Ένα αν που μας καταστρέφει και τρώει από μέσα μας κάθε ήλιο που γεννιέται. Αδημονεί να σκεπάσει τα όνειρα, τις σκέψεις, τις επιθυμίες μας. Και τελικά είναι πραγματικές οι επιθυμίες μας ή είναι και αυτές ένα μεγάλο αν;
Έχουμε καθηλωθεί σε αυτό το αν και χάσαμε το τρένο της ζωής. Μπήκαμε σε λάθος βαγόνι και το τρένο ξεκίνησε για έναν άλλο προορισμό. Προχώρησε η ζωή και εμείς χαμένοι στα πολλαπλά μας εγώ ξεμείναμε εδώ να ψάχνουμε την πυξίδα. Και αν η πυξίδα είναι η καρδιά; Και αν δεν μας δείξει ποτέ τον αληθινό δρόμο; Αν μείνει μοναχά μια ψευδαίσθηση να συντροφεύει τ’ αυγουστιάτικά μας φεγγάρια; Αν, λέω αν…
Ή μήπως πάλι μας έδειξε το μονοπάτι αλλά εμείς πεισματικά είχαμε κλειστά τα μάτια στην προσπάθειά μας να βρούμε το ιδανικό για εμάς αν;
Όλα αν και όλα ίσως κάπως αλλιώς και εμείς εδώ, σε μια ανυπόστατη σιωπή, να ψαχουλεύουμε τα μεγάλα αν της ζωής μας που έχουν γίνει τόσο δα μικρά.
εμφάνιση σχολίων