Τα ίδια χάλια, τα ίδια χάλια… Η καθημερινότητα δεν μοιάζει να καθορίζει το μέλλον. Αν μη τι άλλο, μοιάζει σαν να το διαμορφώνει με έναν άσχημο τρόπο, που κάνει το μέλλον να φαίνεται ίδιο με το σήμερα, αλλά και με το χθες.
Είναι κρίμα να περιμένεις αυτή τη λεπτομέρεια, αυτή τη στιγμή που θα αλλάξει όλες τις υπόλοιπες. Και στη συνέχεια θα δώσει πνοή στα διάφορα θέλω, σε αυτά τα θέλω που σε βασανίζουν… όχι γιατί δεν τα πραγματοποιείς, αλλά γιατί δεν ξέρεις τι είναι αυτό που σε κάνει να τα θες.
Σαν μια φωτιά που σιγοκαίει υπομονετικά, περιμένοντας το επόμενο ξύλο, το οποίο θα είναι η αφορμή αλλά και η αιτία για να ξαναφουντώσει. Έτσι και με τις επιθυμίες, μόνο που σε αυτές είναι πιο πιθανό να πέσει ένας κουβάς νερό και να σε αναγκάσει να δημιουργήσεις πάνω σε βρεγμένη στάχτη. Κι εσύ να ψάχνεις συνεχώς αυτό το κάτι που θα σου δώσει την εντύπωση ότι ξέρεις…
Οπότε, ψάξε, ψάξε την αλήθεια βλάκα. Ψάξε με τα συνεννοημένα κύτταρά σου να θέλουν απλά να επιβιώσουν. Κι εσύ να νομίζεις ότι είσαι κάτι. Θα σου πω εγώ τι είσαι. Είσαι άλλος ένας περαστικός. Πέρνα λοιπόν, και κοίτα να αφήσεις κάτι. Κοίτα να αφήσεις το στίγμα σου, άμα νιώθεις διαφορετικός.
Άμα θες να αποδείξεις ότι δεν είσαι άλλος ένας. Δεν είσαι άλλος ένας θνητός. Ψάξε, βλάκα, ψάξε. Εγώ εδώ θα είμαι και θα γελάω με την κατωτερότητα που σε διακατέχει. Ψάξε βλάκα. Και θα με καταλάβεις τη στιγμή που θα αποχαιρετιστούμε… Ψάξε, αχάριστε, κι εγώ θα κοιτώ και θα κοιτώ, μέχρι να συναντηθούν τα βλέμματά μας.
Με αγάπη, ο εαυτός σου…
εμφάνιση σχολίων