iDOCERS | Ενάντια στην κρίση

Δεν καταλαβαίνω πώς τα έσοδά μου συνεχώς και μειώνονται, ενώ οι υποχρεώσεις μου αυξάνονται με γεωμετρική πρόοδο. Όχι γιατί δεν έχω αντίληψη των χρημάτων, αλλά γιατί έχω εσένα να κάνεις τις σκληρές αιχμηρές γωνίες της πραγματικότητας να λιώνουν και να αμβλύνουν με κάθε σου λέξη, χάδι και πράξη. Με την ίδια σου την ύπαρξη.

Είναι μαγικό πώς η αγάπη σου με κρατά δυνατή ένα χρόνο τώρα. Πώς αντλώ ενέργεια και κουράγιο να υπομείνω την τρέλα της δουλειάς, την απανθρωπιά της κοινωνίας, την ίδια μου την οικονομική ένδεια. Ναι, περνάω το μήνα μου τσίμα-τσίμα, αλλά δε με νοιάζει. Δε με νοιάζει, γιατί ξέρω πως το μεσημέρι της Κυριακής μπορούμε να απολαύσουμε τη λιακάδα περπατώντας χέρι-χέρι σε κάποιο πλακόστρωτο, γιατί ένα από αυτά τα βράδια θα κοιμηθώ στην αγκαλιά σου, γιατί είναι θέμα χρόνου να αντικρίσω αυτό σου το λαμπερό χαμόγελο κι όλος μου ο κόσμος να φωτίσει.

Ναι, ρε βλάκα! Τίποτα άλλο δε θέλω. Έχω εσένα και έχω ό,τι δεν τολμούσα ποτέ να ονειρευτώ, ποτέ μου να ζητήσω, ποτέ μου να πιστέψω πως υπάρχει. Κι όχι, δεν είναι κανένας ενθουσιασμός να σκορπίζει χρυσόσκονες και να φιλτράρει τα πλάνα που βλέπω, κάνοντάς τα μαγικά και παραμυθένια! Είσαι εσύ, απλός και θελκτικός όσο δεν πάει, αληθινός και ξεχωριστός, μα περισσότερο απ’ όλα τόσο ανέλπιστα ταιριαστός και προσιτός.

Εντάξει, έχουμε τις κόντρες μας και τις ανασφάλειές μας, αλλά, ρε αγαπάκι μου γλυκό, μαζί δεν έχουμε τίποτα να φοβόμαστε.

εμφάνιση σχολίων