Η πιο διαδεδομένη πλατφόρμα, γνωρίζει ότι το κοινό παρακολουθεί με μισή προσοχή, σκρολάροντας ταυτόχρονα στο κινητό.
Πρόκειται για μία θεωρία που ενισχύεται, αν παρακολουθεί κανείς την εξέλιξη της σειράς Stranger Things : Όταν ξεκίνησε το 2016, ήταν ένας ύμνος στη δεκαετία του 1980, με αισθητικές και αφηγηματικές αναφορές στον Στίβεν Κινγκ και στον Στίβεν Σπίλμπεργκ . Τα σκηνικά, τα κοστούμια, τα εφέ και η ατμόσφαιρα – όλα έδεναν και υπηρετούσαν την αφήγηση της δεκαετίας του '80. Στην τελευταία σεζόν, όμως, μεγάλο μέρος των διαλόγων αρκείται στο να εξηγεί -ξανά και ξανά- την πλοκή.ΤΥΠΟΣ
20 Φεβρουαρίου 2026
Και βέβαια, δεν είναι ένα φαινόμενο που περιορίζεται μόνο σε αυτή τη σειρά. Πολλά είναι τα σίριαλ του Netflix όπου ο διάλογος υπερισχύει της δράσης. Το «πες, μην δείχνεις» φαίνεται να αντικαθιστά το εδραιωμένο κινηματογραφικό αξίωμα «δείξε, μην λες».
Σύμφωνα με τη δήλωση του Ματ Ντέιμον για την ταινία The Rip , η πλατφόρμα πρότεινε να επαναλαμβάνονται τα βασικά στοιχεία της πλοκής στους διαλόγους, επειδή «ο κόσμος είναι στο κινητό όσο παρακολουθεί». Οι αλγόριθμοι καταγράφουν ποτέ ο θεατής αποσυνδέεται και το περιεχόμενο προσαρμόζεται.
Αυτό, όπως είναι λογικό, έχει και αισθητικές συνέπειες. Φωτισμός χαμηλής αντίθεσης, επίπεδες εικόνες, ήχος επεξεργασμένος, έτσι ώστε όλα να ακούγονται καθαρά ακόμα και από ένα κινητό μέσα στο μετρό. Η εικόνα και ο ήχος σχεδιάζονται για συνθήκες διάσπασης προσοχής, όχι για να βυθιστεί κανείς σε έναν κινηματογραφικό κόσμο.
Ωστόσο, επιτυχίες όπως το «Adolescence» ή το «KPop Demon Hunters» δείχνουν ότι το κοινό μπορεί να ανταποκριθεί όταν υπάρχει καλός λόγος.
Πηγή: DW.com
εμφάνιση σχολίων