Όταν βγαίνουν τα σύννεφα, η αγάπη μένει να παρατηρεί τα σχήματά τους. Όταν γεμίζουν οι δρόμοι φθινοπωρινά φύλλα, παίζει μαζί τους. Βρέχεται στην πλατεία χωρίς ομπρέλα, χωρίς να την ενδιαφέρει η ασφάλεια. Βγαίνει ο ήλιος και εκείνη τον κοιτά κατάματα, ενώ μετρά τους γλάρους που πέρασαν από μπροστά της. Είναι η μόνη που επιβιώνει σε όλες τις συνθήκες.
Δεν θυμώνει όταν δεν την αγαπούν. Δεν μουτρώνει όταν την αφήνουν. Όταν φεύγεις, σε αφήνει ελεύθερο. Όταν έρχεσαι, σε κλείνει στην αγκαλιά της. Είναι ο μοναδικός τρόπος για να εγκαταλείψεις τον παλιοχαρακτήρα σου, τη ματαιοδοξία και την αλαζονεία σου. Μπορεί στα μάτια που αγαπάς να μοιάζεις με ξυπόλητο αριστοκράτη που περιφέρεται γεμάτος ξιπασιά. Μπορεί να σε χλευάσουν. Μπορεί να σε γεμίσουν σκόνες, χώματα και βρώμικες κουβέντες. Η αγάπη θα συνεχίσει σκονισμένη να υπάρχει. Αέναη και άπιαστη. Θα ανασηκώσει τους ώμους μπροστά σε καθετί άσχημο, θα κάτσει μπροστά από κλειστές πόρτες και πατζούρια χαζεύοντας το φως μέσα από τις σχισμές και κάθε βράδυ θα σου λέει καληνύχτα.
Θα υπάρξουν περίοδοι που ο πληγωμένος σου εγωισμός, η μικροαστική σου υπεροψία, το σκοτεινό και κουρασμένο κομμάτι του εαυτού σου θα απαρνηθούν την ύπαρξή της. Θα κάνει ένα βήμα πίσω, δεν θα σου εναντιωθεί. Θα αράξει στη γωνιά της περιμένοντας μήνες και χρόνια για να αποδεχτείς την παρουσία της, τη μορφή της. Θα έρθει η ώρα που θα πας και θα την πιάσεις από το χέρι και θα της πεις έλα, πάμε. Εκεί που αγαπώ. Έχω να πω μια καληνύχτα σε αυτή που χρόνια αγαπώ.
εμφάνιση σχολίων