Σε λίγες μέρες πλησιάζουν οι Πανελλήνιες και το άγχος βρίσκεται στο ζενίθ του. Κάθε μέρα που περνάει γίνεται ακόμα πιο πιεστική και η ιδέα πως το διάβασμα τόσων χρόνων δεν ήταν ούτε πρόκειται να γίνει αρκετό τριγυρνάει συνεχώς μες στο μυαλό μου… Κάνοντας τον δικό μου απολογισμό, νιώθω λες και 12 χρόνια βασίζονται σε 6 μόνο μαθήματα, λες και 6 μόνο μαθήματα θα καθορίσουν την πορεία της ζωής μου ή θα επιβεβαιώσουν τη διαδρομή που έχω κάνει ως τώρα.
«Ανοησίες», θα πουν κάποιοι, «αν διάβασες καλά όλο τον χρόνο θα γράψεις. Σίγουρα πράγματα!» Μα ποιος είπε ότι μπορώ να «παπαγαλίσω» τη «λατρεμένη» στους περισσότερους ΑΟΔΕ; Και ποιος θα είναι φέτος σε θέση άραγε να λύσει τα θέματα των Μαθηματικών ή της Φυσικής Κατεύθυνσης; Και αν δεν τα καταφέρω, θα υποβαθμιστώ από «καλή» μαθήτρια σε «κακιά» ή θα το θεωρήσουν ως «κακή στιγμή»;
Θα απογοητεύσω τους γονείς μου, τον περίγυρό μου και προπάντων τον εαυτό μου. Μα εγώ έβαλα τα δυνατά μου, στερήθηκα πράγματα, απολαύσεις και καταστάσεις για να επικεντρωθώ στον στόχο μου. Γιατί πρέπει ένα τόσο ψυχοφθόρο σύστημα να με κάνει να νιώσω έτσι; Και πώς να αντιδράσω στις διαδόσεις που ακούγονται, ότι του χρόνου και φέτος τα θέματα θα είναι ακόμα πιο δύσκολα, έτσι ώστε να αναδειχθεί ως «άρτιο» το «Νέο Λύκειο»; Και σίγουρα δεν είμαι η μόνη που σκέφτεται τέτοια πράγματα…
Αφιερωμένο σε όλους τους μαθητές της Γ’ Λυκείου. Η ζωή συνεχίζεται και μετά τις Πανελλήνιες, οι δυσκολίες περνάνε και τα ωραία τώρα έρχονται. Καλή δύναμη σε όλους και καλή επιτυχία.
εμφάνιση σχολίων