν πια μόνο συναισθήματα.

Τι είχε συμβεί; Πώς έφτασαν ως την άκρη του γκρεμού; Έχασαν τις δουλειές και την υπομονή τους, μα κανείς δεν αντιδρούσε. Κάποιος γελάει στην άκρη του δρόμου, «μας ψεκάζουν», λέει, και το τρανταχτό του γέλιο μου φέρνει εμετό.

Εν τω μεταξύ στην άλλη άκρη της πόλης, το σκηνικό αλλάζει. Μια παρέα παιδιών χορεύει στο δρόμο και λίγο πιο πέρα ζωγραφίζουν συνθήματα στους τοίχους, ενώνονται οι φωνές τους και φτάνουν μέχρι τα αυτιά μου, σχεδόν μπορώ να ξεχωρίσω τις λέξεις: «Θα τα καταφερουμε. Αλληλεγγύη, αγάπη, ελευθερία».

Κλείνεις τα αυτιά σου και κορνάρεις. Μεταδίδεις γρήγορα τα νεύρα και την παθητικότητά σου. Βλέπεις, κάθε φορά που μένεις ανήμπορος, ένα παιδί σταματάει να γελάει. Μην ξεχνάς, έρχονται κι άλλες, ίδιες μέρες σαν αυτές που σιχτιρίζεις, μα θα υπάρξουν κι άλλα παιδιά-αντίδοτα της μιζέριας σου.

Προτείνω να αλλάξεις ρότα και να τα χειροκροτήσεις. Ίσως ενδόμυχα να χειροκροτήσεις και εσένα τον ίδιο που κατάφερες να ξυπνήσεις απ’ το λήθαργο, γιατί μεταξύ μας, δε μας ψεκάζουν. Μας τρομάζουν.

εμφάνιση σχολίων